De acteurs laten hun zwembandjes brutaal rollen

Vroeger waren ze een dunne familie die naadloos in een Opel Kadett paste. Vroeger gingen ze vaak naar Ponypark Slagharen....

En nu zijn ze dus een dikke familie. Tot groot verdriet van zoon Pavel ('Waarom mogen dikke mensen niet op een pony?') en de wanhopig lijnende dochter Patries ('Ze praten tegen me, de kroketjes. Ze kijken naar me, de kroketjes.').

Theatermaakster Sanne Vogel drijft in Hap, Power to the Fat People de vicieuze cirkel waar dikke mensen vaak in terecht komen, op de spits.

Ze bindt de kat op het spek door de familie baas te maken van een snackbar. In deze slecht lopende friettent gaat het meeste eten naar de eerste verdieping, waar nauwelijks beweging meer zit in de 198 kilo van moeder en de 174 kilo van vader.

Tegelijk met Hap staat ook Sorrie op de Parade, waarin Vogel een link legt tussen het steeds maar 'sorry' moeten zeggen van een kind en de gewetenloosheid die daaruit kan volgen. Het is bijzonder hoe deze 20-jarige autodidacte telkens thema's kiest die dicht bij haar zelf liggen en toch voor iedereen invoelbaar zijn. Wie heeft er nooit eens een treurbui weggegeten?

Vogel heeft altijd haar volumineuze meisjeslijf met zware boezem in de strijd gegooid om haar voorstellingen kracht bij te zetten. Nu heeft ze collega-acteurs (Martijn Fischer, Rogier Philipoom) gevonden met ook een paar kilo's te veel die eveneens bereid zijn hun zwembandjes brutaal te laten rollen. Samen spelen ze de broers en zus die hun dromen in het frituurvet zien verschrompelen.

Jammer is wel dat Vogel en coauteur Michiel Meijer (in Hap buurjongen Sven) de personages zo schreeuwerig (en soms slecht verstaanbaar) tekeer laten gaan. Daarmee bevestigen ze het vooroordeel dat dik en onbehouwen samen moeten gaan. Het vele 'kut' en 'lul' is eerder goedkoop dan rauw en realistisch.

Ook lijkt Vogel niet te willen kiezen tussen een levensecht volksdrama, rauw en energiek bewegingstheater met neersmakkende lichamen, en een campmusical waarin met vette uithalen van 'worstjes op mijn borstjes' de kaskrakers worden ingezet.

Nu plaatst ze al deze stijlen hapsnap door elkaar. Eigenlijk zou een ervaren regisseur zich moeten ontfermen over deze ruwe bolster uit Utrecht die zo veel talent heeft, dat het alle kanten op spat. Iemand die haar leert dat de combinatie van frituurvet, fuck en fysiek geweld ook best wat fr fantasie kan gebruiken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden