David Byrne's muziek soepel, stem intact

Steeds meer hippe bandjes fabriceren pastiches van instantpop uit de jaren tachtig. Soms is dat leuk (Zoot Woman); vaak ook niet (Das Pop)....

Als je in de vroege jaren tachtig fan was van groepen als The Birthday Party (met Nick Cave), Echo & The Bunnymen en Talking Heads, dan beleef je prima tijden, want Cave, 'Echo' en voormalig Talking Heads-frontman David Byrne leverden recentelijk prima popplaten af. Nadat Cave vorige week indruk maakte in Tilburg, gaf David Byrne vrijdag een prima optreden in een uitverkocht Paradiso in Amsterdam.

Byrne (49) maakte zes soloplaten, zijn film-, theater- en balletmuziek niet meegerekend, waarop de invloeden van Zuid-Amerikaanse en Afrikaanse percussie allengs groter werd. De meeste ervan - ook de nieuwste, Look Into The Eyeball - verschenen op zijn eigen platenlabel Luaka Bop, dat voornamelijk kruisbestuivingen van pop- en wereldmuziek uitbrengt.

Omdat de Talking Heads ook al ritmen van andere continenten leenden, heeft Byrne's muziek - ondanks schommelingen in de kwaliteit - altijd geklonken als een natuurlijk vervolg op de Amerikaanse wavegroep. De Heads gingen in 1990 uit elkaar, maar als ze nog hadden bestaan, zouden ze zo geklonken hebben als Byrne in Paradiso: minder rockend, en wat minder urgent, maar wel geraffineerder en nadrukkelijker op zoek naar ritmisch avontuur.

Het handjevol oude Talking Heads-klassiekers (And She Was, Once In A Lifetime) werd daaraan keurig aangepast: met Byrne niet op elektrische, maar op akoestische gitaar, een bassist die wat funkier was en uitstekende drumpartijen die zeer exotisch klonken, ook al dankzij de extra percussionist in de groep. Nieuwe songs als Like Humans Do, Broken Things en U.B. Jesus bleken herkenbaar, maar vooral ook goed genoeg om bij het oude werk aan te sluiten.

David Byrne staat bekend als een weinig spontane regelneef. Een korte zoektocht op wat fansites leert dat veel van de grapjes en anekdotes die hij er in Paradiso uitflapte vaste programma-onderdelen zijn, net als die verrassende cover in de toegift: Whitney Houstons I Wanna Dance With Somebody. Maar ach, je verwachtte het niet, en dus was het best geestig. Aan de sfeer in Paradiso (opvallend intiem), de soepele muziek en Byrne's stem (nog volledig intact) lag het al helemaal niet.

Misschien is Byrne's volgende bezoek aan Nederland wel in het kader van een Talking Heads-reünie. Byrne, maar ook Tina Weymouth en Chris Frantz - onlangs nog in Paradiso met hun Tom Tom Club - zijn er volgens Amerikaanse muziekbladen wel voor in. Maar om mee te blijven tellen, heeft Byrne zo'n hereniging voorlopig niet nodig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden