De angst

De sfeer is erg gespannen in het land, de angst regeert, je voelt het overal, in huis en op straat....

Het heeft iets van de vooravond van een oorlog. Zo ervaar ik het, het roept oude herinneringen bij mij op.

Iedereen voelt de angst, iedereen is bang dat er iets plaats zal vinden.

Er waren een paar bommeldingen, chaos op de centrale stations. Blijkbaar zijn het de kwade geesten die rondlopen om nog meer onrust te veroorzaken.

Chaos is het voornaamste doel van de terroristen. Chaos in Irak, in Spanje, in Frankrijk, in Nederland. De terreur wil de orde breken, en angst zaaien.

In die gespannen sfeer zijn een paar ultrarechtse polemisten met alle kracht bezig om de islam een lesje te leren.

Ze willen precies nu de islam tot verlichting dwingen.

Je hoort ze overal, zij die met harde woorden over de koran, over de profeet Mohammed, over de mannen met baarden, over de Jihad, over de achterlijke islam, over de islamitische ouders die niet in staat zijn om hun kinderen op te voeden, praten.

Ze discussin niet, blokkeren het debat, slaan en vernederen.

Ze lokken agressie uit en dat is precies wat we niet nodig hebben.

Het is onontkoombaar, er moet een Hollandse versie van de islam voor dit land komen. Dat kan alleen bereikt worden met lange discussies en debatten. En geduld.

Maar mijn collega's willen een 1400 jaar oude traditie, die door talloze oorlogen vorm heeft gekregen, in nacht in een Hollandse vorm gieten. Dat kan niet.

Er is nog iets anders aan de hand. De koers die de rechtse columnisten hebben genomen, is een weg naar de confrontatie. Ze praten met een mond vol haat.

De toon van hun taal heeft iets van de harde taal van de moslimfundamentalisten, Hezbollah.

Over wie gaat die harde discussie? Over de allochtonen met een islamitische cultuur? Maar die praten niet mee, ze voelen zich niet meer thuis in dit debat, ze hebben zich teruggetrokken in hun huizen, en hebben de deur dicht gedaan.

De angst kruipt in een andere gestalte de huizen van de allochtonengezinnen binnen. Constant waarschuwen ze hun kinderen dat ze voorzichtig moeten zijn, dat ze zich onvoorwaardelijk moeten gedragen op school, dat ze hun mond moeten houden, dat ze nergens voor de islam en de koran moeten opkomen.

De tolerantie is tot haar laagste niveau gedaald. Volgens mij zijn er in de Nederlandse onderwijsgeschiedenis nog nooit zoveel scholieren van school getrapt.

De situatie van de allochtonenkinderen thuis en de inhoud van het gesprek tussen de ouders en hun kinderen doen me aan Anne Frank en haar ouders denken. Eigenlijk mag je het niet vergelijken, maar mijn hoofd doet het vanzelf, het wacht niet op mijn toestemming.

Ik voelde zelfcensuur toen ik deze zinnen schreef, ik schrapte ze weg, maar ik haalde ze weer terug.

We zijn met iets verkeerds bezig en ik heb het bewijs. De combinatie van huidskleuren van de vriendinnen van mijn dochter is grondig veranderd.

Vroeger was de samenstelling als volgt: Blank. Blank. Blank. Donker.

Later werd het: Blank. Donker. Blank. Donker.

Gisteren werd ik verrast door een totaal nieuwe samenstelling: Donker. Donker. Donker. Zwart.

In de sfeer van de angst is er een fundament gelegd voor een muur om de blanke en donkere Nederlanders uit elkaar te houden.

Het is nog niet te laat. Trek geen muur!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden