Column

'De binocle', archetypisch voor mijn/het leven

Couperus wist hoe moeilijk het soms is.

Borstbeeld van Louis Couperus, schrijver van 'De binocle'. Beeld anp
Borstbeeld van Louis Couperus, schrijver van 'De binocle'.Beeld anp

Heb ik een favoriet kort verhaal? Natuurlijk. Ik heb van alles een favoriet. O ja, joh, geef eens voorbeelden dan? (Bezorgde Burger tijdens een inspraakavond.)

Nou, de vier keren dat All Shook Up erg sexy tot stilstand komt, bijvoorbeeld. Daarvan is de eerste keer mijn favoriet. Niet met afstand, trouwens, want de laatste mag er ook wezen, die waar Elvis 'uh' kreunt, alsof hij klaarkomt in Priscilla van 15, zij het op een camping in een tent waar een vak verderop zijn schoonouders liggen te slapen.

De tweede en de derde keer slaat The King met zijn vlakke hand op z'n omgedraaide gitaar. Ook goed, maar minder.

Nee, de eerste is de beste. 'Ff', zucht Elvis na 17 seconden. Als dat zuchtje in een boterhammenzakje zat, dan zou ik dat boterhammenzakje subiet verwerven, desnoods samen met de Fransen.

Maar vergeet Elvis, ik wilde het hebben over 'De binocle' van Couperus. Mijn favoriete verhaal. Want archetypisch voor mijn/het leven.

Het gaat over een jongeman die gewapend met een toneelkijker in de nok van de opera van Dresden zit en in de diepte, helemaal vooraan, een kaal mannenhoofd waarneemt. Een glimmende roos van vlees. Het hele verhaal worstelt hij met de aandrang om zijn binocle met een zwiep richting die Glatze te smijten. (Wijlen Zwagerman bloemleesde 'De binocle' terecht en stak later in besloten kring een fenomenale tirade af tegen kale mannen, dermate geestig dat Suzy en ik en Maaike de laatste minuten ónder de eettafel lagen en van daaraf met gehesen servetten smeekten of Joost wilde stoppen.)

De drang om destructieve dingen te doen. Couperus overtreft Freud in zeggingskracht. Ik worstel iedere dag met weer een andere verrekijker. O ja, joh? Geef godver... etc.

Nou, voorbeelden te over, grote, kleine, verstrekkende, onbetekenende. Zo ligt er al dagenlang een Godwin in mijn handpalm, een aangenaam zware binocle: Constant Kusters, die z'n Nederlandse Unie-mannen azc-inspraakavonden laat verstoren, ik zou ze graag vergelijken met de SA, ik zit er steeds over te lezen in allerlei Hitler-biografieën, Haffner over Röhm, Kershaw over het snelle groeien van die knokploeg, ikzelf over de Nacht van de Lange Messen, die eind 2021 valt, dan zal het tussen Reichsführer Wilders en de overambitieuze Kusters gaan.

'Niet doen', zegt Suzy.

Ook een binocle: de chocoladeletter P die beneden in onze voorraadkast ligt. Die ga ik niet aanbreken. Zéker niet. Nee. Ik wil het niet. Tot ik morgen ineens met open broeksknoop en kruisjesogen in een hoek van de keuken lig, bruine mond, Verkadedoos aan flarden, bellen gorgelend.

'Vergeet vorige week niet', bemoeit Suzy zich ermee.

'Bemoei je er niet mee.'

Maar ze heeft gelijk, vorige week nog smeet ik een fors geschapen verrekijker, bats, op de glans van Koen Eikel, hoewel die dus geamputeerd was i.v.m. tragische eikelkanker.

Was ook al maandenlang niet de bedoeling. Zoiets doe je niet. Echt niet hoor. Je gaat niet, hoe impliciet ook, een criticus eikelkanker toewensen, dat kan niet, ook al is het een Venlonaar. Niet doen. Nooit.

Maar goed, ineens stond het er dus toch, in zekere zin, en wankelde ik de woonkamer in, ogen doorlopen, spijkergoed gerafeld. Hijgend. 'HIJ HEB OP MIJN MOEDERTJE GESPUUG! HIJ HEB...'

'RUSTIG', brulde Suzy kalm.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden