De beste muziek van de week (17): Blur, Henrik Schwarz en Alabama Shakes

In razend tempo volgen de nieuwe bandjes, beloftes en platen-die-je-geluisterd-moet-hebben elkaar op. In de rubriek Luie Luisteraar loodst de Volkskrant u elke week door de nieuwste releases en selecteert de drie platen die u niet mag missen. Deze week: Blur, Henrik Schwarz en Alabama Shakes.

Blur Beeld Linda Brownlee

Blur - The Magic Whip

'Project Mao', zo werd Blurs nieuwe album The Magic Whip intern bij platenmaatschappij Warner genoemd, een dubieuze verwijzing naar opnameplek Hongkong (zie ook de albumhoes hiernaast). Want de comebackplaat van de britpoplegendes moest strikt geheim blijven.

The Magic Whip is het achtste studioalbum van de Londense band, en het eerste sinds Think Tank (2003). 'Maar aan die plaat werkte de geluidsbepalende Graham Coxon niet mee, dus je zou ook kunnen zeggen dat het de ware opvolger is van 13 (1999), het laatste album van Blur als kwartet mét Coxon', schrijft Volkskrant-recensent Menno Pot in een uitgebreide bespreking van The Magic Whip.

Blur, de tegenhanger van Oasis tijdens de gloriejaren van de britpop, het vrolijkere antwoord op de donkere Amerikaanse grunge. De band werd alleen nooit zo succesvol als de band van de broertjes Gallagher. Vooral buiten het Verenigd Koninkrijk kreeg Blur nooit écht voet aan de grond. Liefhebbersband, muzikantenmuziek, zoiets.

Uit de Volkskrant-recensie (****): 'The Magic Whip vormt een ijzersterk geheel. Stemmingen wisselen, zoals op hun beste platen uit de jaren negentig. Het album sprankelt, de liedjes hebben net als twintig jaar geleden meteen iets vertrouwds, zonder dat de band zichzelf herhaalt.'

Interessant is om te kijken hoe The Magic Whip ontvangen wordt in Engeland. Bij het toonaangevende New Music Express krijgt de band een 8: 'Een comeback die met het eigen beste werk kan concurreren.' En laten we The Guardian (vier sterren) er ook nog even bij pakken: 'Laten we opnieuw hopen dat dit niet het laatste is dat Blur gemaakt heeft.'

Blur - Lonesome Street

Beeld Albumhoes

Henrik Schwarz - Instruments

Voor danceliefhebbers is Henrik Schwarz een bekende naam, voor de gemiddelde Concertgebouwbezoeker misschien wat minder. Hoewel de Duitse producer van het deephouselabel Innervisions er twee jaar geleden nog stond met het Nederlands Kamerorkest.

De crossover house-klassiek is niet nieuw, maar dat het aardig kan uitpakken, laat Schwarz horen op Instruments. Hij werkte deze keer niet samen met het Kamerorkest, maar liet zijn housenummers uitvoeren door het Japanse Tokyo Secret Orchestra.

Volkskrant-recensent Robert van Gijssel geeft drie sterren: 'De sensatie zit hem vooral in de manier waarop het klassieke instrumentarium de klanktaal van de elektronische dansmuziek weet te vangen. Prachtig, hoe de houtblazers in Marvin Two de donkere baslijnen verzorgen en hoe de cello en fagot in Cloud Three samen een groove inzetten, nog voor het slagwerk van marimba en snaartrommels de hypnose verbreekt.'

'Het misverstand dat techno statisch zou zijn wordt direct de wereld uit geholpen', schrijft Trouw (hier ook geen misverstand: niet de club, de krant, natuurlijk). 'De uitvoering van complete housetracks zonder enige elektronische hulp mag gerust gedurfd worden genoemd. De strijkers vormen de synthlagen, xylofoon of klarinet klinken als authentieke minimal-bliebjes, een contrabas doet Schwarz' basloopjes beslist eer aan. Net als Schwarz-met-laptop klinkt Schwarz-met-orkest verrassend warm en swingend.'

Beeld Albumhoes

Alabama Shakes - Sound & Color

De hit 'Hold On', je kon er drie jaar geleden bijna niet omheen. Het maakte van het sympathieke Alabama Shakes ineens een act met fans over de hele wereld. Liveoptredens op YouTube gingen hard op de sociale media en de krachtige stem van zangeres Brittany Howard werd massaal omarmd. Soul met een randje, 'swamprock'. Lees hier de reconstructie uit 2012: 'Hoe Alabama Shakes in no time een van de grootste Amerikaanse beloftes werd'.

Na zo'n start is er altijd 'de moeilijke tweede'. 'Het ontbrak de band uit Alabama op het eerste album aan echt sterke songs', schrijft Volkskrant-recensent Gijsbert Kamer. Hij geeft drie sterren voor opvolger Sound & Color. 'Dat probleem is drie jaar later op Sound & Color nog niet helemaal verholpen. Op deze plaat is alles is verbeterd. De sound is breder getrokken en Howard zingt zo mogelijk nog smachtender, maar je zou de band wat meer liedjes toewensen van het kaliber Don't Wanna Fight. Sound & Color moet het daarom weer vooral hebben van de sfeer.'

Het Amerikaanse Pitchfork, een 8,1, beschrijft de grote mix aan stijlen. 'Een vreemde en mystieke plaat. Met onverwachte wendingen. Het bevat sporen van Curtis Mayfield, Erykah Badu, MC5 en The Strokes. Het nummer Shoegaze zou niet misstaan op Tattoo You van The Rolling Stones.'

SPIN Magazine (een 7): 'Zelfvertrouwen klinkt door in iedere noot die zangeres Howard zingt, maar ze blijft bescheiden. En belangrijker: ze halen het hele muzikale spectrum erbij, van southern soul tot glamrock, zonder het te laten klinken als versleten paden.'

Beeld Albumhoes

Luie Luisteraar-playlist

Hieronder een greep uit de bands die in het nieuws waren. Abonneer je op de Luie Luisteraar-playlist van @JustFontein en blijf op de hoogte.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden