De beste nieuwe muziek van de week (3): Belle and Sebastian, Sleater-Kinney en Theo Parrish

In razend tempo volgen de nieuwe bandjes, beloftes en platen-die-je-geluisterd-moet-hebben elkaar op. In de rubriek Luie Luisteraar loodst Volkskrant.nl je elke week door de nieuwste releases en selecteert de drie platen die je niet mag missen. Deze week: Belle and Sebastian, Sleater-Kinney en Theo Parrish.

Sleater-KinneyBeeld Persfoto

Belle and Sebastian - Girls in peacetime want to dance

Luister eerst maar even naar de wonderschone single Nobody's Empire. Een liedje zoals eigenlijk alleen Belle and Sebastian-zanger Stuart Murdoch ze kan schrijven; een vrolijk, uptempo nummer, zorgvuldig gezongen met de hoge, bijna zalvende stem van de zanger. Inclusief een haakje dat zich voor een paar dagen in je oren nestelt.

De Schotten zijn na vijf jaar terug met een album dat voelt als een 'creatieve hergeboorte van een band die begon te klinken voelde als een 9-tot-5-bandje', schrijft Uncut Magazine. Want op het nieuwe album Girls in peacetime want to dance is niet alleen het klassieke Belle and Sebastian-geluid te horen.

Vier sterren krijgt het album de Volkskrant. 'Even wennen is het wel. De muzikale verwijzingen naar jarentachtigpop, en dan ook naar de vaak vervloekte synthesizersound uit die jaren zijn talrijk. Na verloop van tijd valt echter alles op zijn plaats. Steeds meer details gaan dan opvallen, zoals de wonderschone strijkers in het bittere The Cat With The Cream', schrijft recensent Gijsbert Kamer.

Muziekblog Drowned in Sound geeft de plaat een 8. 'Girls in Peacetime... is een divers album, maar voelt altijd aan als een Belle and Sebastian-album, met alle warmte en comfort die daarbij hoort.'

Hieronder de single Nobody's Empire op YouTube. Stream het hele album via NPR.

Beeld Albumhoes

Sleater-Kinney - No Cities to Love

Voordat we Sleater-Kinney introduceren, moeten we eerst weten wat de Riot grrrl-beweging was. Kom er maar in, Wikipedia: 'Riot grrrl (of riot grrl) is een feministische muzieksubcultuur die in het begin van de jaren '90 opkwam, tegelijkertijd met grunge. De stroming wordt vaak samengetrokken met de derde feministische golf.'

Bands als Bikini Kill en Huggy Bear, en Sleater-Kinney dus, zongen in harde punk- en grungeliedjes over onder andere huiselijk geweld, racisme en seksisme. Het waren band die 'hun mannelijke, Nirvana imiterende tegenhangers in zeggingskracht voorbij leken te streven', aldus Volkskrant-recensent Gijsbert Kamer.

Na hun laatste album The Woods uit 2005 leek het erop dat Sleater-Kinney stiekem van de radar was verdwenen, maar ze zijn terug en 'gretig als een clubje debutanten', zoals Het Parool (****) kopt.

Ook vier sterren in de Volkskrant, voor 'een plaat die tot hun beste werk gerekend mag worden'. 'Toen vorig jaar hun zeven albums opnieuw werden uitgebracht, drong zich al de gedachte op: eigenlijk is er best wel weer ruimte voor dit stevig, dynamisch rockende trio.'

Dat concludeert ook Rolling Stone in een uitgebreide recensie (vier sterren) van No Cities to Love. 'Iedere Amerikaanse stad heeft inmiddels wel een punkband die voortboorduurt op de muziek die Sleater-Kinney maakte. Bands die niet zouden bestaan zonder hun voorgangers. Het beste aan de comeback van Sleater-Kinney is dat ze ook weer zo'n band zijn. Net zo hongerig, ongeregeld en rusteloos als de nieuwelingen.'

Sleater-Kinney staat 19 maart in Paradiso, Amsterdam.

Sleater-Kinney - Bury Our Friends op YouTube

Beeld Albumhoes

Theo Parrish - American Intelligence

Bij het horen van de nieuwe Theo Parrish zou 'iedere beginnende producer van pure afgunst bij in janken moeten uitbarsten', schrijft dance-recensent Robert van Gijssel in zijn vijfsterrenrecensie. 'Mocht u zo iemand zijn die eens per jaar een dikke danceplaat koopt, laat het in 2015 in godsnaam de nieuwe Theo Parrish zijn.'

Want een 'dikke danceplaat', dat is American Intelligence met een speelduur van ruim twee uur zeker geworden. Mocht je 'm op vinyl (tripel-lp) winnen aanschaffen kun je de portemonnee trekken: 45 euro maar liefst.

Al in zijn tienerjaren aan het einde van de jaren '80 knutselt Parrish electronische muziek in elkaar. Na verhuizing naar Detroit verstig hij in 1998 echt zijn naam met het inmiddels klassiek geworden debuut First Floor. Het Nederlandse muziekmagazine DJ Broadcast geeft ook vijf sterren, voor het laatste werk van 'een van de meest getalenteerde house-producers aller tijden'.

Muziekblog The Quietus: 'Parrish is een man met visionaire ideeë. Een man die zonder twijfel de muziek blijft vernieuwen: nu, tien jaar geleden en ook zeker in de toekomst.'

Hieronder het volgens Van Gijssel 'onbeschrijflijk coole' Fallen Funk.

Beeld Albumhoes

Hieronder een greep uit de bands die in het nieuws waren. Abonneer je op de Luie Luisteraar-playlist van @JustFontein en blijf op de hoogte.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden