De blanke soul van P.F. Thomése

Tien jaar geleden verscheen bij de kleine uitgeverij Reservaat te Heiloo het boekje Deep South & Far West van P.F....

Het betreft ook dit keer weer een eenmalige uitgave, die de liefhebbers van Thoméses montere melancholie zich niet mogen laten ontgaan. De pelgrims houden halt bij het protserige graf van Hank Williams, de 'Hillbilly Shakespeare' die op zijn 29ste aan een hartaanval stierf, gaan in Austin een honky tonk binnen met een hoed op, 'alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat je op zaterdagavond in Texas met een hoed op je hoofd een tent binnengaat. En hoewel je het allemaal een beetje wantrouwt, alsof je zonder kaartje bent binnen gekomen, voel je je, eenmaal aangeschoven aan de bar, toch een waardige honky tonk man'.

Ze bezoeken ook het plaatsje Eureka in Nevada, 'the loneliest town on the loneliest road in America', en in Hollywood ontdekken ze na veel speurwerk dat Marlon Brando en Jack Nicholson buren zijn. Een ontmoeting zit er niet in. De huizen zijn door struikgewas aan het oog onttrokken, en een bewaker komt de loerende Hollanders wegjagen.

Al even mooi hopeloos is het verslag van de reis naar Beieren, om 'de Elvis van de Alpen', de krankzinnige vorst Ludwig II te eren. Als ze bij diens droomkasteel Neuschwannstein zijn aanbeland, komt er niets terecht van een gepast eerbetoon, vanwege de hinderlijke toeristen in hun ski-jacks en andere vrijetijdskleding: 'Wíj hoorden hier, zij moesten maar naar een of andere camping gaan.'

Soul van de bovenste plank hoort Thomése op een avondje in het Amsterdamse Paradiso, waar hij weliswaar de moddervette legende Solomon Burke backstage mag ontmoeten, maar tegelijk zijn potentiële vriendin Femke aan een vlotte 'lul' in het publiek verliest. Burke strijkt door het kroeshaar van de schrijver, en roept uit: 'This man must be black somewhere.' 'My soul is black', zegt die, denkend aan Femke.

De gesponsorde reis met vriendin B. naar Porto en Lissabon is weer zo gladjes georganiseerd dat er voor Thomése maar weinig te genieten is. Achter zijn vriendin sjokkend kijkt hij veelvuldig naar de grond, 'zodat mij aan Lissabon vooral opviel dat ze er ongelofelijk kleine straatsteentjes gebruiken. Die leggen ze in kunstige mozaïeken. Dat moet wel een heel werk zijn geweest. Vandaar dat de mensen die we tegenkwamen er zo afgemat uitzagen. Het gaf de mentaliteit weer, vond ik, die bestrating. Al die steentjes neerleggen en als het klaar is te moe zijn om ervan te genieten.' Zinnen om op repeat te zetten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.