Column

De barpianist hield mij en mijn geliefde in de greep

Bonbonnière, Marlene Dietrich en de barpianist lieten ons niet los.

Beeld afp

Omdat ik een jaar geleden in Wenen verliefd werd op mijn geliefde namen we de nachttrein naar München om vandaar verder te reizen naar Wenen. De conductrice bleek een kenau, het bed was aan de kleine kant.

Wenen zelf bleek onveranderd.

De verliefdheid was ontloken in pianobar Bonbonnière, en precies één jaar na dato betraden wij de pianobar. Indertijd had de barpianist Griechischer Wein van Udo Jürgens gespeeld maar er was een nieuwe barpianist en die had Jürgens niet in zijn repertoire, wel Marlene Dietrich.

De eigenaresse van de pianobar was net als Wenen onveranderd, ietwat verlopen maar uitgelaten, op het hitsige af.

Mijn geliefde vroeg: 'Moeten we dit jaar weer tot drie uur in de nacht in de Bonbonnière om elkaar heen blijven draaien? Ik verlang naar je.'

'Nee,' zei ik. 'Dat hoeft dit jaar niet.' Maar Bonbonnière, Marlene Dietrich en de barpianist lieten ons niet los.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden