De Amsterdammer, volkszanger en optimist in Peter Paul Muller

Hoe wordt volkszanger Martin Morero de advocaat van Nelson Mandela? Acteur Peter Paul Muller begon met taalles en Zuid-Afrikaanse liedjes.

'Ik ben otimist, hoewel ik soms word ingehaald door de pessimist in mij. Ik kan wel brommen. Niet piekeren, maar denken: wat zijn mensen toch laks.' Beeld Frank Ruiter

Morgan Freeman, Idris Elba of Sello Motloung?

'Het zijn alle drie goede acteurs. Sello Motloung is mijn tegenspeler in Bram Fischer, de film van regisseur Jean van de Velde over het leven van de advocaat van Nelson Mandela ten tijde van het politieke proces tegen hem. Motloung speelt Mandela, ik speel de rol van zijn advocaat Bram Fischer.

'Het is goed dat Mandela nu voor het eerst door een Zuid-Afrikaan wordt gespeeld. Deze film ís van Zuid-Afrika. Een Zuid-Afrikaanse Bram Fischer had het compleet gemaakt. Ik ben eigenlijk de spelbreker, ha.

'Antoinette Louw speelt Molly, de vrouw van Bram Fischer. Samen met haar ben ik voor de draaiperiode naar Kaapstad gevlogen om de dochter van Bram Fischer te ontmoeten. Ik vroeg haar: hoe zou je je vader omschrijven? Haar eerste reactie was: hij was een gezinsman. Ze zei ook: 'Je bent veel te dun', en 'Hij liep mank'. Maar in dat soort details ben ik juist niet geïnteresseerd. Door een hoed of een pak kun je uiterlijk op iemand lijken, maar de emoties en drijfveren van een personage zijn belangrijker.'

Hoofdrol of bijrol?

'Maakt me niet uit. Dat kun je vaak ook niet van te voren weten. Ik speel liever een goeie bijrol dan een slechte hoofdrol natuurlijk.

'In de film De dominee (2004) speelde ik de hoofdrol van topcrimineel Klaas Bruinsma. Maar de bijrol van zijn maatje Adri vond ik eigenlijk leuker dan de rol van Klaas. De regisseur besliste anders, daar leg ik me dan bij neer. Dat neemt niet weg dat ik blij was die rol te mogen spelen. Waarom ik die bijrol leuker vond? Gevoel! Spelen gaat over gevoel.

'Mijn hoofdrol in De passievrucht (2003) vond ik achteraf niet zo sterk. Dat is ook een gevoelskwestie, ik kan er geen directe reden voor aanwijzen. Je kunt nu wel gaan doordrammen dat ik het jou beter moet uitleggen, maar dan wordt het niks met dit interview. Dit is mijn antwoord: ik kan niet kiezen tussen een hoofdrol of een bijrol. Als dat niet in je format past, zoek je maar iemand anders. Ik doe interviews al niet voor mijn plezier.'

Peter Paul Muller

Peter Paul Muller (Rotterdam, 1965) studeerde af aan de Toneelschool Maastricht. In 1993 maakt hij zijn filmdebuut in de coming-of-agefilm Richting Engeland. Daarop volgde in 1995 de rol van vader van het schoolmeisje Teet in de jeugdserie Dag Juf, tot morgen. Gastrollen vervulde hij in de tv-series Baantjer en Flikken Rotterdam. Onder het grote publiek verwierf Muller bekendheid met de rol van voetballer Mark in All Stars (1997), en als volkszanger Martin Morero in de tv-serie Gooische Vrouwen. De gelijknamige film die daarop volgde, leverde hem in 2011 een Gouden Kalf op.

Een Afrikaans of plat-Amsterdams accent?

'Mijn Amsterdamse vrienden noemen mij nep-Amsterdammer. Niet omdat ik in Rotterdam geboren ben, maar omdat ze het platte Amsterdamse accent van mijn personage uit Gooische Vrouwen totaal niet goed vinden. Mij maakt dat niet uit, als het er maar op lijkt. Ik woon in Amsterdam, ik vind het fijn om Amsterdams om me heen te horen, dus daar kies ik voor.

'In Bram Fischer spreek ik Engels, maar ook Zuid-Afrikaans. Ik ging drie weken voor de opnamen al naar Zuid-Afrika. Ik nam elke dag taalles en ik nam een abonnement op Spotify, zodat ik Afrikaanse muziek kon luisteren op de fiets. Ik luisterde naar populaire Zuid-Afrikaanse zangers als Koos Kombuis en Johannes Kerkorrel. Niet echt mijn genre, trouwens, de rapper Jack Parow vind ik leuker.'

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Beeld Frank Ruiter

Martin Morero: een typetje of een serieuze rol?

'Martin Morero is de Amsterdamse volkszanger in de tv-serie Gooische Vrouwen. Dat is absoluut een serieuze rol. Mensen roepen weleens dat het een typetje of een karikatuur is, dat mag, maar het spelen van Martin Morero vergt dezelfde concentratie en verbeelding als het spelen van Bram Fischer.

'De uitdaging is om Martin Morero geloofwaardig te houden. Zijn personage is vrij grotesk en heel extravert - ikzelf ben eerder het tegenovergestelde. Dat volkse en Amsterdamse moet ik niet te dik aanzetten, maar ook niet achterhouden.'

Met de Toppers in de Arena of thuis voor de buis?

'Het eerste natuurlijk. Dat was in 2010, na het vijfde seizoen Gooische Vrouwen. René Froger belde of ik als de volkszanger Martin Morero wilde meedoen. Na even denken dacht ik: ja, dit doe ik, dit is één grote grap.

'Vooraf dacht ik dat het doodeng zou zijn, zeker omdat ik geen geoefend zanger ben. Maar die 60 duizend bezoekers in de Arena zijn als levend behang: je ziet ze wel zitten, maar het zijn er zo veel dat het niet persoonlijk wordt. Op weg van de kleedkamer naar het podium liep ik langs het publiek en ik voelde gewoon dat iedereen het zó leuk vond. Ik kreeg 20 duizend veren in m'n reet en kon alleen nog maar denken: 'Ja, daar gaan we, allemaal meezingen!' Het publiek ging uit z'n dak, ze hielpen me erdoorheen. Het voelde alsof me op dat podium niks kon gebeuren.

'Natuurlijk zou ik voor geen goud in eigen persoon dat podium opstappen. Al die aandacht is eigenlijk niks voor mij. Toch heb ik later nog zeker honderd optredens als Martin Morero in het schnabbelcircuit gedaan. Op verjaardagsfeestjes, voornamelijk van vrouwen vanaf een jaar of 40. Dan zat ik in de auto erheen, met een draaiende maag van ellende en nervositeit. Op de set ben ik Martin Morero voor dertig seconden, nu verwachtte iedereen dat ik het een uur lang zou zijn. De rol even loslaten kan niet, dan is de illusie weg.

'Voor de flinke gages die ik kreeg, moest ik wel leveren. Ik belde vooraf de collega's en vriendinnen van de jarige en die gesprekken gebruikte ik om diegene op zo'n avond twee keer toe te spreken. Dat waren soms wel vijf kantjes tekst, man, daar had ik een week werk aan. Op de terugweg moest ik in m'n eentje vaak gieren van het lachen. Maar na twee jaar was het genoeg.'

Een interview geven of een Gouden Kalf ophalen?

'In 2011 was ik genomineerd voor een Gouden Kalf voor beste mannelijke bijrol in de film Gooische Vrouwen. Nog voor het persbericht werd verstuurd, heb ik gebeld en gezegd: haal me uit die wedstrijd, want ik kom 'm niet ophalen. Dat kon niet, omdat de jury onafhankelijk opereerde.

'Een Gouden Kalf uitreiken is appels met peren vergelijken: je kunt verschillende rollen uit verschillende films niet zo naast elkaar leggen. Het is gewoon Oscartje spelen en van de Oscars houd ik ook niet. Ik snap heus wel dat de Nederlandse film gepromoot moet worden, maar om dan onder tromgeroffel mensen naast elkaar te zetten en vragen: wie o wie zal er winnen? Waardeloos.

'Ik word ook ongemakkelijk bij zulke evenementen. Van interviews net zo goed. Voor de film en voor regisseur Jean van de Velde - een fantastische man - maak ik graag reclame. Maar waarom is het relevant mijn persoonlijke mening te weten? En ik ben ook bang dat het weinig oplevert, omdat Bram Fischer maar in 25 zalen gaat draaien. De film zal denk ik niet meer dan 50 duizend bezoekers trekken. Jammer, vind ik.'

Linda of Chantal?

'Ja, tussen die twee ga ik dus écht niet kiezen. Ik geef om beiden evenveel. Ik ben trouw, als ik iemand mag, is dat voor altijd. Linda de Mol speelde Cheryl, de vrouw van Martin Morero. We hebben zo veel gelachen.

'Chantal speelde Annet, de vrouw van Klaas Bruinsma in de film De dominee. Met haar drink ik af en toe koffie, Linda zie ik op verjaardagen. En Linda gaat nog steeds met die dames van Gooische Vrouwen op vakantie. (Lacht) Wij mannen hebben verdomme net zo veel recht op vakantie. Dus ik kies Chantal, omdat ik met Linda niet mee op vakantie mag. Zo flauw.'

Impulsief of doordacht?

'Tien jaar geleden heb ik veel geld verloren op de beurs, pal voor de crisis. Mensen waarschuwden me, maar voor mij was geld een abstract getal op de bank. Dus ik belegde het op de beurs. Ik dacht, wat maakt nou uit of het op de bank staat of dat ik het beleg?

'Maar dat bleek dus wel iets uit te maken. Gelukkig bleef het verlies net zo abstract. Het voelde niet als een enorme aderlating. Had ik de duurste Mercedes gekocht en ik had daar een tweedehands Fiat 500 voor teruggekregen, dan was het anders geweest. Ik had het ook niet nodig, dat geld. Ik heb er geen nacht slecht van geslapen.'

Optimist of pessimist?

'Optimist, hoewel ik soms word ingehaald door de pessimist in mij. Ik kan wel brommen. Niet piekeren, maar denken: wat zijn mensen toch laks. Het gaat me om triviale dingen, die toch iets zeggen over de maatschappij als geheel. Winkelpersoneel dat het niets interesseert of je naar binnen of buiten loopt, mijn kinderen die ik drie keer moet vragen of ze thee willen, omdat ze zo snel zijn afgeleid door hun telefoon. Of de politiek, dat ik zo vaak een slecht circus vind. Afgelopen verkiezingen heb ik voor het eerst weer gestemd, omdat ik niet wilde dat Wilders aan de macht zou komen. De twee verkiezingen daarvoor heb ik niet gestemd. Maar ik ben een optimist. Ik ben iedere ochtend blij dat ik de nacht weer overleefd heb. Het leven is mooi. Laten we het daar bij houden.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden