Luie luisteraar

De beste nieuwe muziek van de week (24): Jack White, Bob Mould en WIFE

In razend tempo volgen de nieuwe bandjes, beloftes en platen-die-je-geluisterd-moet-hebben elkaar op. In de rubriek Luie Luisteraar loodst Volkskrant.nl je elke week door de nieuwste releases en selecteert de drie platen die je niet mag missen. Deze week: Jack White, Bob Mould en WIFE.

Jack White Beeld ap
Jack WhiteBeeld ap

Jack White - Lazaretto (Third Man/XL)

Hij bracht platen uit met The White Stripes, The Raconteurs, The Dead Weather. Daarnaast produceerde hij tientallen platen, van Insane Clown Posse tot Nobunny, schreef hij een Bond-hit (Another Way to Die met Alicia Keys) en is hij dé ambassadeur van vinyl.

Onder zijn eigen naam maakte hij slechts twee platen. Blunderbuss uit 2012 en Lazaretto, die deze maand uitkwam. 'Jack White lijkt zich op zijn tweede album vooral ten doel te hebben gesteld definitief af te rekenen met het minimalisme waarmee hij een jaar of vijftien geleden met zijn White Stripes begon', schrijft Volkskrant-recensent Gijsbert Kamer (drie sterren).

Overdaad schaadt? Daar is lang niet iedereen het mee eens. Een 9 van The Los Angeles Times, een 9 in Uncut, vier sterren in The Guardian. Rolling Stone Magazine (4/5 sterren): 'De plaat gaat over een lazaretto (quarantaineplek voor zeereizigers, wiki). Ieder kamer ingericht volgens White's stemmingen en probeersels: hiphop en het gepiep van zijn gitaar in titelsong Lazaretto, sombere piano en een duivelse stem in Would you fight for my love? (...), de voodoo in That Black Bat Licorice, ondersteund door mandoline en een kokende viool.'

In aanloop naar de release van Lazaretto bood White zijn excuses aan voor gedane uitspraken over onder andere The Black Keys en zijn ex-vrouw Meg White. Hij wilde niet dat het album 'achtervolgd zou worden door nonsens'. Naar verluidt werkte hij anderhalf jaar het album (aan succesalbum Elephant van The White Stripes zat hij drie dagen). Hij zou achter de computer nog tot op het laatst hebben geschaafd aan zijn muziek.

Op donderdag 1 juli staat Jack White in de Heineken Music Hall.

P.S voor vinylliefhebbers. Lazaretto komt met een door White gemuntte Ultra lp (uitleg hier). De A-kant speelt van binnen naar buiten. Leg je de naald in de ene groef, krijg je een akoestische intro bij 'Just One Drink', leg je 'm in een andere groef, is het een elektrisch geluid - de intro's komen uiteindelijk samen. Twee liedjes (verstopt onder het label) moeten op een andere snelheid afgespeeld worden dan de rest van de plaat. En geloof het of niet: de plaat bevat ook een hologram van een zwevend engeltje.

Beluister hieronder single Lazaretto op YouTube.

null Beeld Albumhoes Lazaretto
Beeld Albumhoes Lazaretto

Jack White - Lazaretto op Spotify

Bob Mould - Beauty & Ruin (Merge/Konkurrent)

Bij een plaat van Bob Mould is het onvermijdelijk om eerst weer even Hüsker Dü in te leiden. Hüsker Dü was de rockband van Bob Mould, Grant Hart en Greg Norton. Ze groeiden in de jaren '80 uit tot culthelden, met als bekendste plaat Zen Arcade uit 1984.

Grote grungebands als Pixies en Nirvana noemen de band uit Minneapolis steevast als een van hun grote inspiratiebronnen. Foo Fighter/ex-Nirvana Dave Grohl heeft al vaker laten weten dat hij nooit was geweest waar hij nu is zonder Hüsker Dü. Nirvana-bassist Krist Novoselic: 'Nirvana was niks nieuws, Hüsker Dü ging ons al voor.'

Mould houdt er, sinds het uiteengaan van Hüsker Dü zo'n 25 jaar geleden, een productieve solocarrière op na. Elf platen maakte hij inmiddels. 'Het probleem met de muziek van Mould is dat zijn stem snel begint te vervelen en variaties en tempo het verschil moeten maken. Dat lukt op Beauty & Ruin uitstekend', schrijft Volkskrant-recensent Gijsbert Kamer (****).

Uncut (4 uit 5 sterren): 'Beauty & Ruin schiet tekort als een meesterwerk, maar het haalt de handrem af van Moulds creativiteit.' 'Niet allemaal perfect', wel een 7 van The Line of Best Fit. Pitchfork (7,3/10) schrijft: 'Niets op Beaty & Ruin lijkt echt op experimenteren. Maar Mould, onbelast van allerlei bagage, klinkt vrolijk en onbezorgd. Hij hoeft niets meer te bewijzen, behalve het feit dat hook na hook kan schrijven.'

Bob Mould - I Don't Know You Anymore (Official Music Video) op YouTube

null Beeld Albumhoes Beauty & Ruin
Beeld Albumhoes Beauty & Ruin

Bob Mould - Bauty & Ruin op Spotify

WIFE - What's Between (Tri Angle)

WIFE is het project van de Londense Ier James Kelly. Hij stapte uit de blackmetalband Altar of Plagues om zich toe te leggen op het danceproducerschap. Debuut What's Between is 'een warmbloedige electropopplaat' geworden, schrijft Volkskrant-recensent Robert van Gijssel.

Uit zijn recensie (***): 'De laag voor laag op elkaar gestapelde en vervormde vocalen van Kelly zijn subtiel en zelfs soulvol, doen soms denken aan de danceverrassing van vorig jaar, het Londense Vondelpark, en een tikje James Blake.' Het Britse NME geeft een 8 voor What's Between. 'Zo mooi als een kille, desolate heide. De plaat geeft geen simpele antwoorden, maar vraagt om een diepere zoektocht.'

De hand van mede-producer The Haxan Cloak wordt geroemd door Exclaim (8/10): 'De combinatie is perfect, de resultaten fantastisch.' Zoals Uncut het verwoordt: 'Een productie vol bravoure, bijgestaan door The Haxan Cloak, geeft What's Between geheimzinnige diepten.'

WIFE - What's Between teaser op YouTube

null Beeld Albumhoes What's Between
Beeld Albumhoes What's Between

WIFE - What's Between op Spotify

Greep uit de bands die in het nieuws waren. Abonneer je op de Luie Luisteraar-playlist van @JustFontein en blijf op de hoogte.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden