Column

'Dat de camera's 'verstopt' zaten, daar trappen we niet meer in, toch?'

In het nieuwe programma 'Thuis voor de buis' geven televisiekijkers commentaar op televisie. 'Een soort real life Twitter over Twitter', schrijft Martijn Simons. 'Ondertussen ging het helemaal niet over televisie, het ging over de poppetjes.'

Beeld uit het programma Thuis voor de Buis. Beeld null
Beeld uit het programma Thuis voor de Buis.

In Engeland schijnt het een ongelooflijke hit te zijn: Gogglebox. Televisiekijkers becommentariëren vanaf hun eigen bank televisieprogramma's. Sinds woensdag zendt RTL4 de Hollandse evenknie uit, onder de enigszins kneuterige poldertitel 'Thuis voor de buis'. Een conceptuele kraker van jewelste, waar uw columnist nog een spiegel aan toevoegt door op zijn beurt weer het commentaar van commentaar te voorzien. Een soort real life Twitter over Twitter. Ik raakte er bijna in verstrikt. #droste

Hoe dan ook, bijna een miljoen mensen hebben gekeken. Wat zagen zij?

Volgens de voice-over (Brigitte Kaandorp, waar komt die vandaan?) krijgen we te zien 'wat de mensen nou echt vonden van de televisie van de afgelopen week'. Dat viel wel mee. Wat we vooral zagen waren varianten op de Hollandse huis-tuin-en-keukenexcentriekelingen die het op televisie altijd goed doen: de oudere dames zonder blad voor de mond, de gierende homo inclusief giechelige vriendin die het allemaal wel heel kolderiek vindt, de studentjes, de bff's die vast niet zo bff zouden zijn als ze een vriend zouden hebben, en het doodnormale Brabantse gezinnetje.

Deze types gaven luidruchtig commentaar op allerlei shows en deden net of ze niet doorhadden dat ze gefilmd werden. De opstelling van de camera's in de huiskamers deed vermoeden dat de makers ons wilden laten geloven dat de apparatuur echt 'verstopt' zat, maar daar trappen we inmiddels niet meer in, toch?

Beeld uit het programma Thuis voor de Buis. Beeld null
Beeld uit het programma Thuis voor de Buis.

Ondertussen ging het helemaal niet over televisie, het ging over de poppetjes, en welke dertien-in-een-dozijn-commentaren ze gaven. De televisie had slechts de rol van aangever.

Gek genoeg had ik ook het idee sommige van de geportretteerden al te kennen, van andere programma's, ze kwamen me in al hun zogenaamde bijzonderheid opvallend gewoontjes voor. En dat is natuurlijk ook de bedoeling. Bijzondere mensen zijn niet interessant, tenzij die bijzondere mensen een afwijking hebben waardoor ze 'lekker gek' doen. Liever nog een afwijking die uiterlijk zichtbaar is, en waar in een oprecht en integer gemaakt televisieprogramma iets aan gedaan kan worden.

Gewone mensen, dat waren het. Gewone mensen die televisie keken, en ondertussen niet begrepen dat ze maar wat veel op de door hen becommentarieerde televisiesterren probeerden te lijken. En zoals de geportretteerden zich spiegelden aan hun televisievoorbeelden, zo spiegelde de kijker van 'Thuis op de buis' zich vast en zeker aan de geportretteerden. Iedereen blij.

Nogal veel spiegels, eerlijk gezegd, maar dat is waar televisie sinds Big Brother voornamelijk uit bestaat. Wie de volgende spiegel toe kan voegen, heeft een jolig format in handen.

Martijn Simons is schrijver en columnist voor Volkskrant.nl.

Beeld uit het programma Thuis voor de Buis. Beeld null
Beeld uit het programma Thuis voor de Buis.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden