Column

'De beelden van Girlie en Dale hadden lief kunnen zijn, maar ze zijn vooral vies'

In Father Figures volgt de Canadese filmmaker April Butler haar vader die gaat trouwen met de 50 jaar jongere Filipijnse Girlie. 'Dale heeft aan Girlie verteld dat hij al heel vaak miljonair is geweest.'

Girlie wast Dale. Beeld null
Girlie wast Dale.

Dale is 73 en heeft op internet de 50 jaar jongere Filipijnse Girlie gevonden. Ze zijn verloofd. Het leeftijdsverschil deert de twee niet, aldus Dale.

In Father Figures volgt filmmaker April Butler haar vader. 'Mijn vader en ik hebben nooit een hechte band gehad', zegt ze. Ze bezoekt de Filipijnen om hem aan de tand te voelen. 'Vanachter de camera kan ik hem alles vragen.'

April vindt het eng om Girlie (die naam alleen al) te ontmoeten, al weet ze niet precies waarom. Ze wil ze wel eens samen zien, als een stel. 'Zien ze er in het echt net zo vreemd uit als op de foto's?' De beelden van Girlie die Dale wast, scheert, hem helpt zijn kleren aan te trekken, hadden heel ontwapenend en lief kunnen zijn, maar ze zijn vooral vies. Zeker als je er later aan terugdenkt.

Dale heeft aan Girlie verteld dat hij al heel vaak miljonair is geweest. 'Hoe vaak precies ben ik vergeten', zegt ze. Ze lacht verlegen.

Als Dale terug is in Canada, beginnen ze de bruiloft te plannen. Girlie wil ook naar Canada, vandaar die bruiloft, maar Dale is blut. Zijn huis is een stuk minder mooi dan dat in de Filipijnen. 'Champaign dreams on a beer budget', zegt April.

Eenzame man
Behalve misschien een beetje een viezerik (dat lachje!), is Dale vooral een eenzame man. 'Niemand wil alleen zijn', zegt hij. Hij wil ook niet naar een bejaardentehuis. Dales vrouw, Aprils moeder, is omgekomen toen het ouderlijk huis afbrandde. Daarover wordt nauwelijks gepraat.

De bruiloft gaat door, maar in Hong Kong. April neemt haar dochter Tessa mee voor de festiviteiten. Op het vliegveld ontmoeten beide partijen elkaar. April is verbaasd over de wijze van begroeting van Dale en Girlie: een klopje op elkaars rug. Geen omhelzingen, geen kussen, geen romantiek.

Hoe meer tijd April en haar dochter doorbrengen met Girlie (Dale ligt de helft van de tijd uitgeteld op bed, en de dames zijn tot elkaar veroordeeld), hoe meer April het gevoel krijgt dat ze het jonge, kwetsbare meisje tegen zichzelf in bescherming moet nemen. April vertelt haar dat Dale helemaal niet zo rijk is als hij zich voordoet. 'Hij heeft niet veel', zegt ze. En een miljonair is hij al helemaal nooit geweest. 'Hij is niet je prins op het witte paard.' Girlie begint te huilen, April slaat een arm om haar heen. 'Het spijt me', zegt ze. Maar ik wist niet hoe gemeend dat die verontschuldiging was, het blijft een filmmaker, iemand voor wie álles materiaal is.

Ondertussen staat de bruiloft on hold: de autoriteiten in Hong Kong geven geen toestemming. Maar waarom moet het per se in Hong Kong? 'Daar zijn redenen voor', zegt Dale. Dit is het moment dat het spannend wordt, dat het verhaal een extra laag krijgt. Dat de beelden van Girlie die Dale met zeep insmeert een nare betekenis krijgen. En dat de filmmaker op een goudmijn stuit.

Stiekem werpt April een blik op het paspoort van Girlie. Ze is geen 23, blijkt, ze is 17. April staat er bij, je ziet haar denken: zal ik er iets van zeggen, nu, op dit moment, met alle medeplichtigen aanwezig? Mijn vader, haar vader. Je ziet haar denken: wat levert de beste film op?

Het huwelijk wordt uitgesteld en April reist met de familie terug naar de Filipijnen om een en ander uit te zoeken. Ze confronteert haar vader, die beseft dat het misschien wat jong is, 17, maar niet van plan is de bruiloft af te blazen. April: 'Fuck you, je bent een fucking engerd en ik schaam me dat je mijn vader bent. Jij bent hier de man, jij bent degene die het verkloot heeft.'

Pijnlijke tirade
En in de pijnlijke tirade van April hoor je jarenlange verwijten, het verdriet van een verscheurd gezin en een afwezige moeder. Een hulpeloze vader, een verwaarloosde dochter. April heeft al haar 'fucks' opgespaard.

Een week na de ruzie trouwen Dale en Girlie alsnog. April ziet haar vader vervolgens nog één keer, op Bali, waar ze hem verwijt dat hij nooit een vader voor haar geweest is. Hij verwijt haar dat ze alleen maar bezig is met haar film en niet om mensen geeft.

Twee perspectieven. Moedig dat de maker dit erin liet. Hierover had ik meer willen weten, in plaats van het geëmmer op het einde - al dat hardop nadenken over 'wie ben ik in het gezin' en 'hoe moet ik me tot mijn vader verhouden'. Dat kon ik zelf wel invullen.

Niettemin is Father Figures een intrigerende film. Hij stelt vragen over De Ander. Wie is dat eigenlijk? Kunnen we elkaar wel kennen? Vragen die al talloze malen op talloze manieren gesteld zijn, maar die onverminderd interessant en actueel zijn omdat ze je dwingen na te denken over wat dat is, een mens. Soms is dat een oud mannetje dat trouwt met een minderjarige Filipijnse. Probeer je daar maar eens tot te verhouden.

Martijn Simons is schrijver en columnist voor Volkskrant.nl.
Twitter: @MartijnSimons

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden