De 27 films die u moet gaan zien op het International Film Festival Rotterdam

Vandaag begint in Rotterdam de 43ste editie van het International Film Festival Rotterdam. Onze recensenten Bor Beekman, Berend Jan Bockting, Pauline Kleijer, Floortje Smit en Kevin Toma zijn uw gids en tippen 27 films die u niet mag missen (in willekeurige volgorde).

Het Schouwburgplein als decor van het International Film Festival Rotterdam Beeld ANP

La Jalousie (regie: Philippe Garrel)

De zoon van de regisseur, Louis Garrel, speelt een personage dat gebaseerd is op zijn grootvader, acteur Maurice Garrel. In dit persoonlijke, liefdevolle drama verlaat hij de moeder van zijn kind om samen te gaan wonen met een actrice op wie hij stapelverliefd is. Het gedeelde ouderschap, artistieke en financiële zorgen en gevoelens van jaloezie maken het Parijse leven zwaarder dan gedacht. La jalousie, gefilmd in prachtig zwart-wit, is perfect in zijn eenvoud. Tegelijk modern en nostalgisch, rauw en romantisch. (PK)

Trailer en tijden hier.

Beeld Fragment uit La Jalousie

A Touch of Sin (regie: Jia Zhang-ke)

Niemand kan zo mooi en subtiel inzoomen als Jia Zhang-ke (Still Life) op alles wat misgaat wanneer een land een ontzagwekkende groeispurt doormaakt. Ditmaal hanteert-ie een opvallend botte bijl, met een vierluik dat machtsmisbruik laat zien en het sociaal-economische onrecht dat daaruit voortvloeit. De film maakt ook duidelijk wat er gebeurt als er kortsluiting ontstaat in een aantal van die onbezonnen voortjakkerende levens. Modern maatschappelijk drama als Tarantinoëske wraakfantasie. (BJB)

Trailer en tijden hier.

Beeld Still uit A Touch of Sin

See No Evil (regie: Jos de Putter)

Ze werden gebruikt voor wetenschappelijk onderzoek en in de entertainmentindustrie. Maar wat gebeurt er met die half-vermenselijkte apen als ze bejaard zijn? Documentairemaker Jos de Putter zocht er drie op voor zijn bespiegelende film See No Evil. Afwisselend vermakelijke, verbazingwekkende, droevig stemmende portretjes. Altijd met de onderliggende vraag: al hebben we jaren naar ze gekeken, ze uitgebreid bestudeerd, hebben we wel gezien waar het werkelijk om draait? (FS)

Trailer en tijden hier.

Eastern Boys (regie: Robin Campillo)

Gaat Eastern Boys over het groepsproces binnen een bende jonge Oost-Europeanen? Is het een variant op Funny Games waarin een rijke Fransman wordt gestraft voor zijn westerse arrogantie? Een liefdesdrama? Een metafoor voor de wijze waarop Europa zich tot zijn grensgebieden verhoudt? In elk geval vertelt Campillo een verhaal dat zich nooit volledig laat vangen. Een film die, evenals zijn belangrijkste personages, erin slaagt op hetzelfde moment te dreigen en te verleiden. Dat is knap. (BJB)

Trailer en tijden hier.

Beeld Still uit Eastern Boys

Once Upon a Time in Shanghai (regie: Wong Ching Po)

Dat het martial-artsgenre nog springlevend is in Hongkong, bewijst deze oogstrelende vechtfilm vol flitsende kungfu-choreografieën. Het verhaal is bijzaak; de acteurs maken er toch een indrukwekkend melodrama van, waarin liefde, loyaliteit en eer van het allergrootste belang zijn. Over een plattelandsjongen met een ijzeren rechtervuist, die aan het begin van de 20ste eeuw naar Shanghai verhuist en in aanraking komt met de daar heersende misdaadsyndicaten. (PK)

Trailer en tijden hier.

Beeld Still uit Once Upon a Time in Shanghai

Afscheid van de Maan (regie: Dick Tuinder)

In retrospectief mag het er allemaal zo vrolijk uitzien, die jaren zeventig met het psychedelische behang en de introductie van Klop-Klop, maar Dick Tuinder laat in deze tragikomedie en Tigerkandidaat zien dat er bij de herwonnen vrijheden ook slachtoffers vielen. Kijk maar eens in de typische nieuwbouwflat waar de 12-jarige Duch woont. In deze coming-of-age-tragikomedie, verbeeldt Tuinder de duistere kant van de jaren zeventig in een tot in detail doorgevoerde vormgeving. (FS)

Trailer en tijden hier.

Beeld Still uit Afscheid van de Maan

Ping Pong Summer (regie: Michael Tully)

Een puberkomedie: zo verliefd op de tienerfilms uit de jaren tachtig, dat hij er zelf eentje wordt. Rad (13) zit met zijn ouders in een vakantiehuisje. Hij sluit vriendschap met zijn buurjongetje, wordt verliefd en gaat een pingpongduel aan met de grootste etter van de buurt. Niet alleen de aankleding is in stijl, ook het gemoedelijke tempo, de grapjes en de warmte waarmee dit pretentieloze verhaaltje wordt verteld, zijn authentiek. Zelfs als je niet van toen bent, wekt deze film heimwee op naar breakdance en walkmans. (KT)

Trailer en tijden hier.

Casa Grande (regie: Fellipe Barbosa)

De kloof tussen rijk en arm is enorm in Brazilië, en het onderhoudende, intelligente coming-of-age-drama Casa grande legt op subtiele wijze de pijnlijke verhoudingen tussen de klassen bloot. De 17-jarige Jean groeit in Rio de Janeiro op in welvaart: enorm huis, veel bedienden, duur onderwijs. Zijn toekomst lijkt voor hem uitgestippeld, maar terwijl hij de liefde ontdekt en andere dingen doet die jongens van zijn leeftijd doen, brokkelt geleidelijk de ene na de andere zekerheid af. (PK)

Trailer en tijden hier.

R100 (regie: Matsumoto Hitoshi)

Krankjorum schouwspel. Een uitgebluste warenhuisverkoper wordt lid van een excentrieke sm-club en wordt vervolgens op straat, thuis en op zijn werk door zijn meesteressen naar hartelust vernederd. Het steeds geschiftere avontuur wordt soms onderbroken voor kritisch overleg tussen de producers van de film. Logisch dat die er niets van begrijpen: R100 heeft een zelfopgelegd leeftijdsadvies van 100 jaar en ouder. En is ook de enige film die bondage en ninja's verbindt met de negende van Beethoven. (KT)

Trailer en tijden hier.

The Selfish Giant (regie: Clio Barnard)

Natuurtalenten zijn het, de piepjonge debutanten Conner Chapman en Shaun Thomas, die zich als de onvervalste etterbakken Arbor en Swifty onmogelijk maken op school, om vervolgens de rouwdouwwereld van de koperhandel in te duiken. Met paard en wagen trekken ze door verdrietige Britse wijken, in dit noodlotsdrama waarvan de maakster in haar thuisland als een moderne Ken Loach werd onthaald. Sociaalrealisme heet het dan al gauw. Zo goed en echt dat je vergeet dat het film is, betekent dat hier. (BJB)

Trailer en tijden hier.

Beeld Still uit The Selfish Giant

Of Horses and Men (regie: Benedikt Erlingsson)

IJslandse paarden hebben een bijzonder loopje, de tölt, dat ervoor zorgt dat de berijder ook in volle galop nog rustig in het zadel zit. Dit merkwaardige visuele effect wordt volop uitgebuit in dit onderkoelde IJslandse drama, waarin de emoties onder alle lagen sneeuw en uiterlijke onverstoorbaarheid hoog oplopen. Met veel humor en visuele flair laat regisseur Erlingsson zien dat paarden net mensen zijn - of andersom. Niet geschikt voor al te fijngevoelige dierenliefhebbers. PK

Trailer en tijden hier.

Beeld Still uit Of Horses and Men

Pelo Malo (regie: Mariana Rondón)

De 9-jarige Junior droomt ervan een zanger te zijn, met lang steil haar. Zijn moeder begint te vermoeden dat haar zoon homoseksuele neigingen heeft en probeert in te grijpen. Hardvochtig is ze, maar regisseur Mariana Rondón veroordeelt haar niet. De Venezolaanse schetst de gecompliceerde moeder-zoonverhouding onsentimenteel, is niet bang om het hier en daar te laten schuren en behandelt de zware onderliggende thema's lichtvoetig. (FS).

Trailer en tijden hier.

Beeld Still uit Pelo Malo

Canopy (regie: Aaron Wilson)

Of hoe je met een nietig budget een razend spannende, hallucinatoire oorlogsfilm maakt. Tijdens de Tweede Wereldoorlog stort een Australische piloot neer in de wildernis van Singapore, waar hij uit handen van de Japanse bezetter moet zien te blijven. Die dreiging en de onpeilbaarheid van het oerwoud spreken vooral uit de briljant vormgegeven geluidsband, die je laat horen wat je niet ziet en de geluiden van de jungle volledig doet versmelten met de binnenwereld van de piloot. Hypnotiserend, intens en volstrekt uniek. (KT)

Trailer en tijden hier.

Beeld Still uit Canopy

Nebraska (regie: Alexander Payne)

Woody heeft recht op 1 miljoen dollar. Althans, dat veronderstelt de bejaarde Amerikaan, want dat staat in een aan hem persoonlijk gerichte reclamemailing. Dus wil de koppige alcoholist naar zijn geboortestaat Nebraska wandelen, 1.300 kilometer verderop, waar het prijskantoortje staat. Paynes geestige, sobere roadmovie toont een Amerika dat minder vaak in films figureert; ontwricht door de crisis, kwetsbaar. Met een sterke rol van Bruce Dern, de voor een Oscar genomineerde 77-jarige hoofdrolspeler. (BB)

Trailer en tijden hier.

L'inconnu du lac (regie: Alain Guiraudie)

Dagelijks gaat Franck naar hetzelfde meer, om te zwemmen, voor seks met andere mannen en voor vriendschappelijke gesprekken met de wat eenzelvige Henri. Zijn oog valt al snel op de verleidelijke Michel; een aantrekkingskracht die groeit wanneer hij ziet hoe Frank iemand vermoordt. Mede door die ene locatie is L'inconnu du lac een even sobere als bezwerende erotische thriller, die op Cannes 2013 twee keer in de prijzen viel. Een film om in te verzinken, al zal niet iedereen de rauwe, expliciete seksscènes slikken. (KT)

Trailer en tijden hier.

Spies & Glistrup (regie: Christoffer Boe)

'Based on real events. And unreal ones.' Met die mededeling begint deze maffe, energieke biopic. Hoofdpersonen zijn de Deense luchtvaartondernemer Simon Spies en zijn tegen het belastingsysteem rebellerende advocaat Mogens Glistrup, twee flamboyante figuren die werkelijk bestonden, maar buiten hun thuisland onbekend waren. Regisseur Boe (Reconstruction), ook al zo'n goed bewaard Deens geheim, krijgt het in een aantal scènes voor elkaar om The Wolf of Wall Street te overtreffen. (BJB)

Trailer en tijden hier.

Beeld Still uit Spies & Glistrup

Helium (regie: Eché Janga)

Prachtbeeld: drie gangsters, stiefelend over een verlaten vakantiepark op Texel. Het is de plek waar crimineel Frank Weeling (Hans Dagelet) onderduikt als de grond hem te heet onder de voeten wordt; een gedwongen time-out op een plaats waar niets te doen is. Praten doet de gangster amper; in zijn speelfilmdebuut schetst regisseur Eché Janga Franks existentiële crisis en zijn langzame bewustzijnsverandering met beelden en een prachtig geluidsontwerp. (FS)

Trailer en tijden hier.

Sacro GRA (regie: Gianfranco Rosi)

Eenieder die al twee uur in de filmzaal heeft doorgebracht met La grande bellezza, dient ook even tijd vrij te maken voor deze ode aan de andere kant van Rome. Hier, ver buiten het centrum, volgde documentairemaker Rosi twee jaar lang de gebruikers en omwonenden van een stukje ringweg: een botanist, een ambulancemedewerker, hoeren, vissers, verarmde adel. In Venetië door juryvoorzitter Bertolucci bekroond met de Gouden Leeuw, als eerste documentaire ooit. (BB)

Trailer en tijden hier.

Beeld Still uit Sacro GRA

Alan Partridge: Alpha Papa (regie: Declan Lowney)

De pedante radiopresentator Alan Partridge (Steve Coogan), bekend van de BBC-series, is terug met een eigen speelfilm. Partridge was altijd al een held in het diepst van zijn gedachten, maar tijdens een gijzeling in het doorgaans zo rustige Norfolk krijgt de lokale beroemdheid eindelijk de kans om zijn moed te tonen. Dat pakt natuurlijk niet zo geweldig uit in deze zeer Britse, zeer vermakelijke komedie. (PK)

Trailer en tijden hier.

I'm the Same I'm Another (regie: Caroline Strubbe)

Hij is een Hongaar van in de 30, zij een Vlaams meisje van 9. Dat is in ieder geval duidelijk. En ze zijn op de vlucht, want ze ogen moe en af en toe kruipt zij in de kofferbak van de auto om zich te verstoppen. De veerboot brengt ze naar Engeland. Ondertussen leest zij iets vreselijks in de krant. Nooit wordt helemaal duidelijk waar ze vandaan komen of hoe ze tot elkaar zijn veroordeeld. Precies daar ligt de kracht van deze kleine, gevoelige en wonderschoon gedraaide film. (BJB)

Trailer en tijden hier.

Jacky au royaume des filles (regie: Riad Sattouf)

Ze eten er alleen maar vieze pap, vereren paarden en spreken een vreemd taaltje. Bovendien zijn in het land van de Bubunnes de vrouwen de baas; de mannen dragen lichaamsbedekkende gewaden en doen het huishouden. Regisseur Riad Sattouf zet alles fijn op zijn kop in deze satirische komedie, waarin de jongen Jacky dingt naar de gunsten van kolonel Bubunne XVII (Charlotte Gainsbourg), op wie hij stapelverliefd is. Maar de kolonel is niet helemaal wie zij zegt te zijn. (PK)

Trailer en tijden hier.

Ida (regie: Pawel Pawlikowski)

Pawlikowski (The Last Resort, My Summer of Love) vindt zichzelf opnieuw uit. In het socialistische Polen van de jaren zestig staat de jonge Anna op het punt non te worden, wanneer ze van haar tante hoort dat ze eigenlijk Ida heet en joods is. De twee volkomen tegengestelde vrouwen gaan samen op pad, om uit te zoeken wat er in de oorlog met Ida's familie is gebeurd. Oogstrelend en precies gefotografeerd, in kraakhelder zwart-wit, alsof Pawlikowski Ida's bedrieglijk beheerste verschijning wilde spiegelen. (KT)

Trailer en tijden hier.

The Mole Song: Undercover Agent Reiji (regie: Miike Takashi)

Sinds jaren een begrip in Rotterdam: de nieuwste film van Takashi Miike. En hij is goed, dit jaar. Wie dacht dat de man het even kwijt was na zijn verguisde Cannes-bijdrage Shield of Straw, mag zich met deze stripver-filming verheugen op een kleurrijke en klassiek-dwaze strijd tussen yakuza-clans, waarin een 'super-elite mol' van de politie al in het allereerste shot ontdekt hoe het voelt om poedelnaakt op de motorklep van een auto door de stad te racen. (BJB)

Trailer en tijden hier.

Heli (regie: Amat Escalante)

Heli doet zijn best om een normaal en eerzaam bestaan te leiden, als fabriekswerker. Dan valt zijn 12 jaar oude zusje voor de verkeerde jongen: een 17-jarige corrupte drugsagent in opleiding. Weloverwogen, indringend en snoeihard, zo filmt Escalante (Sangre, Los bastardos) hoe een eenvoudig gezin vermalen wordt tussen de drugskartels en de politie die er jacht op maakt. Heli neemt de kijker mee, dompelt hem onder in een andere, rauwe wereld en voert naar de wortels van het geweld. (BB)

Trailer en tijden hier.

Viktoria (regie: Maya Vitkova)

Viktoria wordt zonder navelstreng geboren. Meteen wordt ze door de machthebbers in communistisch Bulgarije omarmd als 'heldin van de toekomst'. Het drijft een wig tussen het meisje en haar moeder, die niets van het regime moet hebben.

In haar ongewoon zelfverzekerde, ambitieuze en indrukwekkende debuutfilm portretteert Maya Vitkova niet alleen een complexe moeder-dochterrelatie, maar ook de metamorfose van een heel land. (PK)

Trailer en tijden hier.

Club Sandwich (regie: Fernando Eimbcke)

Als haar puberzoon interesse toont in een meisje in een vrijwel uitgestorven vakantieresort gaat Paloma opeens haar rode bikini dragen. Het is een klein, maar veelzeggend detail in het Mexicaanse Club Sandwich: een poging om weer de aandacht te winnen van de jongen, die de rode mooier vindt dan de zwarte. Coming-of-ageperikelen, zo wil schrijver-regisseur Fernando Eimbcke maar zeggen in deze intieme, prachtig geacteerde tragikomedie, zijn ook niet makkelijk voor moeders. (FS)

Trailer en tijden hier.

Nightmoves (regie: Kelly Reichardt)

Sterk geacteerde en spannend opgebouwde thriller over de praktijken van Amerikaanse ecoterroristen. Met Jesse Eisenberg (The Social Network). Independent-cineast Kelly Reichardt, die als altijd filmt met het oog van een chirurg, laat loyaliteit en ethiek op elkaar botsen als er iets misgaat bij de geplande aanslag. Nightmoves verliest wel iets aan vertelkracht, als blijkt dat het script toewerkt naar een zowel voor de hand liggende als weinig geloofwaardige hollywoodontknoping. (BB)

Trailer en tijden hier.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.