Dat een partij die alle moskeeën wil sluiten zo populair is, blijft ongelofelijk

Beeld de Volkskrant

Ik krab mij nog steeds achter de oren. Omdat de islamisering van Nederland nu moet stoppen, wordt de PVV waarschijnlijk de grootste partij. De term begint me meer dan ooit te intrigeren. Omdat ik het vooral associeer met bekeerdrift. Ik woon mijn leven tussen moslims, toch heeft niemand mij ooit verzocht om een hoofddoek te dragen. Zelfs de keren dat ik een moskee bezocht, uit journalistiek oogpunt, niet. De overgrote meerderheid van de moslims gelooft zoals elk gelovig mens doet. Dat is geen nieuws voor wie zijn leven lang doodnormale moslims als vrienden, kennissen, buren of collega's heeft.

Het is een bron van troost en kracht in het alledaags leven. Bij ziekte, verlies, liefdesverdriet, rijexamens voor mijn part. Het is precies zoals het christendom waarmee ik ben opgevoed. Die groep moslims mag van de PVV zijn geloof niet meer belijden.

Ik was vijf toen ik voor het eerst bij een Marokkaans vriendinnetje over de vloer kwam. Ik herinner mij haar gepruts met henna, haar handen waren roestig, de tatoeages lukten nauwelijks. Een keer was ik op hun rommelzolder met een schoolvriendinnetje aan het elastieken. Bij knietje sprong ik hard met mijn hiel in een punaise. Haar moeder, de eerste hoofddoekmevrouw die ik kende, deed sussend een verbandje om mijn voet. Ondanks dat ik destijds nog een kerks meisje was. Belachelijk dat ik dat laatste meld, maar dit is een tijd waarin kennelijk niets meer vanzelfsprekend is.

Ik hou van nature van dialoog, behept met de kinderlijke wens dat we weer handjes schudden als de ruzie voorbij is. Ook met PVV' ers. Sommigen zijn alleraardigst, zoals mijn wonderlijke buurman. 'Buurvrouw, ik stem op Geert Wilders vanwege de teringzooi, maar mijn echte held is en blijft Bob Marley.' Andere PVV'ers ken ik vooral van twitter, ik block weinig. Sommigen wensten mij, vooral vanwege mijn veegjespietgepleit, een ernstige ziekte toe. Het gejammer over mijn laatste griep leverde echter vooral veel beterschapswensen op, ook van trolletjes. Omdat je nu eenmaal naast het onoplosbare islamdebat of pietengemieter soms ook over koetjes en kalfjes keuvelt, ontstaat kennelijk toch een band.

Op Alt-Right blogs is men er van overtuigd dat de moslims een godsdienstoorlog voornemens zijn. Als ze eenmaal in de meerderheid zijn dwingen ze ons, niet-moslims, tot bekering of moorden ons uit. Net als IS in hun slachtporno. Als een doorsneemoslim zegt gewoon zijn of haar leven te willen leiden en absoluut niet van zins is wie of wat dan ook de keel door te snijden, wordt er - Alt-Right heeft zich nijver islamtheologisch onderlegd - 'taqqiyah' gepleegd. Hij of zij liegt, want dat mag tegen niet-moslims.

Natuurlijk zijn er kwesties die aangekaart moeten worden. In zichzelf gekeerde subculturen die afwijzend staan tegenover westerse waarden zijn problematisch. Dat er op sommige scholen geen holocaustonderwijs gegeven kan worden is een grote schande. Voor radicalisering, jihadisme en terreur ben ik net zo bang als iedereen. Velen vinden moslims te weinig zelfkritisch. Ik denk echter wel dat een defensieve houding in de hand wordt gewerkt omdat er zo ongelofelijk op hun identiteit wordt ingehakt.

Maar dat een partij die alle moskeeën wil sluiten en de Koran wil verbieden zo populair is, blijft ongelofelijk. Het grondrecht om particulier een godsdienst te belijden raakt toch echt het hart van van humanisme en liberalisme. En zo u wilt onze 'joods-christelijke traditie'. Ook dat vind ik doodeng.

Een Bosnische buurvrouw, een moslima, vertelde mij ooit dat haar dochtertje een Servisch vriendinnetje had gevonden met wie ze Joegoslavisch kon praten. En dat ze iets had moeten wegslikken. Omdat ze nog zo getraumatiseerd was van wat er destijds in Sarajevo gebeurd was. Terwijl ze tegelijkertijd besefte dat ook zij, op haar zevende, een Servisch hartsvriendinnetje gehad had. In een tijd dat niemand daar ooit over nadacht. In haar geboortestad waar Serven, Kroaten en moslims al eeuwen naast elkaar leefden en een gemengd huwelijk en gemengde families een alledaags verschijnsel waren. Dat het ooit zo gruwelijk mis kon gaan, daar had ze zich nooit een voorstelling van kunnen maken als kind. Een foto van Europa's populistische sterrencast, een stralende Geert, Marine en Frauke, werd gretig door PVV'ers geretweet met 'het is dit of burgeroorlog'. Ze zijn van mijn generatie, dus hebben net als ik geen benul waartoe ze oproepen. Godzijdank. Nog nooit hebben we echte hel meegemaakt en het is nergens voor nodig. Kom tot inkeer, alstublieft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden