De beste muziek van de week (25): Hudson Mohawke, Wolf Alice en Armand & The Kik

In razend tempo volgen de nieuwe bandjes, beloftes en platen-die-je-geluisterd-moet-hebben elkaar op. In de rubriek Luie Luisteraar loodst de Volkskrant u elke week door de nieuwste releases en selecteert de drie platen die u niet mag missen. Deze week: Hudson Mohawke, Wolf Alice en Armand & The Kik.

Hudson Mohawke Beeld Persfoto
Hudson MohawkeBeeld Persfoto

Hudson Mohawke - Lantern

'Ik kreeg weer zin om muziek te maken toen ik Hudson Mohawke hoorde. Hem vind ik een van de grootste genieën van deze tijd', aldus Neil Barnes van de legendarische danceact Leftfield, die vorige week na zestien jaar weer met een nieuw album kwam. Die comeback was dus voor een deel toe te schrijven aan de ingenieuze dance van Mohawke, in Glasgow geboren als Ross Birchard.

Voor het debuut van Hudson Mohawke moeten we inmiddels ook een stukje terug in de tijd; debuutplaat Butter komt uit 2009. Daarna was het Verenigd Koninkrijk al snel te klein. Birchard wordt ontdekt door Kanye West en speelt een grote rol op Wests album Yeezus uit 2013. Hij tekent ook als hiphopproducer bij diens label G.O.O.D. Music. Daarnaast krijgt Mohawke, niet geheel verwacht, groot succes met het duo TNGHT (van onder andere 'trap'-hit Higher Ground).

'Op Lantern is een beheerste en zelfverzekerde Mohawke aan het werk. Nog steeds balanceert hij tussen experimentele dance en loodzware hiphop, maar de verknoping van stijlen klinkt doordacht, natuurlijk en soms werkelijk magnifiek. Toch is Lantern bijna een lijvig boek in twee hoofdstukken', schrijft Volkskrant-recensent Robert van Gijssel in zijn recensie (****). 'Knap hoe de Schot aardedonkere hiphop en krassende en metalige synths weet om te buigen naar kriebelende en verwarmende dance, die bovendien beschikt over dansvloerversplinterende krachten.'

The Guardian geeft vier sterren: 'Wat je hoort is het vervreemdende geluid van een man die keurig alle labels probeert te ontwijken die ooit op hem zijn geplakt.' Consequence of Sound besluit de recensie zo: 'Ook in het laatste liedje Brand New World hoor je, net als op de opener, zijn naam gefluisterd. Maar deze keer hoor je een zucht vol voldoening: het werk is weer tot een goed einde gebracht.'

Hudson Mohawke staat dit weekend op We Are Electric in Eersel, en in het weekend van 22 augustus is hij te zien op Lowlands.

null Beeld Albumhoes
Beeld Albumhoes

Wolf Alice - My Love is Cool

Het Britse muziekblad NME, nooit te verlegen om bandjes van het eigen eiland te lanceren, betiteld My Love is Cool van het Noord-Londense Wolf Alice zonder lang na te denken tot het 'debut of the decade'. 'Ze tarten consequent de categorisatie van hun muziek. (...) Onvoorspelbaarheid is een zeldzame en wenselijk basis van indiemuziek en dat maakt van Wolf Alice voor 2015 de band met de meeste potentie.'

Volkskrant-recensent Menno Pot beschrijft die onvoorspelbaarheid zo: 'Grootste charme: diversiteit. Belangrijkste zwakte: diezelfde diversiteit.' Hij geeft My Love is Cool drie sterren: 'My Love is Cool had een compilatiealbum van verschillende bands kunnen zijn. De opening is dromerig als Beach House of The xx, Bros en Freazy dansen rinkelend voorbij zoals The Stone Roses dat konden, in Your Loves Whore en You're a Germ trekt de band massieve ninetiesgitaarmuren op. Beetje gitaar, beetje elektronisch; Wolf Alice spreekt zichzelf voortdurend tegen, als de bandnaam zelf.'

Uncut (vier sterren): 'Er zit iets van Jekyll and Hyde in de liedjes, een gevoel dat je langzaam bekruipt. Met die ragfijne folkpop en zangerige indie, die opeens kan omslaan in de woedende uitbarstingen van grungegitaren.'

Benieuwd hoe dit live klinkt? Zondag 13:30 staat de band op Best Kept Secret (er zijn nog kaartjes). Op 24 november kun je de band ook zien in Bitterzoet, Amsterdam.

null Beeld albumhoes
Beeld albumhoes

Armand & The Kik - Armand & The Kik

Voor de jonge lezertjes: Eindhovenaar Armand - te herkennen aan een grote joint en lange rode haren - is een van de grootste protestzangers die ons vaderland ooit heeft gekend. En uiteraard de zanger van Ben ik te min - dat lied stond in 1967 veertien weken in de Top 40. ('Mijn publiek kent twee nummers: het ene nummer heet Ben ik te min, het andere nummer heet geen Ben ik te min').

En nu is hij terug, in samenwerking met de Haagse nederbeatband The Kik. Terug, maar een comeback mogen we het niet noemen. Tekst uit openingsnummer Comeback: 'Ik werk niet aan een comeback/ Ik herinner me niet weg te zijn geweest/ En ik doe gewoon mijn best/ De schoenmaker en zijn bekende leest.'

Op het album staan dertien liedjes uit het repertoire van de 69-jarige zanger. 'Wat dit album voor mij betekent? Dat ik toch gelijk had', zei Armand vorige week in een interview met de Volkskrant.

Volkskrant-recensent Menno Pot geeft vier sterren voor 'een verrukkelijke Nederlandstalige liedjesplaat'. Pot: 'Er zijn liedjes over drugs (Snelle jongens, Ik heb het gevonden), het grootkapitaal krijgt een ouderwetse rotschop in Gemeengoed en dan is er nog de hilarische tirade Fuck the Blues: 'Altijd gezeik en nooit geen pret/ Ik heb die lui niet hoog (...) Kleurenblinde kutmuziek/ Geef mij een regenboog'. Je gelooft hem meteen. De taal van Armand en het spel van The Kik bruisen van levenslust. De sixties zijn nu.'

Deze zomer staan Armand & The Kik op verschillende festival, beginnend op Kids 'n' Billies in Nijmegen.

null Beeld Albumhoes
Beeld Albumhoes

Luie Luisteraar-playlist

Hieronder een greep uit de bands die in het nieuws waren. Abonneer je op de Luie Luisteraar-playlist van @JustFontein en blijf op de hoogte.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden