David Pinto

'De Universiteit van Amsterdam maakt elke maand het brutobedrag van 11.942 gulden over, voor mijn bijzonder hoogleraarschap Interculturele Studies. Normaal reken ik een dagvergoeding van tussen de drie- en vijfduizend gulden, maar omdat dit een langetermijnklus is heb ik gezegd: doe mij maar in schaal 18....

'Ik ben geboren in Midelt, een plattelandsstadje in Marokko. Hoe oud ik ben weet ik niet, want dat werd niet geregistreerd. Mijn vader wilde dat ik net als hij schoenmaker zou worden, maar mijn moeder zag dat ik meer wilde. Ik ben uiteindelijk toegelaten tot het Instituut voor Hoge Joodse Studiën in Rabat, volledig bekostigd door koning Hassan II. Het Marokkaanse koningshuis heeft altijd op goede voet gestaan met de joden.

'In 1963 vertrokken we naar Israël. Daar heb ik mijn Nederlandse vrouw ontmoet. Toen we in 1967 in Groningen kwamen, moest ik helemaal opnieuw beginnen. Overdag was ik schoonmaker in een gemeentelijk ziekenhuis, voor zo'n 1200 gulden per maand. En 's avonds studeerde ik. Dat was een deprimerende tijd. Het is vreselijk om jaar in jaar uit onder je eigen kunnen te moeten werken. Na verloop van tijd schopte ik het tot de administratie van het ziekenhuis. Mijn leven bestond uit ambtelijke schalen. Ik ken ze nog uit mijn hoofd: 1, 3, 18, 43, 71. . . en de allerhoogste schaal was 154. Ik zat in schaal 43, die van de adjunct-commies. Dat schoof ongeveer 1800 gulden per maand.

'Vanaf 1978 begon het geluk mij toe te lachen. Ik kreeg de kans om te promoveren op de Dode Zeerollen. Ik werd schaal 114, wetenschappelijk medewerker. Een paar jaar later werd ik aangenomen als ''consulent anderstaligen'' bij de schooladviesdienst in Deventer. Schaal 130! Zo'n 3200 gulden schoon.

'Een paar jaar later werd ik ontdekt door de toenmalige minister van Onderwijs, Pais. Hij vroeg me een programma te ontwerpen voor de nieuwe studie ''cross-culturele pedagogiek''. Daarna vroeg hij me voor nog twee functies. En zo had ik enige tijd drie fulltime jobs tegelijkertijd, voor zeker vijfduizend gulden netto per maand.

'In 1982 heb ik het Inter-Cultureel Instituut opgericht, dat cursussen geeft en onderzoek doet. Halverwege de jaren tachtig zette ik een project voor langdurig werklozen op: textielbedrijf McDavy bv. Het was gewoon een commercieel bedrijf. McDavy ging zo goed dat we de zaak na een paar jaar hebben verkocht. Ik heb er enkele tonnen aan verdiend. Het kledingmerk David Pinto is nog te koop.

'Uit de tijd in Israël heb ik mijn politieke belangstelling overgehouden. Ik werd eerst lid van de PvdA. Daarna van D66, die partij was mij niet politiek genoeg. Toen ben ik naar de VVD overgestapt. De afgelopen week heb ik mijn lidmaatschap opgezegd. Ik ben altijd tegen het doodknuffelen van allochtonen geweest. Maar elke fatsoenlijke Nederlander weet dat die tenten op de hei niet kunnen. Dat VVD-kamerlid Kamp voor een nog onmenselijker aanpak pleit, was voor mij de druppel.'

Jos Moerkamp

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden