'Dat wil je toch hébben?'

De Amsterdam International Fashion Week is al in de tweede editie uitgegroeid tot een serieus te nemen evenement. Frans Molenaar wil de volgende keer ook meedoen....

Van onze verslaggeefster Milou van Rossum

Wat niemand een jaar geleden voor mogelijk had gehouden, lijkt opeens toch te bestaan: een Nederlandse modeweek. 'Het is natuurlijk nog niet zo hectisch als Parijs', zei ontwerper Alexander van Slobbe gisteren. 'Maar het gevoel is er.' 'Wel even wennen', giechelde een styliste, 'om zoiets gewoon in je eigen stad te hebben.'

De Amsterdam International Fashion Week (AIFW) op het terrein van de Westergasfabriek is een initiatief van de 35-jarige modeondernemer Steve te Pas. Aan zijn halfjaarlijkse District, een beurs voor new luxury-merken, zeg maar de duurdere jeanslabels, koppelde hij meteen de AIFW. De eerste editie, afgelopen juli, was nog tamelijk vrijblijvend. Maar de tweede aflevering was met dertien shows en presentaties, plus met champagne overgoten feestjes, al een serieus te nemen fenomeen. Het gaf een goed beeld van wat in Nederland op modegebied gebeurt.

De postdoctorale modeopleiding Fashion Institute Arnhem had de jaarlijkse eindshow ervoor uit de Parijse coutureweek verhuisd. Hans Ubbink presenteerde er zijn draagbare wintercollecties en, opgeluisterd door een compleet visserskoor, zijn nieuwe jeans lijn. Experimenteel ontwerper Bas Kosters liet zo'n vijftig modellen dansen op zelfgeschreven nummers. De enige echte Nederlandse modesterren Viktor & Rolf showden niet, maar waren zelf wel te bewonderen op de openingsavond. Frans Molenaar zat op de eerste rij bij de show van de Frans Molenaar coutureprijswinnaar Percy Irausquin en liet weten dat hij de volgende keer ook best wat wil laten zien.

Die show van Irausquin was verreweg de grootste publiekstrekker. De op Aruba opgegroeide ontwerper heeft daar de afgelopen jaren hard aan gewerkt. Terwijl de meesten van zijn generatiegenoten het in het buitenland zoeken, leende hij zijn sexy glamourjurken uit aan soapies en andere Hollandse beroemdheden. Daarmee is hij de lieveling van het Nederlandse glamourcircuit geworden.

Zijn nieuwe collectie was beter en volwassener dan alle vorige bij elkaar: felgekleurde zijden blouses en jurken, versierd met sierlijke linten, gedrapeerde filmstergewaden en verfijnde bonbonjurkjes. Frans Molenaar en Mart Visser hebben eindelijk een hippe concurrent.

Acteur Michiel Huisman opende de gelikte show van Blue Blood en Avelon, de jeans- en modelijn van Steve te Pas zelf. Gekleed in een wit smokinghemd en een ruimvallende jeans waarvan de knopen en spijkers zijn bekleed met een laagje goud (Blue Blood), zette hij de sfeer van de merken meteen goed neer: kleren die je al kent, maar die zeer luxueus zijn uitgevoerd en die, in het geval van Avelon, voor mannen en vrouwen hetzelfde zijn. Alle hemden, kasjmier jassen, smokings en ribfluwelen pakken werden door mannen en door vrouwen gedragen.

Francisco van Benthum zocht het in het persoonlijke. Zijn uitnodigingen waren handgeschreven, en de show van zijn mannenlabel Wolf begon met een speech van de ontwerper zelf: 'Fantastisch dat jullie allemaal gekomen zijn!' Van Benthum bracht prachtig uitgevoerde leisure wear in rood, blauw en grijs, die dankzij de scherpe snit en militaire details ('mijn fascinatie') verre van casual was. Slechts negen outfits telde zijn collectie, maar je had het gevoel dat het minstens twee keer zoveel waren.

Veelbelovend ontwerpster Monique van Heist liet zien dat het hoog tijd wordt dat haar kleren eens in productie worden genomen. Haar 32 outfits tellende collectie was gemaakt voor Tina, een imaginair en wat ordinair Amerikaans type. De Tina's op de catwalk droegen zachtleren blousons, variaties op de witte lange mannen onderbroek, sexy shortjes waar de zakken onderuit staken, blouses waarvan de mouwen aan de achterkant uitliepen in een cape en ongebleekte spijkerbroeken met smalle, te lange pijpen en iets verlaagd kruis. Zoals Van Slobbe zei: 'Dat wil je toch allemaal hebben, als jonge meid?'

Het enige minpuntje waren de schoenen, een verzameling jaren-tachtig pumps. Ooit waren ze hip-ironisch, tegenwoordig zijn ze gewoon armoedig. Als we Nederlandse mode toch serieus nemen, kunnen we dat dan de volgende keer alsjeblieft tot aan de grond toe doen?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden