De bijeenkomst (2)

Terwijl ik wat zat te roeren in een bord linzensoep, haalde ik me de taferelen van de vorige vergadering van de werkgroep ‘ter bevrijding van de islamitische vagijn’ voor de geest....

Ze was tot nu de enige islamitische vagijn die ik kende die niet vanuit haat reageerde. Ik had haar zelfs durven vertellen wat mijn beroep was: het ophalen van islamitische doden om ze naar het islamitische mortuarium te brengen (een groeiende markt) en had een grap gemaakt waarom ze erg had moeten lachen. Het had met Verdonk te maken en met een nachtje islamitisch mortuarium.

Soms verscheen zij, de zwarte Gucci G, in mijn dromen. Het was de manier waarop de haartjes glansden, hield ik mijzelf voor. Ik had in de pauze op het punt gestaan haar te vragen of ze er iets speciaals voor gebruikte toen ik besefte hoe dom dat klonk. Zo wijverig. Het deed me wel goed te merken dat ze telkens als ze het woord nam onwillekeurig mijn kant opkeek om zich ervan te verzekeren dat ik wel luisterde.

Mijn moeder vroeg waarom ik zo dom glimlachte en voegde er achteraan dat tante Ayse met me mee zou rijden. Ik verslikte me in de soep. Tante Ayse? Dikke Ayse die sinds jaar en dag in een scootmobiel zit? Bemoeizieke Ayse die iedereen haat omdat ze bijna elk lid van de gemeenschap in de tang heeft met pikante details uit hun levens die het daglicht niet kunnen verdragen?

Het gaf me al geen fijn gevoel om vanaf mijn moeders huis naar de geheime meeting te gaan van de werkgroep ‘ter bevrijding van de islamitische vagijn’. Telkens als mijn moeder me iets te lang aankeek, werd ik weer vijf en wilde ik dingen bekennen die ik niet eens had gedaan. Maar ik hield vol omdat ik wist dat ik over een half uur zou vertrekken en veilig alleen zou zijn in mijn oude Ford Transit terwijl ik de horizon tegemoet reed in de rode gloed van de ondergaande zon – onderwijl zoveel geheimen verklappend als ik wilde.

Door dit bericht kreeg ik bijna een zenuwinzinking en zag in gedachten de Gucci G een beetje in mineur met prachtig glanzende haren. Ik zette me schrap en antwoordde achteloos: ‘Ik had het graag gedaan maar ik heb haast. Een spoedklus. Een dode van twee dagen.’ Mijn moeder keek me scherp aan. Haar neusgaten verwijdden zich. ‘Moslim?’ Ik trok alvast mijn schoenen aan: ‘Ik doe toch alleen maar moslims.’ Ze kneep haar ogen samen en leek niet overtuigd. Misschien was het het vooruitzicht dat ze anders met mijn tante opgescheept zou zitten waardoor ze nu kordater optrad: ‘Doden kunnen wachten. Je brengt je tante tot waar ze moet zijn. Jij bent de enige die haar kan optillen.’

Mocht ik hebben getwijfeld of ik wel paste in de ‘werkgroep ter bevrijding van de islamitische vagijn’ ik voelde de urgentie nu als hete lava door mijn aderen stromen. Terwijl ik net deed alsof ik Ahmet van het islamitische mortuarium afbelde, griste ik mijn jas van de muur. Ik werd onderdrukt en klemgezet en ik moest heftig bevrijd worden ván een islamitische vagijn. Dikke Ayse stond buiten in haar scootmobiel te wachten terwijl ze een klein meisje dat geïntimideerd de andere kant op keek in haar wangen kneep.

Ik had erg veel zin haar met scootmobiel en al omver te duwen maar in plaats daarvan tilde ik haar op nog voordat ze me had gezien. Ze klampte zich in een reflex aan me vast en ook al genoot ik van haar angst, diezelfde angst kalmeerde mij op slag.

Vervloekt zij mijn zachtaardige natuur. Mijn tante hervond haar bazige zelf en verordonneerde mij haar naast mij op de voorbank te zetten. Haar scootmobiel liet de veringen van de oude Ford Transit doorzakken. Eenmaal achter het stuur bekroop me een gevoel van intens verdriet. Ach wat maakte het uit. Het was toch te mooi om waar te zijn. Een groep vrouwen die bijelkaar kwamen omdat ze elkaar wilden helpen, omdat ze weer van zichzelf wilden worden.

En ik? Waarom was ik daar? Ik paste daar toch niet eens bij? Ik, met mijn onbehouwen postuur, mijn slechte Turks en mijn rare beroep.

Tante Ayse gaf me zo’n harde klap op mijn dijbeen dat de tranen me in de ogen sprongen. Ik vermoedde dat ze zich revancheerde voor het voorval van daarnet. Ik gaf geen krimp. Ze wachtte tot ik haar eindelijk aankeek: ‘jij mij breng huis.’

Mijn Ford Transit is precies 31 jaar oud, maar een kanjer. Hij loeide en hobbelde over de smalle wegen kriskras tussen de weilanden door. Het harde geluid van de carrosserie dempte de verontwaardigde kreten van mijn lieve tante Ayse.

Ze keek wat verschrikt toen op de bijeenkomst hulpvaardig bedekte westerse vagijnen haar ware gezicht onthulden. Ze was vervormder dan ik dacht, maar nu begreep ik eindelijk haar hardheid.

Zonder haar scootmobiel was tante Ayse wel genoodzaakt te blijven. Ik heb die avond vrijuit gesproken en om van mijn tantes discretie verzekerd te zijn, heb ik een foto van haar genomen waarop zij staat met al de andere vagijnen. Ze kijkt een beetje sip en ik ben wat je noemt een snelle leerling.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden