David Benedictus in Londen

Waar moeten we heen in Soho, Londen? De Britse schrijver en theaterdirecteur David Benedictus laat ons zijn mooiste plekken zien.

PATRICK VAN IJZENDOORN

'Ik heb mijn hele leven in Londen gewoond, de school- en studiejaren op Eton, in Oxford en Iowa niet meegerekend. Nu resideer ik in Zuid-Londen, maar ik zou best een flatje willen hebben in Soho. Vind daar maar eens een geschikte plek. Het leuke van die buurt is haar continentale karakter. In het hart bevindt zich het café waar ik het liefst kom, Patisserie Valerie (44 Old Compton Street), voor een millefeuille en een iced-coffee. Zeker vroeger zaten hier 's ochtends vaak mannen te ontbijten nadat ze een nachtje bij hun maîtresse hadden doorgebracht. Ooit heb ik er een manuscript laten liggen, maar dat is door een eerlijke vinder terugbezorgd. Misschien zou het maar beter zijn geweest als het nooit was uitgegeven.

'Voor een moment van bezinning wandel ik naar de Notre Dame de France (5 Leicester Place), een katholieke kerk nabij Leicester Square. Voor een mis kom ik niet, maar wel voor de muurschilderingen van Jean Cocteau, die tegenwoordig achter vandalismebestendig glas zitten. Op de voorgrond bij de annunciatie en de kruisiging heeft de schilder zichzelf ook afgebeeld. Zijn sceptische, vragende blik fascineert me altijd. Een ontroerende plek is een naar de sterren kijkende Oscar Wilde tegenover Charing Cross Station, met opgespelde anjer, boa-sjaal en sigaret, al is die laatste door zijn bewonderaars meegenomen. Ik denk hier vaak aan het gedicht van John Betjeman, een oude kennis van me, over de arrestatie van Wilde in de Cadogan, dat begint met de regels He sipped at a weak hock and seltzer / As he gazed at the London skies.

'Ik bewonder niet alleen het werk van Wilde, maar ook zijn moed en medemenselijkheid. Na een korte wandeling bereik je een van de theaters waar zijn stukken werden opgevoerd, de Savoy Theatre (Savoy Crescent, Strand). Zie je de ingang? Daar is iets opmerkelijks aan de hand. Het is de enige plek in het Verenigd Koninkrijk waar men rechts rijdt. Dat komt doordat de overkapte ingang aan de rechterkant is. Door de taxi's rechts te laten parkeren, konden de dames droog naar binnen. Een plek waar ik als schaker graag kom, is Simpson's, enkele deuren verderop. Dat is van oudsher hét schaaketablissement van Londen, en de paarden en lopers op de gevel vormen een troost tussen alle reclames van telefoonwinkels en kledingzaken.

'Om te zien hoe Londen er in de dagen van Wilde uitzag, moet je aan de achterkant van de Savoy zijn. Daar zijn de Savoy Steps, een van de weinige overgebleven straatjes met kinderkopjes. Die zijn door de jaren heen grotendeels weggehaald, eerst omdat je er zo lekker mee kon gooien tijdens rellen en later omdat je erover zou kunnen struikelen. Zie de grauwe muren, de viezigheid: het ideale decor voor een film over victoriaans Londen. Ook hier is een kerkje waar ik graag kom. De Queen's Chapel of the Savoy (Savoy Hill), de kerk van de koningin. De kerkbanken waar Elizabeth en haar gezin in zitten, zijn iets hoger, omdat ze dichter bij God staan. In Brideshead noemde Evelyn Waugh het een 'poky little place', waar gescheiden mensen konden trouwen.

'Door de tuinen komen we uit bij de gewelven onder Charing Cross. Daar sta ik elke zaterdag met een kraampje op de postzegelmarkt, een andere mannenhobby waaraan ik me bezondig en waarover een van mijn boeken gaat. Je komt de gekste mensen tegen. Onlangs was er een man die op zoek was naar zegels met afbeeldingen van dictators. 'Ceaucescu, dat was de beste', vertrouwde hij me toe.

Wat deftiger is Fortnum & Mason (181, Piccadilly), ooit opgericht door een butler. Daar kom ik bij speciale gelegenheden, bijvoorbeeld om voor jarige kleinkinderen Franse nougatcake te kopen. Een tijdje geleden heb ik er voorgelezen uit mijn Return to the Hundred Acre Wood. Kritisch publiek. Ik was nog op de eerste pagina of er begon een baby te krijsen.

'Een onbedoeld komische plek is de Fountain, het restaurant in het souterrain. Daar zaten vroeger vaak dames om hun toyboys op te pikken. Wie in deze ietwat decadente buurt rondliep, waande zich in de boeken van Waugh. Terug in Soho zijn we toe aan een diner in de Gay Hussar (2, Greek Street). Dit Hongaarse restaurant bezit nog steeds de essentie van het oude Soho. Intellectueel, ondeugend en continentaal eten. Ze hebben daar fijne wildekersensoep. Koud geserveerd.'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden