David en Victoria, Rafael en Sylvie

Hele fijne transfer, niet in de laatste plaats omdat de internationale handelsfirma Real Madrid mij de kans biedt mijn favoriete anekdote uit 2002 weer eens te vertellen....

Paul Onkenhout

David Beckham liet zich vorig jaar voor het WK in Azië een zogenaamd mohikanenkapsel aanmeten. Daar was goed over nagedacht. Beckham is geen man die even bij de kapper binnenstapt en zegt: doe maar wat, of: zelfde als vorige keer.

Dat doen gewone mensen, maar Beckham niet, want Beckham is - we hebben het weer vaak kunnen lezen de afgelopen dagen - een merk; in dit geval een merk met een voortreffelijke voorzet. En als aan een merk iets wordt veranderd, wordt daar lang over nagedacht.

Helaas was het kapsel niet weersbestendig, zoals bleek tijdens Engeland - Denemarken, een wedstrijd die in de stromende regen werd gespeeld. Mij viel niets op, maar de vrouw van Beckham, Victoria, zag in Engeland op televisie dat er niks van het kapsel overbleef en belde in paniek de kapper (of beter gezegd haarstylist) van het jaar in Engeland, Aidan Phelan van de Strangeways Salon in Leigh-on-Sea, Essex.

Phelan sprong prompt in het vliegtuig naar Japan, kreeg permissie het trainingskamp van de Engelsen te betreden en frunnikte wat aan de haren van Beckham die er in de volgende wedstrijd, tegen Brazilië, weer picobello uitzag, maar helaas waardeloos speelde. (Engeland verloor en kon naar huis.)

Het is moeilijk hiervoor begrip op te brengen. Het eerste woord dat je te binnen schiet is belachelijk, maar daarmee zou je Beckham - het merk, niet de voetballer met de voortreffelijke voorzet - tekort doen.

Het is nogal een ouderwets standpunt, om het belachelijk te vinden dat de vrouw van een bekende voetballer een haarstylist naar de andere kant van de wereld stuurt om even een klusje op te knappen. Ik vond het steeds leuker worden en na een paar dagen begreep ik het volkomen. Wie de wereld wil veroveren, als merk, kan niets aan het toeval overlaten en moet op de kleinste details letten.

Woensdag zag ik op televisie beelden van de aankomst van het echtpaar Beckham op Narita, het vliegveld van Tokio. De Beckhampjes werden opgewacht door een paar honderd fotografen en journalisten. Ik kan het mis hebben, maar ik denk dat niet één andere man of vrouw op aarde in Tokio zo'n ontvangst ten deel zou vallen.

Het was alsof de Paus, president Bush, Anton Geesink, Anna Koernikova, alle Rolling Stones en Eminem, plus alle Japanse sumo-kampioenen van de afgelopen 25 jaar tegelijkertijd uit het vliegtuig waren gestapt.

En temidden van die menigte bijzonder opgewonden verslaggevers op de luchthaven wandelden David en Victoria, hand in hand en onaangedaan, alsof ze na het eten (weer macaroni) nog even een ommetje maakten op de camping. Dat zij zo mager is geworden dat je begint te vrezen voor haar gezondheid en hij er tegenwoordig uitziet als een porno-acteur, zullen we maar wijten aan de strategen van de BV Beckham.

De Beckhampjes zijn niet op vakantie in Japan, maar doen een promotietour, een vierdaagse waarin het merk andere merken aan zal prijzen. Beckham maakt wat reclame voor schoonheidsproducten, chocolaatjes en benzine en krijgt daarvoor in ruil zo'n 8,5 miljoen euro, aanzienlijk meer dan zijn jaarsalaris bij Real Madrid.

Hoe hoog de prijs ook mag lijken, Beckham is een koopje. Binnen twee jaar zal Real Madrid de transfersom (35 miljoen euro) hebben terugverdiend. De Japanse chocoladefabrikant maakte al melding van een omzetverdubbeling. De repen zijn niet aan te slepen omdat kopers kans maken een persconferentie met Beckham bij te wonen. Dat wil in Japan iedereen wel, dit merk van dichtbij zien of, nog liever, aanraken.

Posh en Becks op de luchthaven van Tokio, hand in hand en minzaam glimlachend en omringd door honderden mediavertegenwoordigers, ik heb ervan genoten. Ze zijn geboren om aandacht te trekken, een A-merk dat continenten verovert en haarstylisten op stel en sprong in actie laat komen.

En wat hebben wij, de inwoners van een in sommige opzichten zo armzalig voetballand?

Estelle Gullit.

In het Algemeen Dagblad zei ze deze week: `Ik loop toch het liefst in mijn spijkerbroek, met plastic teenslippers, T-shirtje en lekker onopgemaakt.' En dat is dan onze voornaamste troef op glamourgebied. Gullit hoeft niet bang te zijn dat plotseling een kapper voor zijn neus staat.

Collega C. van dezelfde krant deed een paar weken geleden een moedige, maar helaas volkomen mislukte poging ook in het Nederlandse voetbal enige glamour te ontdekken, vanwege Sylvie Meis en Rafael van der Vaart.

Sylvie Meis is een behoorlijk aantrekkelijke vj van MTV. Door de lezers van een mannenblad werd ze onlangs uitgeroepen tot meest sexy vrouw van Nederland. In 2002 was ze TV-babe van het jaar, ook niet niks natuurlijk, en na de zomer is ze te zien in de tv-serie Costa. Sylvie en Van der Vaart hebben verkering, een hopeloos ouderwets woord, maar ik weet geen ander.

`De Nederlandse David en Victoria', zei C. van het AD opgewonden en met zijn natuurlijke enthousiasme, om vervolgens de Nederlandse David Beckham tijdens het interview te horen zeggen dat hij het liefst thuis op de bank naar een dvd`tje kijkt.

Zó wordt Van der Vaart natuurlijk nooit een A-merk. Als dat maar goed gaat, met hem en de bekoorlijke TV-babe.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden