De beste muziek van de week (13): Courtney Barnett, Alamo Race Track en Steven Wilson

In razend tempo volgen de nieuwe bandjes, beloftes en platen-die-je-geluisterd-moet-hebben elkaar op. In de rubriek Luie Luisteraar loodst de Volkskrant u elke week door de nieuwste releases en selecteert de drie platen die u niet mag missen. Deze week: Courtney Barnett, Alamo Race Track en Steven Wilson.

Courtney BarnettBeeld -

Courtney Barnett - SOMETIMES I SIT AND THINK, AND SOMETIMES I JUST SIT

Er was behoefte aan een vrouw, meisje is misschien beter, met precies die luie, soms puberale uitstraling van Courtney Barnett. Dat kun je concluderen als je kijkt naar het enthousiasme waarmee de 27-jarige Australische zangeres wordt omarmd. Muziek met het juiste, rommelige gitaargeluid, eerlijke teksten, soms vrolijk, dan weer onzeker.

'Niemand weet hoe je een nummer moet schrijven. Dat is er juist zo mooi aan. Je stelt jezelf open en probeert iets uit. Als je wist hoe je het perfecte nummer moest schrijven, zou je dat gewoon keer op keer herhalen en daarna wachten tot je ovenschotel klaar is of iets dergelijks', aldus Barnett bij 3voor12 over haar manier van werken.

Er verschijnen grote profielen, zoals hier bij cultuurblog The Verge of in The Boston Globe, naar aanleiding van Sometimes I sit and think, and sometimes I just sit. En ook de lyrische recensies bij grote internationale media zijn niet meer twee handen te tellen. Vijf sterren in The Guardian, Best New Music met een 8,6 op muziekblog Pitchfork, een 8 van het Britse muziekblad New Music Express, een 9 bij The Line of Best Fit.

Wat maakt de muziek van Barnett, die vorig jaar ook al de veelgeprezen dubbel-EP A Sea of Split Peas uitbracht, zo aantrekkelijk? Recensent Gijsbert Kamer zag Barnett op SxSW: 'Ze pakte tijdens enkele optredens het publiek in met bezwerende liedjes met spitsvondige teksten. Geestig als Morrissey op zijn best, met een rauwe slepende stem die zowel Lucinda Williams als Patti Smith in herinnering roept.'

Vier sterren voor het album in de Volkskrant: 'Muziek en tekst zullen koren op de molen zijn van wie adolescent was in de nineties: dit is een terugkeer van de Generatie X-lyriek. Pedestrian At Best had een Kurt Cobain-song kunnen zijn ('Put me on a pedestal and I'll only disappoint you'), in andere songs leutert ze lijzig over een huis in een burgertruttenwijk (Depreston) of gewoon over niks, zoals Beck ten tijde van Loser. De muziek? In de jaren negentig zouden we het slacker rock hebben genoemd, maar dan met lekkere puntige garageriffs.'

Courtney Barnett staat op Lowlands deze zomer.

Beeld Albumhoes

Alamo Race Track - Hawks

Haast maken ze niet, de heren van de Amsterdamse band Alamo Race Track. Werken doen ze wel; als ze geen studioalbum aan het schrijven en opnemen zijn, schrijven ze muziek voor theaterproducties. ook niet. Vier albums in vijftien jaar. Debuut Birds at Home komt uit 2003, opvolger Black Cat John Brown drie jaar later in 2006. Tussen Unicorn Loves Deer (2011) en Hawks zit weer vier jaar.

'Een volwaardig nieuw album laat iedere keer weer iets te lang op zich wachten. Dat verklaart wellicht waarom de misschien wel spannendste indierockband van Nederland niet zo groot is als hij had moeten zijn', schrijft Volkskrant-recensent Menno Pot in zijn viersterrenrecensie. 'Maar áls de groep rond frontman Ralph Mulder met nieuw werk komt, heb je ook iets bijzonders: Hawks is het vierde album en ook de vierde voltreffer.'

Uit de recensie van muziekblog Kicking the Habit: 'Hawks is in elk geval net als de voorgangers van even uitzonderlijke als ongrijpbare klasse, en klinkt binnen de vaderlandse muziek ronduit uniek. (...) Met deze twaalf liedjes laat Alamo Race Track over de hele linie een weidser, groter en wat somberder geluid horen, meer geïnspireerd door Amerikaanse rootsmuziek bovendien.'

Woensdag 1 april staat Alamo Race Track in de Tolhuistuin te Amsterdam (albumpresentatie). Voor meer tourdata kijk hier.

Beeld Albumhoes

Steven Wilson - Hand. Cannot. Erase

Steven Wilson noemt Porcupine Tree, de band waarmee de progrockmeester zijn grootste successen haalden, een uit de hand gelopen grap. 'Bedoeld om een soort pastiches te maken op de rockliedjes uit de jaren zeventig, voor ons eigen plezier.'

Na de tiende plaat van Porcupine Tree, in 2009, was het even klaar. Het werd ook tijd om zelf weer muziek te maken. Te bouwen, zoals hij dat als kind al deed. Uit een interview met de Volkskrant, over zijn eerste gitaar: 'Ik wilde er beslist geen akkoorden op leren spelen, vond ik niets aan. Ik probeerde er de meest bizarre geluiden uit te trekken, door met elektrische apparaten over de snaren te gaan en die herrie op te nemen op de spoelenbandrecorder en die tapes weer door elkaar af te spelen. Ja, best bizar voor een kind.'

Zijn vierde soloplaat Hand. Cannot. Erase. is niets minder dan een meesterwerk, schrijft The Guardian in een vijfsterrenrecensie. Een hoogtepunt uit de rijke carrière van Wilson, 'de definitieve Britse cultheld van de rock.'

Stream hier het 12-minuten durende First Regret / 3 Years Older. Hoewel hij liever heeft dat je z'n album koopt op vinyl. Wilson: 'Ik denk dat luisteren naar gestreamde geluidsbestanden een van de lelijkste manieren is om een verbinding aan te gaan met muziek. Het is net als junkfood, tv en computergames.' Luistert u toch maar.

Beeld Albumhoes

Luie Luisteraar-playlist

Hieronder een greep uit de bands die in het nieuws waren. Abonneer je op de Luie Luisteraar-playlist van @JustFontein en blijf op de hoogte.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden