Daria van den Bercken

Magische recital eindigt in ruw geworstel.

Bijna zes jaar geleden sloop de pianiste Daria van den Bercken (33) het muziekleven binnen. Ze had een aantal jeugdprijzen gewonnen en speelde met het Rotterdams Philharmonisch Orkest en een onhandig gebarende dirigente een vriendelijk concert van Clara Schumann. Sindsdien is er van sluipen geen sprake meer. Van den Bercken heeft zwevend in de lucht boven São Paulo opgetreden voor een publiek waar je als concertpianist alleen maar van kunt dromen. Ze presenteerde zich op TEDx in Amsterdam en kreeg in drie grote kranten vijfsterrenrecensies voor haar cd met werken van Händel. Die kon ze opnemen door een crowdfundingactie - een ongebruikelijk slim staaltje van muzikaal ondernemerschap in de klassieke wereld.


Afgelopen weekeinde liet ze met een solorecital in de Doelen horen dat ze toe is aan een volgende stap in haar carrière. Ze koos voor een gewaagd programma, niet vanwege de Händelcomposities van haar cd, die ook live knisperfris en meeslepend klonken, maar vooral door haar keuze voor vier preludes uit het Tweede boek van Debussy en de voorlaatste sonate van Beethoven.


Na de strakke structuren van Händel liet ze op de preludes van Debussy een andere vorm van precisie los. Met een veelkleurig palet aan klankregisters zette ze de diverse sferen in de composities tegenover elkaar: stoerheid en spannend sensuele ritmes in Général Lavine, en een triller die als een toverachtige waas valt over Les Fées sont d'exquises danseuses. De vuurpijlen uit Feux d'artifice, een prelude die berucht is om zijn lastige technische capriolen, liet ze onverwacht intiem uit elkaar spatten. Bij Daria van den Bercken verveel je je geen moment. Haar toon heeft een intensiteit die je alleen bij pianisten van formaat tegenkomt en met haar concentratie weet ze een zaal mee te slepen.


In Beethovens Sonate opus 110 zette ze met een wonderschone beheerste toon alle zintuigen op scherp, maar al in het tweede, flitsend snelle deel had ze een korte blackout. Dat leek geen probleem, ze herstelde zich en liet de spannende sfeer geen moment inzakken. In het langzame deel leek ze weer helemaal terug, maar in de afsluitende fuga, met zijn lijnen die in spiegelbeeld, ondersteboven en achterstevoren terugkomen in verschillende melodielijnen tegelijk, raakte ze opnieuw en nu serieus de weg kwijt. Knap dat ze haar uitvoering niet onderbrak en improviserend terugkwam bij Beethoven, maar de beheersing was weg. Ruw worstelde ze zich naar het einde van haar recital dat zo magisch was begonnen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden