De Affaire

Het staat tussen de aanprijzingen van wit-loof, achterhesp, microgolven en ajuin en begint onbegrijpelijk maar onschuldig. 'Del verde gemotoriseerde grasmachine Honda gcv160 self propelled 5,5 pk, centrale montage, metalen behuizing, plastic opvangbak, 1 jaar waarborg, stunt: 12.999 frank'....

Ik geloof mijn ogen niet. 'Met dienst na verkoop'. Het staat er echt. Dat men bij aankoop van een grasmaaier een bordertondeuse krijgt of een pakje bloemzaadjes is logisch. Maar een kerkdienst? Dat gaat te ver. Ik lijd niet aan achtervolgingswaan. Nochtans bevind ik mij in het land van Augusta, dioxine en Dutroux. Voor je het weet, ben je een affaire op het spoor.

Gedecideerd: dit moet onderzocht worden. Ik pak de auto en rijd langs de Maas in de richting van Luik. Ik parkeer in de wijk Outremeuse, waar Simenon opgegroeide. De Maigret-aanpak: niet veroordelen, maar begrijpen. Vragen stellen, inlevingsvermogen tonen, antwoorden vinden. Ik neem de pont des arches naar de Ville haute en start mijn enquête in de Cathédrale Saint Paul. Daar heb je het al. Er liggen prentjes met een foto van de overleden koning en het verzoek om voor zijn zielenheil te bidden.

Niet veroordelen, begrijpen. Kerk en monarchie onderhouden kennelijk banden die sinds de verlichting niet zijn verzwakt. Zou er, naar analogie hiervan ook sprake zijn van een liaison tussen de kerk en het grootkapitaal? Ik pak een terrasje en denk na. Een advertentie plaatsen in de gb-krant moet een fikse frank kosten. Wie dat ervoor over heeft, moet rijk zijn en fanatiek. Dat is de gemiddelde dienaar van het Vaticaan allang niet meer. Hier zijn andere machten in het spel.

Waar vind je hooggeplaatste katholieken die bereid zijn monsterverbonden te sluiten ter verwezenlijking van hun duistere doelen? Precies: Opus Dei moet hier achter zitten. En dat betekent gevaar. Mijn hoogstpersoonlijke mars tegen het kwaad neemt een aanvang. Ik begeef me zo snel ik kan naar de plaatselijke gb-vestiging. Onderweg pas ik nog even een koraalrood mantelpakje (tikje Chanellerig, maar veel vlotter) in één van de passages, maar weersta de verleiding vanwege de urgentie van mijn missie.

Ik ga de supermarkt binnen, kijk rond of ik niet word gevolgd en loop naar de juffrouw van de informatie balie. 'Bonjour Madame', zegt ze. 'Vous désirez?' Ik heb geen tijd om over mijn verlangens te keuvelen, dan had ik dat mantelpakje daarnet ook wel kunnen kopen. Ter zake. De grasmaaier, madammeke, mijn pelouse is een désastre. Dat gelooft ze meteen, want na dat passen zie ik er ook niet meer uit alsof ik bij Mathilde op de thee kan. Ze demonstreert het tuingereedschap beleefd en er vormt zich een groepje toeschouwers om ons heen. Nu moet ik toeslaan. 'Et "dienst na verkoop", vraag ik zo ontspannen mogelijk, 'cela veut dire quoi?' 'Que nous réparons les défauts de fabrication gratuitement.' Nee, dat is de wáárborg. Ik had het over de dienst. Ik wijs op het meegebrachte blaadje. 'C'est à quelle église?' Om me heen wordt gelachen. De juffrouw doet haar best haar gezicht in de plooi te houden. Nou is niet serieus genomen worden nooit mijn lievelingshobby geweest, maar het mikpunt zijn van 25 bulderende Belgen is een scène uit een nachtmerrie. Zeker als je op het punt staat de Nobelprijs voor Morele Superioriteit in de wacht te slepen.

Een tweetalige mevrouw schiet me te hulp. 'Dienst na verkoop betekent gratis service. Wij vertalen liever letterlijk uit het Frans dan één Engelse term te gebruiken. U denkt toch niet echt dat er een relatie is tussen kerkdiensten en grasmaaiers?' Ik ben perplex. Godzijdank las ik onlangs dat de Belgische minister van Justitie, ooit één van de meest vooraanstaande magistraten in de Dutroux-zaak, ook op elke hoek van de straat een complot ziet.

'Waarom zou Verwilghen wel verbanden mogen leggen, en ik niet?' Daarmee krijg ik mijn toehoorders stil. En met opgeheven hoofd duw ik mijn karretje langs de schappen om het te vullen met de uitgestalde eerste levensbehoeften. Gerookte zalm, reebout in pruimensaus, truffel, pistache-ijs, Franse kaasjes, een geurende baguette, champagne, wat tijdschriften over tuinarchitectuur en een teakhouten ligstoel om straks op uit te rusten in mijn weilandje aan de rand van Sint Maartensdal.

België. Heerlijk land. Aardige mensen, lekker eten. Heel af en toe een taalprobleempje. Maar vooral: never a dull moment. Nooit. Jamais. Niemals.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden