De 'allerslechtste journalist' slaat terug

Wie het gewezen landgoed van Lance Armstrong oprijdt, ziet hem meteen staan: de kolossale eik waarvan de takken grijpen naar het Spaans-koloniale landhuis dat 725 vierkante meter aan oppervlakte beslaat.

AMSTERDAM - De boom bevond zich ooit aan de andere kant van de villa, tot Armstrong tot een verhuizing besloot. Het kostte hem 200 duizend dollar (145 duizend euro) maar dat was het dubbel en dwars waard. De agnost Armstrong leverde, aldus zijn vrienden, zo het onomstotelijke bewijs dat hij Gods hulp niet nodig had om hemel en aarde te bewegen.


Al in de proloog van haar boek De leugens van Lance wordt duidelijk dat Juliet Macur niet van plan is de hoofdpersoon te sparen. Daarvoor heeft de sportverslaggeefster van The New York Times al te vaak strijd met hem moeten leveren. Lance Armstrong maakte haar ooit belachelijk ten overstaan van een zaal vol journalisten, na een dopingverhaal waarmee ze de spijker op zijn kop sloeg. Het kamp-Lance riep haar uit tot 'de allerslechtste journalist'.


In die tijd verscheen er nog weleens een boek op de markt dat Armstrong de hemel in prees, vanwege zijn volharding, de bergen werk die hij tijdens zijn trainingen verzette en zijn revival als ex-kankerpatiënt. Met zulke hagiografieën is het wel gedaan, sinds Armstrong na een verpletterend dopingrapport in oktober 2012 zijn zeven Touroverwinningen moest inleveren.


Verpletterend, dat is ook de indruk die het spitwerk van het Amerikaanse antidopingbureau op Armstrong achterlaat. Eerst lacht hij nog in zijn vuistje, als een overheidsonderzoek naar (doping)fraude met sponsorgeld in de US Postalploeg tot ieders verbazing wordt gestaakt. De aanklager, André Birotte jr., nam het besluit zonder overleg. Volgens ingewijden was hij bezweken onder de druk van Armstrongs politieke vrienden.


Dat het Amerikaanse antidopingbureau daarop aankondigt zijn eigen onderzoek voort te zetten, doet Armstrong weinig. Het Usada is immers als David en hij als Goliat, met al zijn geld en macht. Wat hij niet weet, is dat het bureau oud-ploeggenoten zover krijgt een dopinggetuigenis tegen hem af te leggen. Ze zwichten voor de strafvermindering die Usada aanbiedt - een regeling waarvan Armstrong en zijn dure advocaten niet op de hoogte waren.


Het is niet hun enige taxatiefout. Bij Armstrong slaat de paniek toe als de waarheid steeds nadrukkelijker naar de oppervlakte borrelt. Hij maakt Floyd Landis uit voor idioot, maar maakt zich zorgen over de (nachtelijke) mails waarin zijn ex-ploegmaat aankondigt hem aan de schandpaal te zullen nagelen. Hij regelt beveiliging, bang als hij is dat Landis een pistool op hem richt.


Armstrong doet in zijn wanhoop zelfs een beroep op oud-president Clinton en presidentskandidaat McCain. Zijn advocaten willen er niet aan. Zo ontkomt McCain eraan mee te worden gesleurd in de dan al onafwendbare val van 'een nationaal monument'.


Zo'n monument wil je toch niet afbreken?, krijgt Travis Tygart te horen. Maar de Usada-directeur zwicht niet.


Kort voordat Tygart met een muisklik het rapport online zet waarmee hij de ondergang van Armstrong inluidt, scheldt die in het bijzijn van zijn advocaat: 'Hoe hebben we het verdomme ooit zover kunnen laten komen?'


Hij wordt verrast door de snelle publicatie. Zijn advocaten hadden gerekend op voorinzage, via de internationale wielrenunie. Ze beseffen niet dat het Usada de touwtjes in handen heeft en zelfs de codetaal kent waarmee Armstrong over doping sprak: epo was Poe, naar de dichter. Al nam hij ook 'boter' of 'een ijsje met strooisel'.


Van zijn koninkrijk is inmiddels weinig over. Uit voorzorg, gezien de 135 miljoen dollar aan schadeclaims die hem boven het hoofd hangen, verkocht Armstrong zijn privéjet en zegde hij de huur op van zijn appartementen in Manhattan en Texas.


Het kolossale Spaans-koloniale landgoed verruilde hij recentelijk voor een kleiner huis in Austin. Dat was niet wat de renner na de Tour van 2005 aan zijn kinderen had beloofd. Verhuizen zouden ze nooit meer. Ze konden, zei hij toen, voor altijd blijven wonen in 'het huis met de grote eik', die voor ruim 2 ton van plek was gewisseld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden