De beste muziek van de week (18): Colin Stetson & Sarah Neufeld, Jacco Gardner en Django Django

In razend tempo volgen de nieuwe bandjes, beloftes en platen-die-je-geluisterd-moet-hebben elkaar op. In de rubriek Luie Luisteraar loodst de Volkskrant u elke week door de nieuwste releases en selecteert de drie platen die u niet mag missen. Deze week: Colin Stetson & Sarah Neufeld, Jacco Gardner en Django Django.

Colin StetsonBeeld Keith Klenowski

Colin Stetson & Sarah Neufeld - Never Were The Way She Was

De jazzwereld moest een paar jaar geleden wel twee keer luisteren naar het debuut van saxofonist Colin Stetson. Was dat allemaal met één instrument gemaakt? In één take? Zonder elektronische hulpmiddelen? Stetson, meester in de zogenoemde 'extended techniques' als multiphonics (meerdere noten tegelijk blazen) en circular breathing (onafgebroken uitblazen door de mond), speelde onder andere met Bon Iver en maakte het meesterlijke drieluik: New History Warfare.

Op Never Were The Way She Was gaat hij de muzikale dialoog aan met Arcade Fire-violiste Sarah Neufeld. De stukken werden allemaal live, en in één take opgenomen. 'Elk van de acht stukken op het bezwerende Never Were The Way She Was begint met een klein thema dat gaandeweg wordt uitvergroot. Stetson en Neufeld versterken elkaar voortdurend. Stetson hanteert zijn bassaxofoon niet zelden als percussie-instrument (hamerend op de luchtkleppen) terwijl Neufeld een monotoon soort dronegeluid voortbrengt. De repeterende minimalachtige structuren gedreven door Stetsons fabelachtige circular breathing-techniek kenden we al, maar Neufeld voegt er een sierlijke dimensie aan toe', schrijft Volkskrant-recensent Gijsbert Kamer in zijn viersterrenrecensie.

'Het is een mooi contrast. We compenseren elkaars zwakke plekken', zei Stetson over Neufeld, tijdens het maken van de soundtrack voor de film Blue Caprice. SPIN Magazine (album van de week): 'Je hoort de erfenis van avant-garde-grootheden als Steve Reich en Arvo Pärt en voorlopers als Tim Hecker - en, natuurlijk is het een essentieel onderdeel van hun eigen indrukwekkende canon.'

Het Canadese Exclaim Magazine geeft een 8: 'Hun stijlen vullen elkaar aan, en stuwen elkaar naar grotere hoogten. (...). Het is volledig instrumentaal, dus het is aan de luisteraar om het verhaal erbij te verzinnen. Dat is geen probleem met muziekstukken die de fantasie zo prikkelen.'

Het duo staat vanavond in Groningen (Oosterpoort), 2 mei in het Bimhuis Amsterdam en 3 mei in de Effenaar in Eindhoven.

Beeld Albumhoes

Jacco Gardner - Hypnophobia

Een Nederlands wonderkind, zo werd Jacco Gardner meer dan eens weggezet. Met zijn onontkoombare debuut Cabinet of Curiosities werd Gardner de held van de neo-psychedelica in binnen- en buitenland. Het album dat hij in zijn eentje in elkaar knutselde in zijn Noord-Hollandse Shadow Shoppe Studio bracht hem de hele wereld over.

Het werd tijd voor een tweede album. Kon hij het nog een keer? Zeker, oordeelt Volkskrant-recensent Gijsbert Kamer. Hij geeft vier sterren. 'De accenten verschuiven langzaam richting de jaren zeventig. De typische barok-pop toetsentapijten, die het klankbeeld van het veelgeprezen Cabinet Of Curiosities (2013) domineerden, zijn naar de achtergrond verschoven. Ervoor in de plaats komen analoge keyboards met een wat minder vol, soms kinderlijker geluid. En dat werkt. Het geluid is kleiner, maar toch rijker.'

Maar zoals gezegd is Gardner ook over de grenzen bekend. The Guardian geeft drie sterren: 'Gardner heeft zich met zijn muziek in een comfortabele hoek gemanoeuvreerd. En hij voelt niet de behoefte die te verlaten. (...) Een plezier album, maar het niet moeilijk om te bedenken dat wat meer variatie zich snel uitbetaalt.'

Q Magazine, ook drie sterren, vergelijkt Hypnophobia met een droom. 'Meeslepend zolang het duurt, maar zoals zo veel dromen, is het daarna moeilijk om je specifieke details te herinneren.'

Op dit moment toert Gardner door Nederland en is hij onder andere nog te zien in Groningen (Vera, 1 mei), Utrecht (De Helling, 2 mei) en Nijmegen (Doornroosje, 3 mei). De Volkskrant was bij de cd-presentatie in Amsterdam: 'Jacco Gardner is even in het land. Mis hem niet.'

Beeld Albumhoes

Django Django - Born Under Saturn

'Django Django klinkt als het muzikale equivalent van wat filmmakers 'the magic hour' noemen, dat uurtje dat het licht goudkleurig is; High Moon, Vibrations, Shake and Tremble, First Light - vrijwel alle nummers verwijzen naar de zon, lucht en licht en roepen dat gevoel van verwondering op', schrijft The Guardian over Born Under Saturn (****), het tweede album van de Britse groep Django Django. Enige minpuntje: 'Die 54 minuten zijn er net 10 te veel.'

Het kwartet wordt gevormd door Vincent Neff (zanger/gitarist), David Maclean (drummer en producer), Jimmy Dixon (bas), en Tommy Grace (toetsen), jongens die elkaar ontmoette op het Edinburgh College of Art en in 2009 besloten een bandje te beginnen dat dook in het gat tussen dance en pop. 'Het lijkt zo makkelijk maar behalve Django Django zijn Metronomy en Hot Chip eigenlijk de enige twee bands die hetzelfde kunnen', aldus Volkskrant-recensent Gijsbert Kamer.

Kamer hoort wel wat nostalgisch in de nummers van Django Django: 'De beats lijken uit de vorige eeuw geplukt. Gevoegd bij The Byrds-achtige melodietjes en een mooi lyrisch gitaargeluid moet je bij deze Django Django vaak denken aan The Stone Roses, een kwarteeuw geleden.'

Beeld Albumhoes

Luie Luisteraar-playlist

Hieronder een greep uit de bands die in het nieuws waren. Abonneer je op de Luie Luisteraar-playlist van @JustFontein en blijf op de hoogte.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden