De Boer flikt 't hem weer voor 'zijn' Feijenoord

Geen tafeltennisser welhaast die zo slecht tegen zijn verlies kan als Michel de Boer. Na een nederlaag pleegt de 31-jarige speler van viervoudig landskampioen Feijenoord ontroostbaar te zijn, niet te genieten en heeft hij uren nodig om met zichzelf weer in het reine te komen....

De Hagenaar van geboorte, die zich alweer een kleine acht jaar geleden bekeerde tot het groenzwart van de tafeltennisclub voor christelijke jongelieden en het voormalige YMCA-bolwerk sindsdien met een in de pingpongerij zeldzaam voorkomende hardnekkigheid trouw bleef, heeft een probaat middel gevonden tegen zijn ziekelijke afkeer van verliezen: altijd winnen, bijna altijd.

De Boer werkt zich achter de tafel uit de naad om maar niet te verliezen. De schepper van het al heeft hem maar weinig talent gegund en dus moet hij het hebben van zwoegen en zijn in een tiental eredivisiejaren verworven routine en spelinzicht. Zegge en schrijve één partij slechts verloor hij dit seizoen, tegen de jonge, talentvolle kopman van het concurrerende Westa, Daan Sliepen.

Uitgerekend zaterdag, de dag dat Feijenoord zijn jacht op de najaarstitel hoopt te voleinden, dreigt De Boer tegen zijn tweede nederlaag aan te lopen. De Rotterdammers leiden in hun play-offwedstrijd tegen Westa met 3-2 en zijn nog maar één overwinning verwijderd van het kampioenschap. Het is uitgerekend aan De Boer, de man die zo'n hekel heeft aan niet winnen, om de overwinning veilig te stellen. Dat kan nog een lastige operatie worden, want zijn tegenstander heet toevallig Sliepen.

De jonge Limburger gaat voortvarend van start. Hij degradeert De Boer tot een beginneling en neemt binnen de kortste keren met 2-0 afstand van zijn opponent. Uitstel van het kampioensfeest dreigt, maar het bijzondere feit doet zich voor dat geen enkele Feijenoorder de schrik om het hart slaat. De toch zeker wel honderd supporters in de pingpongveste aan de Persoonsdam weten zeker dat hun 31-jarige oogappel de dreigende nederlaag tijdig zal weten af te wenden. En ook coach Elmak en De Boers strijdmakkers Segun Toriola en Barry Wijers is het bepaald niet aan te zien dat ze geen vertrouwen hebben in een goede afloop.

De Boer kreunt en steunt dat het een aard heeft en legt zijn hele ziel en zaligheid in het spel. Hij wint de derde game en grijpt de vierde reeks aan om de stand gelijk te trekken. Nu weet iedereen in de zaal het heel zeker: het feest rond de herfsttitel zal zeker doorgang vinden, want De Boer zal heel stellig ook de vijfde en beslissende game in zijn voordeel beslissen.

Bestuursleden snijden alvast de taart aan, Feijenoords suikeroom Van Teylingen maakt de gebruikelijke enveloppen met inhoud voor zijn spelers in orde en hij kan zich maar met moeite bedwingen om de door hem aangerukte champagneflessen niet alvast te ontkurken.

Ietwat voorbarig allemaal, maar bij Feijenoord weten ze nu eenmaal wat ze aan Michel de Boer hebben. Hij wint inderdaad ook de laatste punten, mag bij 12-7 de partij de zijne noemen en wordt vervolgens door alles wat Feijenoord heet omarmd en soms zelfs bijna geplet. Wat zou Feijenoord, zegt een supporter tijdens het feestgedruis, nou helemaal zijn zonder De Boer.

In 1993 kwamen De Boer en Feijenoord nader tot elkaar. Hij had het spel geleerd bij Salamanders in zijn geboortestad Den Haag en was na een kortstondige vrijage met Scylla beland bij Bartok in het verre Born.

Toenmalig Feijenoord-bestuurder Ab Greyn wist van horen zeggen dat De Boer 'compleet gestoord' werd van het reizen van Den Haag naar midden-Limburg en lokte hem naar Feijenoord. 'Indertijd waren er niet zoveel goede spelers en die waren ook nog eens onbetaalbaar.' De Boer was goed én betaalbaar en werd meteen gebombardeerd tot kopman van de zojuist naar de eredivisie gepromoveerde ploeg.

Al snel werd de Hagenaar Feijenoorder met de Feijenoorders. Hij ontwikkelde zich ondanks zijn ietwat krakkemikkige techniek snel tot een volwaardig eredivisiespeler, volgens Greyn zelfs tot de beste speler die de club gehad heeft. 'Niet alleen de beste, maar ook nog eens de ijverigste, de veelzijdigste en zonder meer ook de aardigste. Met andere spelers moeten we altijd trainingsafspraken maken en dat zwart op wit vastleggen. Met Michel hoeven we niets af te spreken. Hij is er gewoon altijd.'

Tal van clubs dongen in de afgelopen jaren naar zijn gunsten, maar kregen onveranderlijk nul op het rekest. De zevenvoudig international piekert er niet over de club van Zuid nog eens de rug toe te keren. 'Dit is niet zomaar een club. Feijenoord is warmte, het is bijna familie van me.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden