De Blonde Heks kon drinken als Garrincha

Voetbalplaatjes sparen is saai, zei de zoon van 8. Voetbalplaatjes sparen is geweldig, droeg vader bij aan de opvoeding. Later, toen de jongen eenmaal was begonnen aan zijn WK-boek van 2014, merkte hij terloops op dat papa gelijk heeft.

Maar hij heeft ook gelijk. Vroeger was plaatjes sparen spannender. Vroeger, toen er nog geen internet was, toen niet elke rollende bal op tv was, toen een plaatje van een uitheemse speler een kennismaking was met de geheimen van het mondiale voetbal.

Het eerste plaatjesboek in huis, dat van het WK van 1974, ligt voor het grijpen. Als je de pagina's omslaat, laten de foto's los. Het is een broos boek, dat nog maar weinig beweging kan verdragen. Het boek, een schrift meer, is ook een wandeling door de stadions en elftallen van het verleden. Zie die koppen: Oblak, Masnik, Heredia, Bayonne, Pommerenke, Lubanski.

Op de voorkant staat een knullige tekening van op niemand gelijkende voetballers. Binnenin worden de zestien deelnemende landen afgeraffeld. Halverwege de bladzijde begint gewoon een nieuwe landenploeg. De landen staan gerangschikt op alfabet, niet per groep. Nou ja, Holland eerst, dan Argentinië, Australië, Bulgarije, Brazilië, tot Zaïre en Zweden.

En daar is hij, boven een tekening van drie boos kijkende Bulgaren met hele grote snorren: Marinho. Braziliaan. Francisco das Chagas Marinho. De Blonde Heks, luidde zijn bijnaam, om zijn lange, blonde lokken tot op of over zijn schouders. Hij staat onder Ze Maria en naast Amarildo.

Zo'n boek is bijna magie. Marinho was een geliefd plaatje in Midden-Limburg. Dat zulke blonde Brazilianen bestonden. Wisten wij veel dat Brazilië mensen heeft in alle kleuren. Verhalen over Braziliaans voetbal waren voorzichtig overgewaaid, maar Pelé was inmiddels afgezwaaid bij de nationale ploeg. Marinho bleek een zoon van een Indiaan en een Spaanse vrouw.

Brazilië was niet meer zo goed als vier jaar eerder, zeiden ze. Ze vielen inderdaad tegen, de Brazilianen, die de finale misten door die schitterende, bikkelharde strijd tegen Nederland. Maar Marinho beklijfde door zijn rushes langs de lijn. Schitterende voetballer. Een verslaggever sprak van de Avenida Marinho Chagas, omdat hij de gehele linkerflank bestreek, alsof het zijn eigen boulevard was.

Francisco Marinho is afgelopen weekeinde overleden. 'Net als Garrincha', zegt een Braziliaanse collega. Kapot door drank. Hij was bij een evenement ter promotie van het WK, werd onwel en braakte bloed. Hij stierf, 62 jaar oud, door inwendige bloedingen in darmen en buik.

Marinho, afkomstig uit het noorden, beleefde zijn beste tijd bij Botafogo. Hij leefde als een superster. Vrouwen hielden van hem, hij maakte muziek, hij bezocht beroemde nachtclubs in New York, waar hij voor de Cosmos voetbalde. In Nice danste hij met Grace Kelly, op Jamaica ontmoette hij Bob Marley. Niemand weet hoeveel kinderen hij verwekte.

Het ging al jaren slecht met hem. Drankzucht. Hij zoop zich kapot, niet als eerste voormalige Braziliaanse topvoetballer. 'Net als Garrincha.' Niets kon tippen aan die jaren in de zonneschijn van het topvoetbal. Overleden, vlak voor het WK in eigen land. Kenners zeggen dat hij beter was dan Branco, Junior of Roberto Carlos. Dat zou best kunnen.

Dus kijken we ter nagedachtenis naar Marinho in het plaatjesboek van 1974. Blonde lokken, tot op de schouders. Mooie jongen. In de rechterhoek, beneden, heeft hij losgelaten. Een druppeltje lijm, en Francisco Marinho plakt weer. Opdat hij blijft voortleven in het boek van de verbeelding.

undefined

Reageren?

ruimteoplinks@volkskrant.nl

Twitter @vkwillemvissers

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden