'Dat Lamborghinipad is echt een doodlopend pad'

Door zijn vader werd Duncan Stutterheim, die met zijn Sensation-feesten een dance-imperium opbouwde, gedrenkt in ambitie en fanatisme. Hij probeert zachter te worden, warmer.

Hij vliegt het liefst alleen. 'Dan overdenk ik de dingen, vanuit mijn favoriete stoel, 1A, in het hoekje van het vliegtuig. Soms ben je dan on top of the world.'


Hoe voelt het als de wereld aan je voeten ligt? Vreemd; 'bizar' is een woord dat dichterbij ligt voor Duncan Stutterheim. Laatst kwam hij terug uit Taiwan: 'Dan denk je: uitverkocht in Taiwan, hoe bestaat het? Wat weet je van Taiwan? Ja, made in Taiwan, dat staat op het speelgoed. Word je opgehaald door een dikke limousine, ben je de artiest, bizar, zie je een interview afgedrukt in van die Chinese lettertekens. Gaat dat allemaal om ons?'


De feesten voor tienduizenden, de gigantische danceparty's die zijn bedrijf sinds 2000 organiseert, zijn de Amsterdamse Arena ontgroeid. Wereldwijd zijn de evenementen, gebaseerd op house en trance, intussen een overweldigend succes. In Europa, Zuid-Amerika en Australië. In het afgelopen jaar is hij met de Sensation-show doorgebroken in Noord-Amerika, in New York. 'We willen een vaste show in Las Vegas' - hij geeft een kleine opsomming -, 'we willen in Macao kijken, we vinden China en Japan interessant. We willen het grootste dancebedrijf van de wereld worden.'


41 is hij, hij is de leider van wat twintig jaar geleden begon als een jongensclub, een stel gasten uit Amsterdam-Noord. Zo is het nog steeds, zegt hij; zijn omgeving zegt het hem na. Begin dit jaar bood een Amerikaanse investeerder 100 miljoen dollar (76 miljoen euro) voor de onderneming. Het bod is beleefd afgewezen. Zijn bedrijf ID&T kocht dit jaar samen met anderen de oude Shelltoren aan het IJ. Het moet een nieuwe trekpleister worden met een hotel, clubs, studio's en een draaiend restaurant bovenin. Vorige maand werd Duncan Stutterheim uitgeroepen tot Amsterdams Ondernemer 2012.


Vorig jaar was hij ook al genomineerd. 'Het was in Krasnapolsky, we moesten in gala, ik droeg een smoking, net even anders, maar toch, het was een smoking. Je zit daar opgeprikt, gaat die enveloppe open, is het een ander. Ik was er ziek van, een kloteavond. Ik ben een slecht verliezer, ik moet nog steeds leren.'


Hij is een kind naar zijn vader, Cor Stutterheim, die het softwarebedrijf CMG groot maakte en miljonair werd. Duncan was miljonair op zijn 24ste. 'Zijn stijl was hard', zegt de zoon over de vader, 'hij wilde altijd praten over wat niet goed was gegaan. Wat niet goed gaat, maakt je beter. Ik heb die stijl overgenomen. Het heeft mij gehard. En verder gebracht.


'Mijn vader was een van de beste zakenmannen ooit', zegt hij zonder aarzeling. 'Steeds meer geloof ik dat ik niet een zakenman, zo'n zakenman wil zijn.'


Later, nadat hij verteld heeft hoe zijn vader hem door dik en dun gesteund heeft, hoe ze elkaar de afgelopen maanden elke dag belden toen de onderhandelingen liepen over de overname: 'Ik ben door mijn vader gedrenkt in ambitie en fanatisme. Maak jezelf waar. Ga nooit voor een baas werken.'


Hoezo?

'Dat zei hij thuis aan tafel: ga nooit voor een baas werken. Vanaf mijn tiende heb ik nooit anders gehoord.'


Je vader zei: 'Duncan was altijd klein, we hebben zijn botten laten meten.' Suggereerde hij dat je fanatiek was om te compenseren?

'Ik was een kop kleiner dan de rest. Dat heeft me veel gedaan. Ik had angst: blijf ik altijd zo klein? Ik wilde weten of ik abnormaal was. Daarom heb ik mijn botten laten meten. Dat ik daardoor fanatiek was, zou goed kunnen.'


Aan de Prinsengracht in Amsterdam waar hij woont ga je eerst door een onduidelijke gang, je steekt de binnenplaats over en dan ben je in het achterhuis, in zijn werkkamer. Het is een boudoir. Een gigantische kroonluchter beheerst het ruime, donkere vertrek. Zware gedrapeerde gordijnen in koningsblauw langs de hoge ramen, een zwarte, glimmende Cristoforivleugel aan de ene kant van de salon, een open haard daar tegenover, die weliswaar brandt op gas, maar evengoed behaaglijkheid schenkt.


Wilde je altijd winnen?

'Ja.'


Wanneer verloor je?

'Met sport. Ik kwam ver met judo, zat in het Noord-Hollands team. Eén jongen was altijd beter dan ik. Ik was geen toptalent in tennis. Maar ik wilde winnen. Wat stelde ik nou voor, ik was een D-speler. Dan heb je nog C, B en A, dus wat wilde ik nou?


Goeie vraag.

'Ik geef het mijn kinderen totaal niet mee.'


Wat is er mis aan winnen?

'Dat hele fanatieke winnen, dat mag niet.'


Je twee dochters zitten op de Vrije School; is dat niet het onderwijs van de zachte krachten?

'Ja, en winnen is op de Geert Groote School dus totaal verboden. Mijn dochter kan redelijk goed zingen, ze wilde Geert Groote Got Talent organiseren. Ze is naar de directeur gegaan, die zei: leuk allemaal, maar er mag geen winnaar zijn, daar doen we hier niet aan. Uiteindelijk waren er winnaars, maar op een leuke, niet-fanatieke manier.'


Wat zegt het over jezelf, zo'n keuze voor de Vrije School?

'Dat ik mijn kinderen niet het fanatieke, het harde mee wil geven. Ik geef ze liever mee dat ze dicht bij hun hart blijven, dat is heel belangrijk. Hoofd, handen, hart, dat is het motto van de school. Heel belangrijk voor een gelukkig leven.


'Ik heb er lang over moeten doen. Pas de laatste vijf jaar ben ik echt op een ander pad beland. Ik ben er tien jaar geleden aan begonnen, nadat mijn broer Miles was verongelukt. Zijn dood in 2000 heeft alles op zijn kop gezet in de familie. Maar pas de laatste vijf jaar ben ik er serieus mee bezig.'


Waarmee precies?

'Met zachter worden. Warmer worden. Minder fanatiek worden. Het komt niet ineens, het is een pad. Je bewandelt het en onderweg merk je dat je nog heel veel te doen hebt.


'Het lijkt soms alsof Miles na zijn dood al het goede van hem aan mij heeft gegeven. Hij was warmer, vriendelijker, creatiever dan ik. Ik was de zakenjongen. Gaandeweg kom ik erachter dat ik mijn dromen eerder moet zoeken in mijn dochters dan in mijn bedrijf.'


Waarom is het een beter pad dan de weg van jouw stormachtige carrière?

'Niet dat cynisme, niet dat boze, maar oprecht geïnteresseerd zijn in mensen. Ik heb moeten leren gewoon te praten, over alledaagse dingen, over anderen. Altijd ging elk gesprek over mij, over mijn werk. Mijn vrouw zei: hou eens op jij. Ze heeft gewoon gelijk. Je zit met mensen die je nog niet zo goed kent, die willen van alles weten van jouw wereld. Dan betrap ik mezelf. Dunc, Dunc, Dunc, zeg ik dan, hou eens op met al dat praten over jezelf..


'Ik ben potdomme 41 en nog steeds moet ik het leren. Het gaat niet vanzelf bij mij.'


Zat het fanatisme je vroeger weleens in de weg?

'Nee, ik had er totaal geen last van. Ik ging gewoon in een Lamborghini zitten, ik schaamde me niet dat ik in zo'n auto rondscheurde. Ik wou dat ik eerder dat andere pad was gaan bewandelen. Dat Lamborghinipad is echt een doodlopend pad. Ik wou dat ik iets normaler met verliezen om had kunnen gaan, iets normaler. Ik gooide met mijn tennisracket als ik verloor. En wat was ik nou voor speler? Een amateur van niks. Als ik het zou zien bij mijn kind, zou ik balen.'


Hij doet zijn Nike-sneakers met oranje zolen uit, krult zich als een poes in de bank en zwijgt. De stad is ver weg, het is bladstil in de kamer. Dan zegt hij: 'Ik heb een jeugdliefde gehad, tien, twaalf jaar lang. Dat hadden we anders moeten doen, samen. We zouden gaan trouwen, ik ben weggelopen, om vijf voor twaalf, haar trouwjurk had ze al gekocht. Dat is niet lief.'


Het aandelenpakket van ID&T heeft hij verdeeld onder 24 partners. 'Ik ben bewust in de minderheid gegaan. Mijn vader verklaarde me voor gek. Maar het voelt tien keer beter. Ik kan nog wel nee zeggen, maar als ik ja wil krijgen, kan het alleen als mijn partners zeggen: oké, we zien het zitten.'


Mooi voornemen, maar voor zoiets ben je toch veel te dwingend?

'Het is moeilijk soms, ik kan goed met mijn vuist op tafel slaan, maar ik heb toegestaan dat anderen niet met me meegaan.'


Was jij niet de man die wilde ingaan op het bod van 100 miljoen?

'Ik was ervoor. Het was een topdeal, 25 keer de winst. Zeven maanden hebben we onderhandeld met knetterharde Amerikanen, het was een bizarre tijd. Er zijn intern hevige emoties losgekomen met veel ruzie. Mijn belangrijkste partner wilde niet verkopen. Ik heb mijn wil aanvankelijk doorgedrukt. Terwijl ik had opgeschreven dat ik de wil van de meerderheid zou respecteren.


'Ik zei: dan lijkt het me verstandiger dat we uit elkaar gaan. Er was grote ruzie.'


Vreemd hè?

'Ik klets het dan naar mezelf toe. Zo kan ik dan zijn. Ik heb ervan geleerd. Ik heb er mensen pijn mee gedaan. Ik moet dat niet meer zo doen.'


Welnee, dat blijft zo.

'Nee, want dan had ik doorgezet. Dan had ik het geld gepakt en gedacht: jullie kunnen allemaal de pot op. Maar ik heb in plaats daarvan nog eens heel goed nagedacht.'


Wat gaf uiteindelijk de doorslag?

'Mijn vrijheid, maar ook het gevoel dat we nu pas beginnen. De muziek van ons, die housemuziek is internationaal aan het doorbreken. We hebben net onze eerste dansfeest in Amerika gegeven. We zitten net met een kantoor in Brazilië. We hebben meer dan twintig aanvragen liggen uit de hele wereld voor festivals. In Azië hebben we net onze eerste tour gedaan. Ik dacht: je bent 41, wij zijn de beste in de wereld, waarom zou je het doen?'


'Ik voelde me ook slecht om wat we hier in twintig jaar hebben opgebouwd aan Nederlandse cultuur zomaar te verkopen. Dat ik opeens voor een Amerikaan aan de bak zou gaan, dat ik over de rug van de kaartjeskopers in Nederland wel even zou cashen.'


Heeft het niet iets decadents, dat uitbundige, nachtelijke feesten, in tijden van crisis, in de nadagen van het Avondland?

'Ach, in alle oorlogen zijn er ook grote feesten. Ik moet wel zeggen... Mijn neef woont in Spanje, is uit Londen gevlucht omdat hij het niet meer kon betalen. Hij zegt: Dunc, het is wel erg hier.


'Ik zou er toch feesten willen geven, alleen op een andere manier. Dat zeggen we op kantoor ook tegen elkaar; normaal hangen 22 lasers in het dak, kunnen we niet een feest geven met twee lasers? Ik geloof dat juist in tijden van crisis mensen behoefte hebben aan een feestje.'


Het orkest van de Titanic blijft spelen tot het laatste moment.

'Zo denk je niet als je 22 bent. Als je 22 bent denk je: ik heb vanavond zin in een leuk meisje. Niet iedereen zit de hele dag de krant te lezen.'


Sorry, hoor.

'We willen onze steen bijdragen aan de maatschappij. We bereiden een festival voor waar gratis water zal worden weggegeven. Kraanwater. Dat is echt nieuw. Ophouden met die stomme Spa blauw in plastic flesjes. Het zal wel klein zijn, maar toch vind ik het als initiatief helemaal te gek.


'Mijn vrouw kwam ermee. Ik dacht eerst: wat zeik je nou, wat een soft gedoe. Dat denk ik nu helemaal niet meer. Nu heeft ze me aangestoken. Als we wereldwijd de plastic fles op festivals en feesten kunnen vervangen door kraanwater, dan kan het knetterhard gaan, denk ik. Ik vind het gaaf. Het is een begin van bewustzijn, wat altijd de kern is van de oplossing.'


Heb je zomaar een nieuwe bestemming gevonden.

'Het gekke is, ik heb mental coaching af en toe en een meneer adviseerde mij hetzelfde. Hij zei: Duncan, je moet meer die kant op. Hij wist dat ik dat fanatieke heb. Hij zei: kijk of je in dat sociale meer je weg kunt vinden. Daar raak je nooit mee klaar.'


Je hebt de Amsterdamse kruisen als tatoeage op je arm. Overdrijf je niet?

'Ik voel het zo. Ik ben geboren in Purmerend. Foutje van mijn vader.'


Andere mannen zetten de naam van hun vrouw op hun lichaam.

'Heb ik ook, heb ik hier.' Hij laat zijn andere arm zien. Lisca staat er.


AMSTERDAMSE PRIJS

Hij is multimiljonair, staat aan het hoofd van Sensation, de grootste danceorganisatie ter wereld. Maar dat hij straalt, komt doordat Amsterdam hem tot ondernemer van het jaar heeft uitgeroepen. 'Toch wel stoer', glimt Duncan Stutterheim. 'Te gek, ja. Ik vind het cool. Ik kan er nog wel van genieten, hoor.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden