Column

De boerkini hulde me in een waas van weemoed

Waar zomergeluk heerste, marcheert nu de Franse modepolitie. 'Mevrouw, hier dragen wij enkel reetveters.'

Beeld anp

Ja, zo komt het wel héél dichtbij. Ik had geen uitgesproken mening over de boerkini, noch het hoofddoekje. Nu kan ik er niet meer omheen.

Het begon met die onthutsende beelden van Franse agenten, zelf gekleed in (kogelvrije) vesten, die in Nice en Cannes een nietsvermoedende moslimvrouw - liggend tussen de blanke bikinibabes met afkeurende blikken - dwongen haar kleding uit te trekken. Ze kreeg 11 euro boete wegens 'overtreding van de kledingvoorschriften'.

Het deed me denken aan mijn eigen vernedering, lang geleden, bij een zwembad in een Frans plaatsje. De badmeester verbood me de toegang vanwege mijn zwembroek, een soort ruim sportbroekje. Interdit, zei hij op besliste Franse wijze. Om raisons hygiéniques. Geen idee wat hij bedoelde, maar ik droop af als een veroordeelde kinderlokker.

De boerkini hulde me in een waas van weemoed naar Villeneuve-Loubet, begin jaren zeventig. Met mijn ouders en broer bracht ik, pre-puber, vele zomervakanties door in het zuid-Franse badplaatsje, tussen Nice en Cannes. Het was maar drie dagen rijden in de volgepakte Volkswagen Kever, maar dan had je - behalve buikpijn - ook wat.

Ach, Hotel l'Etape, een appartementencomplexje (studio's), gedreven door de gedrongen monsieur Prémoli, die les Hollandais jaarlijks begroette als verre familie die de grote oversteek had gewaagd. In het barretje schonk hij zijn gasten eau de vie - o la la.

De wereld heeft er stilgestaan, zie ik op internet. De blauwe letters op de witte muur, de jeu-de-boulesbaan, het kiezelpad, de druivenstruiken, de witte plastic tuinstoeltjes. Altijd zon.

Maar dat is bedrog. Villeneuve-Loubet is oorlogsgebied geworden. Een van de vijftien plaatsen in Frankrijk waar het boerkiniverbod van kracht werd. Waar zomergeluk waarde, marcheert nu de gendarmerie over de kiezelstranden. Op zoek naar, ja, wát eigenlijk?

Het lijkt me knap warm, zo'n boerkini. Maar een modepolitie lijkt me heilloos. 'Mevrouw, wij moeten u vragen uw badpak hier uit te trekken. Hier zijn enkel reetveters toegestaan.'

Deze week heb ik weleens een uurtje op het Haagse strand doorgebracht; het is om de hoek, en alles is werk. Jaren heb ik me afgevraagd waarom je er geen moslim zag. Is het verhitte klimaat van de Schilderswijk en Transvaalbuurt zoveel lekkerder?

Nu zag ik voor het eerst iets veranderen: moslimvrouwen op het Scheveningse zand. Moeders met lange, wijde gewaden en kinderwagens, dreinende kinderen in hun voetspoor.

Dinsdag zag ik een jong stel voorbijgaan; zichtbaar moslims, duidelijk verliefd. Zij droeg een tuniek op een spijkerbroek. En een lange hoofddoek. Die moest volgens de islamitische leer haar schoonheid verbergen, net zoals de boerkini vormen moet verhullen. 'Een ontkenning van het vrouwelijk lichaam', aldus de Franse rechter.

Ik heb geprobeerd het niet te zien, maar bij de vrouw die mij op het strand passeerde, spatte haar schoonheid overal doorheen. Of een hoofddoekje en boerkini vrouwen onderdrukken, weet ik niet zo goed. Wel weet ik nu: ze werken niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.