De agent trof een klein slaapwandelaartje aan

Een agent op de overloop

Mijn zoon slaapwandelt. Dat komt van zijn moederskant, zijn opa slaapwandelt ook; grappige verhalen over plassen in hotelkasten en met tennisracket denkbeeldige inbrekers te lijf gaan.

En nu plast mijn zoon ook op het tapijt in zijn kamer, waarna hij in de woonkamer op zoek gaat naar zijn bedje. Reuze aandoenlijk allemaal, behalve dan dat hij laatst, toen er om middernacht werd aangebeld, al slapende uit bed kwam en op het knopje drukte dat de deur opendeed. Ik was op dat moment niet thuis en zijn moeder slaapt enorm diep, coma-diep, en hoort dan niks. Een eigenschap overigens die onze hele relatie in een pril stadium bijna de nek om heeft gedraaid, doordat ik een keer bij haar stond aan te bellen toen ze reeds kanonschotproof in slaap was gevallen. Ik wist dat ze thuis was, maar ze deed niet open. Dus fietste ik naar huis, woedend op de pedalen trappend; ze bekeek het maar, mij aan het lijntje houden en dan niet opendoen, ja hoor eens, fuck you, ik ben gekke Henkie niet - en meer van dat soort gedachten. Toen ze me daags daarna vertelde wat de oorzaak was, geloofde ik haar maar half - niemand slaapt door een deurbel heen! Inmiddels weet ik dat er mensen zijn die dat wél doen en dat ik er dus met één getrouwd ben.

Hoe dan ook, nu voelt ze zich heel schuldig dat ze niet heeft gemerkt hoe een vreemde ons huis binnenkwam. Gelukkig bleek de betreffende insluiper een politieagent, die kwam vertellen dat hij een paar jongens op heterdaad had betrapt met mijn brommer. Maar toen de zoemer de deur had geopend en hij een paar keer 'Hallo?' had geroepen en alles donker en stil was gebleven, had hij maar de trap beklommen, alwaar hij een klein slaapwandelaartje was tegengekomen dat niet teruggroette, en dat na enige tijd in trance was weggelopen, ditmaal naar het bed van zijn ouders, zo zou blijken toen ik hem daar later aantrof.

De agent had in een stil, leeg huis op de overloop gestaan, zich afvragend wat hij moest doen. Na nog een paar keer 'Hallo?' te hebben geprobeerd (hetgeen op comateuze oren moet zijn afgeketst), besloot hij dat het ongepast en waarschijnlijk onrechtmatig zou zijn om alle kamers te doorzoeken, en vertrok. Wat een heer, inderdaad, want voor hetzelfde geld waren vrouw en zoon wakker geschrokken met een grote agent in de slaapkamer en dat lijkt me een schrik die je niet in vijf minuten te boven bent.

Enfin. Dit hele verhaal hoorde ik dus daags daarna van de wijkagent, die ons op straat staande hield om de hoed en de rand te zoeken. Er ontstond een warrige situatie, omdat mijn vrouw en mijn zoon aanvankelijk de hele gebeurtenis in hun onwetendheid min of meer ontkenden. Toen gaandeweg duidelijk werd wat er moest zijn gebeurd, begon hij voorzichtig in onze thuissituatie te porren. Waren onze kinderen weleens alleen thuis? Hadden we misschien iets te veel gedronken? Kreeg het jongetje soms 'medicijnen'? En meer in dat genre.

Ergens in een la ligt nu een 'aantekening', vermoed ik. En ik denk ook dat wij op een haarbreedte een bezoekje van Jeugdzorg hebben ontlopen. Zou de school zijn ingelicht? De huisarts? Voorlopig ons maar even als modelburgers gedragen. Ik heb met mijn vrouw afgesproken: tot het eind van het jaar geen drugsorgieën of spreeuwen doodschieten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.