De boekenkast van Porgy Franssen

Aan licht en ruimte geen gebrek in zijn Amsterdamse appartement, maar de boekenkast is bescheiden. Acteur Porgy Franssen: 'De roep van het leven is sterker.'

Hoe kan iemand die boeken bewerkt voor toneel-voorstellingen niets met boeken hebben?

'Van dat ouderwetse idee dat boeken gezelligheid en warmte geven heb ik geen last. Toen we hier kwamen wonen, wilden we aanvankelijk helemaal geen boekenkast, maar uiteindelijk heb ik samen met mijn schoonvader deze brede, massieve kast getimmerd, met aan de ene kant keukenspullen en aan de andere kant onze boeken. Het bestaan van een acteur betekent een leven in bussen en in treinen. Geregeld koop ik snel een boek bij de AKO, waar ik dan weer niet aan toe kom, of omdat in slaap val of omdat het te gezellig is met mijn collega's in de bus. Die boeken gooi ik weg, ik raak ze kwijt of leen ze uit om ze nooit meer terug te krijgen. Je had voor deze rubriek beter naar mijn broer kunnen gaan. Die is erg op de 'boeken-geven-mijn leven-zin'-toer. Door hem aangespoord heb ik onlangs De Goddelijke Komedie van Dante gekocht, drie fraai gebonden delen in een al even fraai kistje. Nog geen letter in gelezen.'

Is het tijdgebrek of desinteresse?

'Ik leef zes levens tegelijk, het is een wonder dat ik geen burn-out heb. Ik speel 170 voorstellingen per jaar en leid daarnaast een tamelijk turbulent leven. Ik ben erg van het doen, niet van het zitten en lezen. De roep van het leven is sterker dan die van de literatuur. Als ik al een boek pak, overkomt het me zelden dat ik zo word gepakt dat ik doorlees. Soms moet het, toen ik in de tv-serie Bij nader inzien speelde, kwam ik er niet onderuit om Voskuil te lezen. Een marteling. Alessandro Baricco is een uitzondering. Ik vond zijn boekje Novecento bij toeval bij de V&D, hij was nog nauwelijks bekend in Nederland. Ik las het in de bus en wist meteen dat ik dit wilde bewerken voor het toneel, het is op mijn ziel geschreven. Inmiddels heb ik het al jaren op mijn repertoire staan, samen met een ander boek van hem, Zijde. Eind november speel ik weer een aantal voorstellingen van deze twee stukken, bij mij thuis in de woonkamer met het IJ als decor. Wat ik ook lees zijn de boeken van collega's, onder wie Chiara Thissen en Marieke van der Pol. Haar laatste boek Voetlicht las ik op mijn iPad, waar ik nog zo'n driehonderd ongelezen boeken op heb staan. Het prettige aan een iPad is dat je aantekeningen kunt maken, zonder het boek te bezoedelen met ezelsoren of strepen, want gek genoeg voel ik me daar schuldig over.'

U leest nu het zelfhulpboek Houd me vast van Sue Johnson. Boeit dat u wel?

'Ik lees het voor de tweede keer, het is een soort studieboek geworden. Het gaat over hechtingsangst, hechtingsbehoefte, over liefde en relaties. Mijn leven speelt zich af in de veilige omgeving van het toneel, alleen daar kwam ik bij mijn ziel, in het echte leven durfde ik de confrontatie met mijn lelijkheid niet aan.

'Blijkbaar moest ik 55 jaar worden om dat aan te kunnen. Het boek helpt me te leren dat het niet gaat om je huis of een mooie boekenkast, maar om dichter bij de ander te komen door dichter bij jezelf te zijn. Ik weet het - het klinkt afschuwelijk therapeutisch, maar ik heb, tot mijn eigen verbazing, echt baat bij dat boek.'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden