De AH-trap zit beter

HANGZITTEN OP EEN TWEEPERSOONS PAARD MET EEN ZWEVEND TAFELTJE ERNAAST OF ZITTEN OP EEN TRAP MET TREDEN VAN EEN METER....

Omdat er nieuwigheden waren, gingen we een dag naar Amster dam. Heel veel mensen - veel te veel - doen dat. Een dag naar de stad. Maar niemand te zien in het nieuwste koffiehuis Issimo. Koffie en warme dubbele boterhammen met iets ertussen. Amsterdam-Zuid, in een voormalig souvenirwinkeltje in het Hilton hotel. Hier kunnen mensen die geen tijd hebben koffie komen drinken en, als ze het niet ter plekke willen eten, brood in een kartonnen doos meekrijgen naar kantoor. Italiaanse koffie en brood met Italiaanse namen.

Het persbericht deed het hem, geen ontkomen aan, een trendsettende Italiaanse espressobar, daar moeten wij, al is het maar één keer in ons leven, geweest zijn. Lees hoe een nieuw koffiehuis zichzelf aanprijst: de eerste échte Italiaanse espressobar met take-away-koffie en de beste kwaliteit producten naar Italiaanse smaak. Een combinatie van de typisch Italiaanse life style met ultramodern Dutch design. De perfecte plek voor een aperitief; alle soorten Campari's en de beste Spumantes worden geheel volgens Italiaanse traditie geserveerd. Issimo kan worden beschouwd als een Centre of Excellence. De espressobar is de vestigingsplaats van de University of Excellence van het toonaangevende koffiemerk Illy en van Campari.

En: de manager van Issimo mag zich na een speciale opleiding zelfs 'maestro' noemen op gebied van espresso en Campari-schenken.

Informeel een beetje op z'n Italiaans in mediterrane leefstijl kennismaken met andere gehaaste kantoorklerken is er vandaag nog niet bij. We komen in lunchtijd een leeg designcafé binnen. Beeld scher men tegen het plafond geven filmpjes en er is muziek. Dat is nog niet wat je design noemt. Het zit hem in het zitten. Het verschil tussen een stoel en design is ons nog niet eerder zo glashelder duidelijk gemaakt. Een stoel hoeft geen uitleg. Maar het gemeubelte hier spreekt niet vanzelf. De enthousiaste manager van Issimo, tot aan zijn enkels in witte kokskleding, komt meteen van achter het buffet te voorschijn als hij twee verbaasde mannen naar de zwarte paardenruggen ziet staren. Hij demonstreert het gebruik. Een soort hangzit. Zitten kun je het niet noemen, en hangen is het ook niet helemaal. Wie hoog op de rug gaat zitten, verliest contact met de vloer en kan achterover kiepen. Wij worden opgevangen door een woest beschilderde muur. Het gevelglas achter het andere meubel zal ook wel sterk genoeg zijn om twee mannen op te kunnen vangen die omvallen.

Naast elk tweepersoons paard zweeft een glazen tafeltje. Mooi? Nee, het is meer dat je zegt: man hier is vreselijk lang over nagedacht, dat zie je er direct aan af. Er zijn al mensen om weggelopen, zegt de manager van Issimo, dat nog maar vijf dagen geleden werd geopend. Oma's kunnen hier niet zitten, zegt hij. Ze zijn ook niet van de doelgroep. Snelle mannen en vrouwen uit de kleine en grote kantoren in de omgeving van het Hilton moeten hier komen ontbijten, lunchen of een doos boterhammen komen kopen.

Alleen weten ze het nog niet. Issimo moet nog ontdekt worden als trend setter.

Het andere nieuws was Albert Heijn. De eerste dag van de nieuwe winkel. We hadden in Almere de nieuwe Konmar bestudeerd, die Al bert Heijn gaat wegvagen. Nu is Albert Heijn een tegenoffensief begonnen door de ketchup in de winkels ergens anders te zetten. Dat wilden we zien en de bijzonderste Albert Heijn staat in het hartje van Amsterdam, achter het paleis op de Dam. De winkel is net als de Hil ton design-espressobar niet geschikt voor oma's. Of het moeten grote oma's zijn die enorme stappen kunnen nemen. Een grote stenen trap met treden van zowat een meter hoog leidt naar de ingang. En het is juist ook de hoogte van de treden die de trap, beter dan het monument op de Dam, geschikt maakt om op te zitten. Het zit er vol.

En iedereen die er zit, eet wat of drinkt iets. Het komt uit de winkel en wordt voor de deur meteen geconsumeerd. Een verkeersbord voor de winkel zet ons even op een verkeerd been.

Een rond bord met een rode rand met een liggende fles erop geschilderd en door die fles een schuine rode streep. De Cocq denk dat het op de trap verboden is om uit een fles te drinken. Het moet keurig uit een glas of uit een bekertje. Maar we zien tientallen mensen uit flessen drinken. En uit blikken. Boven aan de trap staan twee vrouwelijke politieagenten. Ze kwamen net de winkel uit. Allebei een fles in de hand, de ene agent Spa-water, de andere Fanta. En allebei zetten ze de fles aan de mond. Dus dat mag. De Boer denkt dat het om alcohol gaat, men mag hier geen bier of wijn uit de fles drinken. Maar tientallen mensen zien we bier drinken. En wijn. En cocktails uit flesjes, allemaal uit de winkel achter hen en geen agent die ingrijpt.

Het verkeersbord maakt niet de geringste indruk op de mensen op de traptreden. En als we zelf in de Albert Heijn een fles kopen en vragen of we die op de stoep mogen leegdrinken, zegt een lieve verkoopster: 'Als u dat graag doet, dan gaat u uw gang maar.' En het malle bord fotograferen? Dat mag niet. Als De Cocq er een foto van maakt, beginnen verschillende mensen op de trap te protesteren. Eentje, die het hardste schreeuwt, tikt tegen zijn voorhoofd, komt op De Cocq af en zegt: 'Ben jij wel goed bij je hoofd?'

Junks willen niet op de foto. Even later gaat hij de winkel in. Van daag zijn de gevulde koeken gratis en ze doen hier niet lullig tegen mensen die voor de zoveelste keer om een koek komen.

Aardig zijn, is het personeel ingepeperd. En dat zal moeite hebben gekost, Amsterdam is een onaardige stad. Op de Albert Cuypmarkt staat voor een kraam met kleding een groot karton met de tekst: 'Niet passen, niet ruilen!' Albert Heijn nieuwe stijl heeft iets van de on-Am sterdamse papieren vriendelijkheid van de Konmar overgenomen. Teksten in de winkel die de klant mild moeten stemmen of geruststellen. 'Aan u de keuze', deelde een geel karton in de Konmar ons mee, en: 'Het is vandaag 29 mei'. En op de ruggen van de jasjes van het personeel staat: 'Kan ik u helpen...'

Albert Heijn zet hier en daar in de winkel een tekst die uitlegt dat als er Halve Prijs op een artikel staat, het artikel de helft kost. En op blauw karton, op zijn allervriendelijkst, boven het koelmeubel met verpakt vlees: 'Hier kunt u zelf uw stukje vlees uitzoeken.' We zouden het anders niet gedurfd hebben.

En de vis? Mag het daar ook? Weten we niet, maar wat we wel weten nu, is hoe de zee ruikt. Naar Albert Heijn. Want dat staat op blauw karton te lezen: 'Hier ruikt het naar de zee'. En dat doet ons opeens denken aan de boot die twee weken geleden probeerde aan te meren voor een café in Dordrecht. We schreven erover, de Elswhere, een Amerikaans jacht dat na ruim een uur vruchteloos pogen af te meren langs de kade maar weer vertrok. Voor eeuwig dolen, aanleggen hadden de Amerikanen nooit eerder gedaan. Waar is die boot naartoe gegaan? Naar Amsterdam. We zien hem terug achter het station, het is de bemanning uiteindelijk gelukt ergens vast te maken. Ze leven nog.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden