De Apenkoning blijkt een complex type

Mag een verhaal gewoon spannend zijn? Of krijgt spanning pas betekenis als die 'gelaagd' is? Neem, bijvoorbeeld, de Chinatown Ghost Tour in Boston. Waar spoken zowel de stille Tai Tung Village als de lawaaierige Beach Street onveilig maken. Dat vertelt gids Billy Foo, tijdens de rondleiding, aan dertien personen die ieder vijftien dollar hebben betaald om naar griezelige moordverhalen te luisteren.


Bij een naargeestig leegstaand gebouw waarvan de ramen zijn dichtgespijkerd onthult Billy dat zich hier negentien jaar geleden een klein Chinees restaurant bevond, de Red Phoenix. 30 maart. Stille avond. Acht tafels. Drie klanten, de kelner en de kok. 'En?' vraagt een toerist gespannen. Billy ziet iets vaags op de dakrand bewegen en opeens wil hij weg uit de donkere steeg. Hij raffelt het verhaal af. 'Toen heeft de kok hen allemaal doodgeschoten. En daarna heeft hij zelfmoord gepleegd.'


Hij wenkt de groep met zich mee. Opeens slaakt een vrouw een ijselijke gil. Een jongetje uit het gezelschap heeft iets opgeraapt bij een vuilnisbak. Met zijn vondst opgeheven spat het bloed op zijn mouw.


Het zou het begin kunnen zijn van een griezelfilm die net niet geslaagd is of van een verhaal dat verdrinkt in bloederige nonsens. Maar het is een scène uit het Het stille meisje (The Silent Girl) van Tess Gerritsen. Amerikaanse van Chinese afkomst, was arts, is getrouwd met Jacob Gerritsen, Nederlander, is arts. Aan medische onderwerpen dan ook geen gebrek in diverse van haar boeken. De nieuwste is de negende thriller in de serie rond rechercheur Jane Rizzoli en patholoog-anatoom Maura Isles. Er is ook een in Amerika populaire tv-serie Rizzoli & Isles, die sinds kort in Nederland wordt uitgezonden. Het hoeft niet altijd zo te zijn, maar de boeken zijn weer eens veel beter dan de televisiebewerking.


'Janes adem stokte zo abrupt dat haar ribben er pijn van deden. Het lijk lag op zijn buik en het afgehakte hoofd was er een paar meter bij vandaan gerold. Jane keek ongelovig naar de kaarsrecht doorkliefde nek en werd zich opeens sterk bewust van haar doorweekte broek, die aan haar benen plakte. Alles draaide om haar heen. . . . 'Ik heb het gezien'; , fluisterde ze. 'Het ding. Het wezen dat jij op het dak zag. Het heeft zojuist mijn leven gered.''


In het nawoord van Het stille meisje bedankt Tess Gerritsen haar moeder, die over haar jeugd in China vertelde, verhalen over geesten en mysterieuze martial arts leraren en over de heldhaftige Apenkoning. Alles is aanwezig in het verhaal, dat begint met de vondst van een hand, een lijk met afgehakt hoofd, twee achtergelaten zilvergrijze haren, en terugvoert naar een drama van bijna twintig jaar geleden, en de verdwijning van twee dochters van nabestaanden van de slachtoffers.


Een mysterieus, ongrijpbaar wezen - zoevend geluid, schaduw, zwaard vernietigt en redt levens. Er is de legende van de Apenkoning, een complex type, maar als hij moet kiezen tussen goed en kwaad maakt hij altijd de juiste keuze. En er zijn, niet alleen in China, de spoken, de zielen van miljoenen gestorven mensen. 'Als je alle doden van de afgelopen eeuwen bij elkaar optelde, kon Boston makkelijk een stad zijn waar het stikte van de geesten.'


Gerritsen brengt levende en dode zielen virtuoos samen, speelt met verhaalwendingen, levert spanning die natrilt, en presenteert sterke hoofdpersonen. Rechercheur Jane Rizzoli: 'Om mijn werk goed te kunnen doen moet ik soms doen wat niet juist is.'


Tess Gerritsen: Het stille meisje.

Uit het Engels vertaald door Els Franci-Ekeler.


The House of Books; 334 pagina's; € 17,95.


ISBN 978 90 4433 249 0.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden