Danton naar het heden verplaatst

Dantons dood..

GRONINGEN Robespierre is te extreem, Danton heeft zich als politicus te weinig geprofileerd. Althans, volgens de straatenquêtes: winkelende mensen met een vage mening, die we te zien krijgen op beeldschermen achter op het toneel. Voorop de scène zitten de vroegere vrienden Robespierre en Danton samen aan tafel voor een tv-discussie, geleid door twee dames die zijn uitgekozen op uiterlijk, eerder dan op hun inhoudelijke kennis. Het publiek kan democratisch beslissen over het lot van de politici: per sms.

Regisseur Koos Terpstra ensceneerde Georg Büchners Dantons dood en wil daarbij op allerlei manieren laten zien dat de portee van het stuk uit 1835 van alle tijden is en zeker ook van de tegenwoordige. Aan de hand van de Franse revolutie en het drama tussen twee goede vrienden die lijnrecht tegenover elkaar komen te staan, krijgen we bij het Noord Nederlands Toneel een bonte reeks aan parallellen aangereikt.

Revoluties komen voorbij, mannen met idealen, populisten, dictators, gewone mensen die altijd de dupe zijn van politieke machinaties. Martin Luther King op de video, Hitler, onfrisse Aziatische kopstukken, een technische uiteenzetting van de werking van de guillotine. Met het kennelijke idee: revoluties gaan steevast gepaard met het schenden van de rechten van de mens en sinds Frankrijk is er een vast patroon te detecteren, tot en met de dag van vandaag. En dat geconstateerd hebbende: hoe staat onze samenleving er eigenlijk bij? Wat is er geworden van onze democratische beginselen?

Haast nodeloos te zeggen dat Dantons dood een overvolle voorstelling is geworden, en helaas: een die niet uitblinkt in helderheid. Een en ander begint nog hoopvol, wanneer Danton (Ludo Hoogmartens) zijn vriend Robespierre (Yorick Zwart) een omelet bereidt. Die enigszins enigmatische openingsscène speelt zich af in de vertrouwde stilte die er kan bestaan tussen mensen die elkaar goed kennen. Maar dan barst het los, een waar pandemonium aan grappen, beelden, muziek en personages, die in uitvoering en stijl nauwelijks een eenheid vormen en dan ook uiteindelijk nooit meer worden dan de som der delen. Alsof aan de kant van de makers al enige vrees bestond voor verwarring, worden verschillende scènes voorzien van een uitgebreide geprojecteerde (historische) achtergrond, als betrof het materiaal voor een geschiedenisles. Geslaagd theater is het in elk geval niet.

Karin Veraart

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden