De beroemdste boksschool van de wereld

Bij Gleason's Gym in Brooklyn trainden boksgrootheden als Mohammed Ali en Mike Tyson. In de afgeragde, kale, ongepolijste ruimte komen de boksers hun rauwe, primitieve instincten en zichzelf tegen.

De twee zwaargewichten wervelen om elkaar heen, afwisselend aanvallend en verdedigend. De bovenlichamen zwenken van links naar rechts, van voor naar achter, de voeten stappen in of draaien weg, de vuisten halen uit en weren af. Het is een dans, maar uitgevoerd met zoveel brute kracht dat het canvas kraakt en piept, de touwen trillen en terugschieten en de boksers zuchten en kreunen bij elke klap die ze uitdelen of incasseren.


'Dit is geen boksen! Dit is spelen!', roept Hector Roca tegen zijn zoon in de ring. 'Het is alsof je je vrouw slaat.'


De oude trainer moppert. Hij zet een hoog stemmetje op en wappert met zijn handen, alsof hij met balletdansers te maken heeft en niet met boksers. 'Dit is geen boksen', herhaalt hij.


Met zijn verweerde kop en stijve lijf lijkt Roca vergroeid met Gleason's Gym in Brooklyn, de beroemdste boksschool van New York, Amerika en de wereld. De vloeren, de muren, de kastjes, de boksballen, de apparaten, de spiegels, de trainers, de boksers - ze hebben allemaal het afgebladderde, afgeragde, kale, ongepolijste en gehavende van wat bij boksen hoort.


Nergens wordt hier de schone schijn opgehouden. Alsof de bokswereld een soort enclave is, waaraan de beschaving voorbij is gegaan en waar ons rauwe, instinctieve, primitieve ik nog welig tiert. Onbelemmerd, ongedempt.


De Amerikaanse schrijfster Joyce Carol Oates ging als meisje aan haar vaders hand naar bokswedstrijden. Ze snapte niet waarom mensen zichzelf en elkaar pijn wilden doen. Later begreep ze de weerzin tegen deze sport: het is confronterend om te zien hoe agressief de mens van nature kan zijn. Hoewel er geen leven zonder strijd is, hebben we geleerd het te verpakken en te verstoppen. In de ring echter aanschouwen we het in al zijn letterlijke naaktheid.


Maar Oates zag ook de schoonheid: boksen was voor haar iets groots. 'Natuurlijk, het is ook primitief, net als geboorte, dood en erotische liefde primitief genoemd zouden kunnen worden. Het dwingt ons met tegenzin te erkennen dat de diepste ervaringen in ons leven lichamelijk van aard zijn - al willen we onszelf graag doen geloven dat we in de kern spirituele wezens zijn', schreef Oates in 1987 in On Boxing.


De meest lijfelijke van alle boksers was Mike Tyson. Soms wipt hij even binnen bij Gleason's Gym, zijn vroegere boksschool. Hij was een vechtmachine van vlees en spieren, angstaanjagend. 'Ik mikte op het puntje van zijn neus, omdat ik het neusbeen zijn hersenen in wilde rammen', zei hij over een tegenstander.


Hoeveel geweld er in hem school, ontdekte de jonge Tyson toen hij een straatcrimineel die een postduif van hem de nek had gebroken, in woeste razernij tot gort sloeg. Nu is hij terug bij zijn jeugdliefde. Op foto's poseert hij met duiven. Pak vogels bij hun pootjes en ze geven zich aan je over, zegt hij liefdevol. 'Je kunt het zelfs met een adelaar doen.'


Tysons foto hangt aan de muur in Gleason's Gym, net als die van Mohammad Ali, een andere legende van de school, waar Million Dollar Baby werd opgenomen, de Oscarwinnende boksfilm met Hilary Swank.


Voor een spiegelwand staat een jongen van tien met een gekromde ruggetje boksbewegingen te maken. Hector Roca kijkt en corrigeert. Het is een schaduwgevecht in een schaduwwereld. De blik gefixeerd op een denkbeeldige tegenstander: onszelf.


.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden