De ander

Vorige week maandag stond er een klein interview met een oude man in de krant: de sjah moet terugkeren als symbool van Iran....

Kader Abdolah

Ik verbaasde me toen ik het las, want er stond niets nieuws in en het nut en de noodzaak van het interview waren ook niet duidelijk. Ik dacht dat de krant misschien op die vroege maandag niets nieuws had en met dit interview een lege plek wilde vullen. Hij was minister van Informatie en Toerisme onder de sjah en probeerde altijd met zijn accentloze Engels het gezicht van het corrupte regime op te poetsen. Elke keer als ik hem op tv zag, dacht ik: hij liegt, hij liegt en hij liegt.

Toen ik zijn interview las, dacht ik meteen: 'Hij is 71 geworden, en hij liegt nog steeds.' 'Nooit is de persvrijheid zo groot geweest als tijdens onze glasnost.' Leugen. In de tijd van de sjah hebben we nooit persvrijheid gekend, nooit geweten wat vrije meningsuiting was. De dictatuur tolereerde niet één kritisch woord. De geheime dienst van de sjah had alles, echt alles onder controle. Ik deed de krant aan de kant, ging kijken of ik misschien ergens een sigaretje kon vinden. Hoe kan het dat men met al zijn leugens dood gaat? Misschien liegt hij niet, dacht ik opeens. Hij spreekt over iets waarin hij gelooft. En ik die inmiddels veel veranderd ben, moet ruimte aan de mening van een ander kunnen geven. Ik sprak de waarheid. Hij sprak ook de waarheid, volgens hemzelf. De waarheid zal waarschijnlijk verschillende kanten hebben. Hij loog niet, ik ook niet. Ik pakte het interview opnieuw.

Op dezelfde dag stonden overal in de kranten verschillende artikelen over Elst: - Protest tegen avondklok in Elst. - Elst is de eerste Nederlandse plaats die een vrijheidsbeperkende maatregel invoert voor asielzoekers. - De inwoners van het dorpje Elst zijn al voor racisten uitgemaakt.

Er zullen zesduizend vluchtelingen tot 1 maart een poosje in Elst gaan wonen. Eigenaar B. Henken van het plaatselijke garagebedrijf kwam 's avonds op tv en probeerde namens de bewoners uit te leggen waarom het asielcentrum zelfs om 17.00 uur moet sluiten: 'Wij zijn gastvrij. Als ze straks tien bedden tekort komen, mogen ze die mensen naar mij sturen. Kinderen fietsen 's ochtends op onverlichte routes naar school en na tien uur 's avonds zie je hier geen mens meer op straat. Dan is het toch niet zo gek dat je je thuis onbehaaglijk voelt als zoveel nationaliteiten misschien nog wel buiten zijn.'

B. Henken is uitgemaakt voor racist.

Nee, B. Henken is geen racist. Hij spreekt de waarheid.

Hoe kun je in een korte periode zesduizend mensen van verschillende culturen in een rustig dorpje als Elst laten komen, waar alleen een groenteboer is en verder een Chinees restaurant, een antiekwinkel en een slager.

De autoriteiten zoeken vaak naar de simpelste weg. Allemaal naar Elst. Als ik daar woonde, zou ik het misschien ook niet accepteren. De immigrant is nieuwsgierig, heeft dorst om te kijken hoe de mens in een andere cultuur woont, eet, loopt en zelfs hoe men het wasgoed aan de lijn hangt. In één klap zesduizend van dat soort nieuwsgierige mensen in Elst? Het besluit is fout, wekt een pijnlijke confrontatie. De reactie van de bewoners heeft niets met racisme te maken. Het geeft ruimte aan een ander. B. Henken spreekt de waarheid.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden