Dave Brubeck kan nog wel een tijdje mee

Dave Brubeck is lang neerbuigend beschimpt door hardcore-fans. Studentenjazz, maakte hij, te wit, te bedacht en te netjes. En een monsterhit scoren als Take Five, dat was helemaal verkeerd....

Koen Schouten

Als Dave Brubeck dus op zijn tweeëntachtigste na jarenlange afwezigheid weer eens Nederland aandoet, dan zal het wel een stoffige cocktail-jazzreünie worden. Helemaal als voor de kaartjes een fiks bedrag moet worden neergeteld en het exclusieve, eenmalige concert wordt gegeven in de schouwburg van het pittoreske IJsselmeerstadje Hoorn.

Zeker, het werd een plezierige avond met lekker ouderwetse swing. En natuurlijk kwam Take Five voorbij. Maar wat maakt Dave Brubeck eigenlijk een hippe muziek! Het hoogtepunt van de avond was niet de onvermijdelijke hit, niet de bekende kraker Take the A-train en evenmin de blije swing van On the Sunny Side of the Street. Echt goed was The Crossing van de gelijknamige cd dat Brubeck twee jaar geleden schreef.

Het vele recente werk dat Brubeck speelde, klonk duidelijk krachtiger en vitaler dan het oude werk. Dat kwam voor een deel doordat ze beter op zijn wat stroever geworden lijf geschreven zijn, maar bovenal doordat het ijzersterke composities zijn.

De polytonaliteit (het spelen in meerdere toonsoorten tegelijk), waarvoor Brubeck in zijn jonge jaren academisme werd verweten, is tegenwoordig helemaal in. Vooruitstrevende saxofonisten als Michael Brecker, Joe Lovano en Chris Potter passen het voortdurend toe in hun solo's.

Vergeleken met de natuurlijke en terloopse manier waarop Brubeck het zondag in de Hoornse schouwburg gebruikte, zijn zij droge studeerkamergeleerden. Zonder aan toegankelijkheid in te leveren, speelde de pianist ingenieuze doorwerkingen en gewaagde voicings.

Daarbij hielp het dat Brubecks musici een heldere basis legden die geen twijfel liet bestaan over de richting van de muziek. De altsaxofonist Bobby Militello en de drummer Randy Jones spelen al jaren met Brubeck en bassist Michael Moore is een oude bekende.

De grote vraag bij elke band van Brubeck is natuurlijk: wordt de vijfentwintig jaar geleden overleden saxofonist Paul Desmond niet te zeer gemist? Wie wel eens een Brubeck-cd uit de afgelopen tien jaar heeft gehoord, weet het antwoord: Militello is een perfecte opvolger van de geliefde saxofonist. Zijn geluid lijkt op dat van Desmond zonder een imitatie te zijn. Met zijn smaakvol geplaatste growls (scheurgeluiden) en zijn opzwepende timing trok Militello de andere grijze heren-in-smoking met zich mee. De band ging af en toe flink tekeer.

Dat Brubeck geen ouwe-lullen-muziek maakt, bleek trouwens ook uit de handtekeningenjagers die na het concert bij de artiesteningang stonden. Ze waren amper twintig.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden