Column

Dat de grens bij Ventimiglia onlangs is gesloten, is Vera worst

Meer over vriendin Vera, die gevallen was voor een 20 jaar jongere paardenstaart.

De grenspost nabij Ventimilgia. Beeld afp

Vorige week schreef ik over een bejaarde vriendin die ik Vera noemde, in een appartement aan de Italiaanse Rivièra situeerde en een eclatant uiterlijk meegaf. Zo was het, dacht ik, plausibel dat ze, haar hoge leeftijd ten spijt, sjans had van een 60-jarige tippelant. Zo'n wittebroekenman op te korte benen. Met een - 'Meid, je lacht je rot' - paardenstaart. 'Hij is tegelzetter, maar rijdt in een sportauto!'

Verder zadelde ik de ex-seksbom op met twee verbitterde, onattente dochters. Terwijl deze Vera 'eigenlijk' één zoon heeft, die haar juist op handen draagt. Ook is ze geen hooggeblondeerde Zsa Zsa Gábor (een geldgeile dame uit de jaren vijftig), maar een mollige sproetenkoningin met een gouden hart.

Als columnist zet je je personages naar je hand.

Dat is me niet in dank afgenomen. Sinds vorige week heb ik onmin met maar liefst drie in het buitenland woonachtige vriendinnen. Zij voelen zich aangesproken, want menen zich in Vera te hebben herkend. Ook zij zijn gefortuneerd, weduwe en/of gescheiden, met dochters, en wonen aan de Middellandse Zee.

Hoe moet dat nu met mijn verhaal? Doen alsof ik het heb verzonnen? Nee, wie de schoen past, trekke hem aan.

Vera ontmoette haar nieuwe vriend op een terras. Alras ontspon zich een geanimeerd gesprek. De volgende dag zat hij er weer. Zij ook. 'Je lacht je rot! Hij heeft zo veel humor. En ogen als koplampen. We hebben het oergezellig samen. Laatst hebben we een tochtje gemaakt. Wel laag, hoor, zo'n sportkar, maar bij het uitstappen zwaai ik mijn been over de rand alsof het niks is. Joh, ik voel me twintig jaar jonger. Ik geloof dat ik verliefd ben.'

Dat de grens bij Ventimiglia onlangs is gesloten, is Vera worst; ons hele telefoongesprek staat in het teken van haar tegelzettende Lolito.

'Is hij al bij je thuis geweest?'

'Ja, hij is laaiend enthousiast over mijn flat.'

Maar... donkere wolken pakken zich samen. Op diezelfde flat kreeg Vera onlangs onverhoopt bezoek. Van haar oudste dochter met man, toevallig een hoge piet bij de Rotterdamse politie. Op dat moment was ook de paardenstaart van de partij. Na één blik in de koplampen wist de schoonzoon genoeg. En zeker na, later op de avond, enig gegoogle. Vera's aanwinst blijkt een notoire crimineel, die oudere vrouwen geld afhandig maakt en al een paar keer heeft 'gezeten'. Via zijn ex-vrouw (door wie de onverlaat wordt onderhouden!) komt Vera's schoonzoon achter het adres in een naburig dorp, waar de Italiaanse Heer Olivier zich onder een valse naam schuil houdt. Met een jonge vriendin.

Ik zie het tafereel voor me. De Rotterdamse politieman, 1 meter 90, op de Italiaanse stoep: 'Als u mijn schoonmoeder nog één keer lastigvalt, waarschuw ik mijn collega's.' En in de deuropening, beduidend lager, het begripvol knikkende, paardenstaarthoofd: 'Oké.'

Maar voor die arme Vera is deze gang van zaken allerminst oké. De volgende dag belt ze haar lover om haar excuses (!) aan te bieden: 'Maar hij neemt niet op! Ik kan het gewoon niet geloven. Hij was zó lief!'

De lieverd heeft zijn bakens vast alweer verzet. Misschien in de richting van mijn twee andere expatvriendinnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden