Reportage

De 90's herleven in de Supperclub

Kun je de 90's herbeleven in wat toen de extravagantste en hipste eettent van Amsterdam was?

Beeld Cleo Campert

Voor ons staat een vrouw in een witte trouwjurk, met witte vleugels en een vogelschedelmasker. Ze steekt aan naalden bevestigde veren in haar armen tot het begint te bloeden. Wij hangen onderuitgezakt en schoenloos op een wit loungebed, drinken witte wijn en hebben net een in wit gestoken masseuse bedankt voor een massage à 15 euro. Na het voorgerecht 'coquilles met eh, weet ik veel' aldus de lachende ober is het wachten nu op de zeebaarsfilet met eh, dingen.


Halverwege de jaren negentig was de Supperclub in de Jonge Roelensteeg Amsterdams extravagantste en hipste eettent het schijnt dat er in die tijd beter te leven viel met het feit dat 'hip' en 'trendy' zich maar moeilijk laten vervangen door minder hopeloze woorden van dezelfde strekking. In het cult-restaurant kon je liggend of zittend eten terwijl je naar theatrale performances keek en overwoog of je zou ingaan op het toetjesaanbod van de bediening: 5 gulden voor een tongzoen. Beroemd waren de mix-cd's met loungemuziek. Rond en na de eeuwwisseling openden Supperclubs in Rome, Londen, San Francisco en Istanbul.

'Dress to express'

De tijd van artistiekerige dinnershows is niet voorbij. De dresscode blijft 'dress to express', al geeft de kleding van de meeste gasten vooral uiting aan Kalverstraatliefde. De mogelijkheid het voorgerecht bij wijze van verrassing geserveerd te krijgen in een hondenbak, met een latex handschoen als bestek, bestaat nog steeds. Maar de jonge creatieve voorhoede van nu hoor je niet over de Supperclub. Uit een vier jaar oude recensie op restaurantsite Iens: 'De Supperclub is een leuke tent voor de ecstasy-generatie, met last van nostalgie.' Kun je hier op een doordeweekse avond de nineties herbeleven?


We krijgen geen eerlijk antwoord. Nog voor de bediening ons de verwachte vis in de schoot werpt, nemen uitbundige ninetiesrelikwieën met opgeschoren kapsels de draaitafels over. Ze bewegen wild op The Beautiful People van Marilyn Manson. De ober praat de Italiaanse en Britse toeristen op de buurbedden bij over 'the funeral of a dear friend', een begrafenis die deze donderdag anders dan andere donderdagen maakt.


De overledene die zich feestelijk laat betreuren, is modeman Harrie Wildeman, icoon van de legendarische discotheek RoXY in Amsterdam en allround smaakmaker van de Supperclub. Foto's van hem uitgedost als xtc-pil hij noemde drugs een delicatesse komen in een slideshow boven de bar voorbij. Op de afterparty van zijn turbulente leven hoort geen lounge, maar Rebel Rebel van David Bowie. Dancing With Myself van Billy Idol. Een versie van Frank Sinatra's I Did It My Way. Begrafenismuziek voor een man die aan 'het leven is een feest' is bezweken.

'Are you having a good time?'

Howie, de lieve nichterige gastheer die een stropdas met prinses Diana-print draagt ('Tie-Di my early birds!'), knijpt in mijn teen. 'Are you having a good time? Are you enjoying the food?' Het antwoord, in elk geval op die eerste vraag, is ja. Heel erg ja. Zodra er een belletje door de eetzaal snerpt, snelt Howie naar beneden om nieuwe vrienden van de show te onthalen, allemaal in het zwart. Iemand die op kunstenaar Martin C. De Waal lijkt en misschien ook Martin C. De Waal is, een man met 'slut bitch freak whore' op zijn shirt, Bas Kosters, de broer van videokunstenaar Micha Klein.


We vergapen ons aan een burlesquedanseres, maar vooral aan de dansende types die de avond meer jaren negentig maken dan we voor mogelijk hadden gehouden. Onze enige zorg zal van alle tijden zijn: doe je je schoenen aan als je naar het toilet gaat? De wc's zijn beneden, met op de ene deur 'hetero' en op de andere 'homo'. De homotoiletten fungeren als rookhok.


Wanneer we boven komen, ligt de dode vogel met haar vriend te kroelen op een bed. De masseuse leeft zich met gesloten ogen uit op de voeten van een tevreden toerist. Het clubgedeelte, waar we eerder vanavond in de wierook op de gang naar ons bed zaten te wachten, stroomt langzaam vol. Als we iets voor enen vertrekken, staan voor de garderobe ninetieskinderen te dringen, blonde meisjes met een bloot middenrif. Buiten baalt een jongen van 17 dat hij niet binnenkomt.

Loungen

Achteroverleunen in een entertainmentsfeer heette eind jaren negentig ‘loungen’. Wegzakken in zachte witte kussens en naar loungemuziek luisteren kan nog steeds in de Supperclub in Amsterdam. Op Ibiza is Café del Mar, de legendarische chill-out club op de Sunset Trip in het plaatsje Sant Antoni de Portmany, een ultieme toeristenattractie geworden. Café del Mar is vermaard om de zonsondergangen en cd’s vol esoterische ambient, triphop en soul. Zulke cd’s maakte ook loungerestaurantketen Buddha-Bar, waarvan de eerste vestiging in 1996 opende in Parijs.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden