Dansvierluik met meeslepende idyllische duetten

Koper Groen Oranje Roest. Choreografie: Betsy Torenbos, Jean Louis Barning, Truus Bronkhorst & Marien Jongewaard, Piet Rogie. In Korzo Den Haag, 16 november....

ISABELLA LANZ

Het vogelgetjilp en bijengezoem klinkt levensecht. Als een dartele jonge hond rent Jean Louis Barning om Betsy Torenbos heen. Hij kan haast niet wachten tot hij haar mag strelen en met blosjes op de wangen zal kussen. Twee verliefde kinderen op groen gras.

Het dansvierluik Koper Groen Oranje Roest toont het leven van een man en een vrouw in diverse stadia. Gevoelige plekken van Truus Bronkhorst en Marien Jongewaard vormt het tweede deel. Het is een onverbloemde ode aan idyllisch geluk, waarbij ze lieten aantekenen dat de paradijselijk staat van deze twee kinderen slechts door 'onze pornografische blik' kan worden gedood.

Het aanschouwen van zo veel romantische prille liefde is jaloersmakend. Voor velen moet het een lang geleden gepasseerd station zijn, net als Pink Floyds muziek overigens, met het geluid van bijen en vogels.

Bronkhorst en Jongewaard houden ervan hun thema's flink uit te vergroten. Soms doen ze dat heel subtiel, zoasl in dit duet dat in zijn geheel een juweel is. Elke beweging vormt de logische opmaat tot een volgende. Barnings lang uitgerekte horizontale poses vormen een scherp contrast met Torenbos die als een sirene rechtop zit. De spanningsopbouw is uiterst secuur gedoseerd. Zo kunnen alleen choreografen van klasse dat. Even verfijnd is de bijna minimalistisch opgebouwde choreografie waarvan de gestileerde bewegingen aan die van Hans van Manen doen denken. Dit duet verraadt meer Bronkhorsts handtekening dan die van Jongewaard.

Naadloos sluit Piet Rogie's Oranje daarop aan. De relatie is dan in een hartstochtelijke fase belandt, gevoed door muziek van Lou Reeds Velvet Underground. Als gouden duettenmaker doet Rogie zijn naam opnieuw eer aan. Het slotdeel Roest (van Barning en Torenbos) breekt aanvankelijk te bruuks in op dit intieme duet. Maar gaandeweg ontstaat een wat melancholiek beeld van twee mensen die de greep op hun liefde hebben verloren.

Het enige onderdeel van Koper Groen Oranje Roest dat niet overtuigt, is de opening. Barning en Torenbos maakten elk apart een solo en brachten die vervolgens bij elkaar. Niet helder wordt wat de connectie is tussen Barning als oriëntaalse Narcissus en Torenbos als spirituele bayadère. Hier wreekt zich dat deze beginnende choreografen het moeten opnemen tegen veel ervarener collega's. De kracht van Torenbos en Barning ligt toch vooral in de vertolking zelf. Dansen doen ze beiden glansrijk en daarmee maken ze dit programma tot een fascinerende voorstelling.

Isabella Lanz

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden