De beste muziek van de week (24): Florence & The Machine, Muse en Leftfield

In razend tempo volgen de nieuwe bandjes, beloftes en platen-die-je-geluisterd-moet-hebben elkaar op. In de rubriek Luie Luisteraar loodst de Volkskrant u elke week door de nieuwste releases en selecteert de drie platen die u niet mag missen. Deze week: Florence & The Machine, Muse en Leftfield.

Florence Welch van Florence & The Machine Beeld anp

Florence & The Machine - How big, how blue, how beautiful

Avery Lipman, baas van Republic Records, het Amerikaanse label van de Britse groep Florence & The Machine zei twee weken geleden in The New York Times: 'We doen het niet voor minder dan een nummer 1 notering in de Amerikaanse hitlijsten.'

Zelfverzekerd, en met recht, want How big how blue, how beautiful (Hbhbhb) nestelde zich zowel in de Verenigde Staten als in Groot Brittanië direct fier op de eerste plek. Ze bevestigt hiermee opnieuw bovenin mee te draaien tussen de supersterren uit de popmuziek, meer in de hoek van Lady Gaga dan in een hokje met Taylor Swift. Haar ranke, blanke lichaam, karakteristieke dieprode haren en overtuigende podiumpresentatie maakte haar ook tot muse van de grote modeontwerpers als Karl Lagerfeld (Chanel) en betiteld als 'het perfecte Gucci-meisje'.

Ze behoort ook tot de belangrijkste headliners van de grote zomerfestivals dit seizoen, zo berekende The New York Times. De krant deed onderzoek naar de grote acts op twintig festivals over de hele wereld (inclusief Pinkpop en Pukkelpop): '70 procent van die festivals hebben Florence & The Machine, Muse of dj Avicii als headliner.'

Genoeg profiel, na vier jaar weer een nieuw album, hoe klinkt het? Volkskrant-recensent Gijsbert Kamer geeft drie sterren: 'De stem van Florence Welch is nog beter, veelzijdiger en doorleefder gaan klinken en heeft al die orkestrale poespas in bijvoorbeeld het titelnummer helemaal niet nodig. Maar ze heeft producer Markus Dravs niet voor niets aangetrokken. De man die Coldplay en Mumford & Sons hun grootse stadiongeluid gaf, doet ook hier zijn werk.'

De Britse media zijn verdeeld. The Line of Best Fit geeft een 8,5 voor 'een vernietigend eerlijk en persoonlijk dagboek op muziek gezet'. Drie sterren in The Guardian: 'Luisteren naar dit album zou hard werken moeten zijn, maar dat is het egwoon niet. Hbhbhb klinkt niet als het album waarnaar gesuggereerd werd in de aanloop naar de release (een uitgekleed break-upalbum, red.). Maar het klinkt wel als een hit.'

Beeld Albumhoes

Muse - Drones

De jongens van Muse zullen niet wakker liggen van een paar vernietigende recensies van hun nieuwe album Drones, zoals die in The Los Angeles Times ('De inspanningen van Muse op Drones komen niet echt los van de grond, en zouden nog wel het gevecht verliezen van een vliegenmepper'). Want de Britse koningen van de stadionrock staan alweer geboekt als headliners op de grootste festivals ter wereld. Zo staan ze dit weekend op Pinkpop, en zijn ze onder andere ook te zien op Rock Werchter, Lollapalooza en Fuji Rock.

Bij de bekendmaking van albumtitel Drones leek de thematiek al vast te liggen; zanger Matthew Bellamy, bekend liefhebber van sciencefiction en dystopische vergezichten, zal het wel gaan hebben over een toekomst waarin drones en robots de wereld overnemen.

'Maar bij nadere bestudering van de teksten op dit zevende studioalbum van Muse in vijftien jaar valt op dat Bellamy's zwartgalligheid een tamelijk eenvoudige, heel menselijke oorzaak heeft: liefdesverdriet', schrijft Volkskrant-recensent Gijsbert Kamer. Drie sterren: 'De band rockt de band harder en directer dan ze jarenlang gedaan heeft. En Bellamy lijkt er ook echt zin in te hebben lekker keihard tekeer te gaan. Hij komt met ijzersterke riffs, zoals in Psycho, en laat zijn trio eindelijk weer eens als een echt bandje klinken. Doortimmerde, strak vormgegeven hardrocksongs.'

In Rolling Stone Magazine krijgt Drones vier sterren: 'Drones is echt een guilty pleasure. Het voelt een beetje als lachen om The Daily Show, wetende dat de beste grappen van presentator Jon Stewart beginnen met grove blunders van een ander.'

Beeld Albumhoes

Leftfield - Alternative Light Source

Leftfield stond midden jaren negentig in het rijtje van onder andere Underworld, The Chemical Brothers en Faithless. En het kan haast geen toeval zijn dat al deze bands op dit moment weer bezig zijn met een comeback. 'Er hangt iets in de lucht, dat is wel duidelijk', schrijft Volkskrant-recensent Robert van Gijssel.

Alternative Light Source is het derde album van Leftfield, en het eerste van Neil Barnes solo. Zijn creatieve wederhelft Paul Dale nam na Rhythm & Stealth (1999) afscheid van Leftfield. 'Ik mis hem niet echt. Er is geen kwaad bloed tussen ons, maar we hebben allebei voor een andere toekomst gekozen. De deur blijft wel openstaan voor hem. Als hij ooit wil terugkeren, wat ik ten zeerste betwijfel, zal er altijd een plaatsje zijn voor hem. Weet je wat ik eigenlijk wel mis? Het pingpongspel van ideeën tussen ons.'

Over Alternative Light Source (vier sterren) schrijft de Volkskrant: 'Weinig nieuws onder de zon dus bij de nieuwe Leftfield, en dat is misschien maar beter ook. Leftfield was een van die vooruitstrevende bands die in de nineties dance wisten te maken met bouwstoffen uit live-popmuziek en zelfs euforische rock.'

Beeld Albumhoes

Luie Luisteraar-playlist

Hieronder een greep uit de bands die in het nieuws waren. Abonneer je op de Luie Luisteraar-playlist van @JustFontein en blijf op de hoogte.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.