De ananas is mijn beste vriend sinds mijn prille jeugd

Ik heb volop grotemensenproblemen, maar die gaan niemand wat aan, dus concentreer ik me op een kinderachtig verdrietje: de ananashype. Iedereen loopt opeens met ananasoorbellen of -sokken, er zijn ananastatoeages, feesten waar je alleen naar binnen mag met een ananas onder de arm. Kranten besteden tussen het nakend kalifaat en de Chinese beursgang aandacht aan de sympathieke zuidvrucht, nrc.next had onlangs zelfs een ananas op de vóórpagina, ik verzin dit niet.

Ja, als iedereen maar hard genoeg roept dat de ananas een hype is dan wórdt het vanzelf een hype, net als met die uiltjes, een paar jaar geleden; menig tienerkamer (ik noem geen namen) is een massagraf van onlangs nog zo felbegeerde maar inmiddels vergeten en verlaten uiltjesparafernalia, van uiltjesbloesjes en -kettinkjes tot compleet volgeuilde grand foulards aan toe.

Oké, uiltjes zijn lief, maar een uil is bij lange na geen ananas, dat mocht hij willen. Ik houd namelijk écht van ananassen. Niet zo van 'hé, geinig, ananas is hot dus weet je wat, we geven een ananasthemaparty met pina colada's en de hele avond Carmen Miranda', nee, ik houd al mijn hele leven van de ananas, niet alleen als vrucht, (hoewel de smaak magisch is, namelijk niet die van fruit maar die van snoep, het soort snoep dat ik als kind nooit hebben mocht), maar ook en vooral als vriend.

Waar vind je iemand die zo koninklijk goedertieren vanaf de fruitschaal neerkijkt op zijn eenvoudig voetvolk van appels, pruimen en mandarijntjes? Iemand zo solide, royaal en toch compact van postuur, zo gezellig dik zonder dat het akelige woord 'obesitas' zelfs maar in je opkomt? Iemand die nooit moeilijk doet en je altijd gelijk geeft, iemand die nooit naast de kattenbak schijt of midden in de nacht op de toetsen van de piano springt, iemand met bovendien een verrukkelijk groen fonteintje op zijn vriendelijke kop? Precies.

Kent u de film Cast Away waarin Tom Hanks, aangespoeld op een onbewoond eiland, in arren moede en eenzaamheid vriendschap sluit met een volleybal? De zot! Zich te encanailleren met zo'n wezenloze volleybal, op een eiland waar het wemelt van de tamme, toeschietelijke ananassen! Nee, dat viel me tegen van Tom Hanks.

De ananas is mijn beste vriend sinds mijn prille jeugd (toen hij nog gewoon uit blik kwam), mijn vriend voor het leven. En nu moet ik toezien hoe hij door onverlaten wordt verhypet, om binnenkort, verstoten voor een nieuwe trend (beukennootjes? Het Murmeltier?) op de mestvaalt van de geschiedenis te belanden. Zoiets is hard, heel hard.

Maar aan de andere kant: dan is hij weer gewoon alleen van mij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden