Column

Davy Crockett stelde niet teleur

Met mijn zoons culturele bagage zit het wel snor.

null Beeld Robin de Puy
Beeld Robin de Puy

Mijn zoon heeft de indianen ontdekt. Nou ja, dat had Columbus al gedaan en daarvoor Erik de Rode, en daar weer voor hadden de Indianen natuurlijk allang mekaar al ontdekt, maar dat bedoel ik allemaal niet. Ik heb het over de romantiek: wigwam, uch, witte man hij spreken met gespleten tong.

Ik had al geaccepteerd dat zijn culturele bagage nooit groter zou worden dan Donald Duck en Angry Birds, maar wie schetste mijn grenzeloze verbazing toen hij op een avond voorstelde eens iets te kijken wat we geen van beiden kenden. Ik was verrukt en tegelijk een beetje bang, omdat hij daarmee in één klap avontuurlijker werd dan zijn vader ooit was geweest, en dat zou onherroepelijk leiden tot paragliden en van die grote gaten in zijn oor (hebben die dingen een naam?), maar goed, hij was pas 9 dus ik wou zijn pioniersgeest niet nu al knakken.

We zwengelden de Netflix aan, en zijn keus viel - inderdaad volkomen random - op een Disney-productie uit 1955. Geen tekenfilm, maar zo eentje met echte mensen in technicolor, zoals ze die indertijd maakten. Titel: Davy Crockett, King of the Wild Frontier. Een film over het gelijknamige personage uit de Amerikaans mythologie, wiens beroep meestal wordt omschreven als pelsjager, maar die bovenal een frontiersman is - een ongecompliceerd eerlijk mens die vrijheid en ongereptheid opzoekt en daarbij vrolijk alle onwelgevallige beesten en indianen neerknalt. Als er één figuur staat voor hoe de blanke Amerikaanse man zichzelf graag ziet, is Davy Crockett het.

Welnu, hij stelde niet teleur. Al in de eerste vijf minuten knalde hij in zijn eentje zeker twintig indianen neer. Het was uiterst verfrissend. De wilden riepen oewoewoe, sprongen katachtig tevoorschijn uit bomen en struikgewas (gelukkig steeds maar één tegelijk), schoten met pijl en boog, terwijl de dappere blanken zich kranig weerden, slechts gewapend met geweren en pistolen. Mijn vrouw en ik zaten met open mond te kijken. Was er in Amerika niet ergens een wet van kracht gegaan dat Native Americans niet meer zo mochten worden afgebeeld? 1955 was in ieder geval een prettige tijd om ongecompliceerd jongen te wezen, zoveel was duidelijk. En van een beetje racisme is nog nooit iemand doodgegaan, dacht ik. Dankzij het internet kunnen we straks, als ook Zwarte Piet is weggecorrigeerd, onze kleinkinderen uitgebreid nostalgisch laten genieten van zijn knotsgekke strapatsen en zijn koddige negeraccent dankzij de talloze kinderfilms en -series die er te vinden zullen zijn. Zo blijft dat culturele erfgoed bewaard, net als het ouderwetse cowboys-en-indianengevoel.

Na afloop van de strijd rijden Davy en zijn makker naar zijn log cabin waar zijn mooie vrouw woont. Eerst gaat Georgie uitgebreid met haar op de bek. Natuurlijk is zij enigszins verbouwereerd, maar dan zegt Georgie: 'Die had Davy me beloofd omdat ik zijn leven heb gered.' Nou, dan is het goed natuurlijk. Wel zegt ze: 'Met zo'n zoen kom je nooit aan een vrouw. Hier, let me show you how it's done' en zoent hem tien seconden lang terug. Davy springt dan ook maar van zijn paard om ook nog even haar gezicht op te eten.

Met mijn zoons culturele bagage zit het wel snor.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden