De boekenkast van Gert Jan de Vries

Gert Jan de Vries (1963) heeft zich zelf ontmaskerd als de auteur van vijf 'legal thrillers' onder de vrouwennaam Tess Franke.

'Ik ben twee keer verhuisd omdat de boeken er niet meer in konden. Ik was thrillerrecensent van NRC Handelsblad en wat ik toen te verstouwen kreeg, heeft mijn blik op het bezit van al die boeken nogal dramatisch gekleurd. Per week kreeg ik er zo'n veertig bij. Dus wat er toen met scheppen naar binnen was gesleept, moest er ook weer met scheppen uit. Ik heb ook niet de illusie dat ik dit allemaal tot het einde van mijn dagen met mij mee ga slepen. Op een gegeven moment zit je in Huize Avondzon en pak je lekker zo'n streekroman van het karretje dat langs komt. Hoewel - tegen die tijd heb je meer gemak van de e-reader waarmee je de letters zo lekker groot kunt maken.


'Met de komst van de cd-speler heb ik trouwens alles wat ik aan bandjes en platen had direct verkocht. En in die computer zitten nu, schat ik, al meer boeken dan je hier in die kasten ziet staan.'


Romans en thrillers, daar maak je zo te zien qua indeling geen onderscheid tussen.

'Alles staat op alfabet, maar verder hanteer ik geen genre-indeling. De boekhandel vindt het nodig een onderscheid aan te brengen tussen thrillers en andere literatuur, maar ik vind dat dus onzin. Ja, er is sprake van een statusverschil. Maar dat zit in the eye of the beholder, en inzake deze boekenkast ben ik die beholder, zo simpel is dat.


'Dat het ene serieuzer wordt genomen dan het andere valt vooral terug te voeren op het idee dat er in een boek iets educatiefs, pedagogisch of verheffends hoort te zitten. En dan is er nog een structuurverschil: het ene boek kan niet zonder plot, het andere wel. Maar waar blijf je met dat onderscheid bij lezing van De gebroeders Karamazov of De donkere kamer van Damokles?


'De poëzie heb ik dan weer wel apart staan. Ik ben gepromoveerd op een proefschrift over de relatie van uitgever Geert van Oortschot met het werk van de dichters uit zijn fonds. Het heet Ik heb geen verstand van poëzie, naar een citaat uit een brief van hem aan Judith Herzberg. Hij had wel affiniteit met poëzie, maar begreep die niet. Daarna ben ik poëzie-recensent bij de Volkskrant geworden. Met Ilja Leonard Pfeijfer heb ik het standaardwerk De canon van de Europese poëzie samengesteld.'


En nu publiceer je bij Anthos 'legal thrillers' onder de naam Tess Franke.

'Ik heb er nu vijf gemaakt. Het is niet alleen het schrijven wat zo een half jaar kost, maar ik twitter ook als Tess en ze zit op Facebook. Op een gegeven moment werden er zo'n tienduizend van verkocht, maar nu gaat het stukken minder. De crisis in het boekenvak zal er ook wel mee te maken hebben. Ik ben nu, samen met Lisa Kuitert, doende met een boek naar aanleiding van onderzoek naar de hier sinds 1900 meest gelezen titels. Dan zie je dus dat Simon Vestdijk het aflegt tegen Willy Corsari.


'Met twee anderen vorm ik het uitgeefagentschap Gibbon dat in het klein, nogal idealistisch maar wel modern, boeken maakt.


'Per jaar komen er in Nederland zo'n twaalfduizend boeken bij. Dat betekent dus ook dat er geen plek meer is voor twaalfduizend andere titels. Daarvoor heb ik Boenda, een site waarop auteurs voor een paar tientjes zelf hun e-boeken kunnen verkopen. Mooi toch? Ik vind het sneu voor de boekenbranche, maar het heeft mij altijd enorm verbaasd hoe men zo lang heeft gemeend zo totaal aan de digitale revolutie voorbij te kunnen gaan.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden