Dansend op reis in romantisch en actueel tweeluik

Het thema is even tijdloos romantisch als schreeuwend actueel: de topgroep van het Nederlands Dans Theater presenteert een avondvullend tweeluik over 'reizen', getiteld Scenic Route. In de dubbelchoreografie van Paul Lightfoot (artistiek leider) en Sol León (artistiek partner) pakt dat fraai en veelzeggend uit. Het eerste deel, Silent Screen, al in 2005 gecreëerd op piano- en strijkcomposities van Philip Glass, zoomt in op hun stormachtige privéreis, van geliefden en ouders tot gescheiden partners en co-choreografen.

Het tweede deel, Singulière Odyssée, illustreert de reis van een groep, mensenstromen op knooppunten.Beeld Rahi Rezvani

Tegen gefilmde vergezichten van branding, bosweg, vensters en heelal zoeken dansers hun weg naar elkaar met grote, trage en tastende gebaren. Een stel wordt op de proef gesteld door een derde, en in hun verbinding gesterkt door een meisje (op filmdoek hun dochter Saura in rood jasje). Later, als de strijkers inzetten, vertolkt een danseres in vlammend rode jurk haar volwassenwording. Terwijl zij doorgroeit en ruimte zoekt, drijft de schaduwman het stel uit elkaar - tot gelijkwaardige individuen, dat wel.

Het tweede deel, Singulière Odyssée, illustreert juist de reis van een groep, mensenstromen op knooppunten, in dit geval een 19de-eeuwse stationshal met houten lambrisering en gefilterd licht uit een dakraam (een kopie van de statige Wartehalle in Basel). Openwaaiende deuren creëren lichtstraatjes in deze nostalgische wachtruimte.

Door het vertekende perspectief lijken de dansers soms ongemakkelijk groot, zoals Marne van Opstal die zich in zwarte kleren continu boven de groep verheft als poortwachter annex stationschef. Mooi hoe hij volledig opgaat in het moment en zowel de negen andere dansers observeert, soms bevroren vanuit een hoek, als hen tijdelijk opjaagt en uiteendrijft - één dame (Myrthe van Opstal) krijgt extra aandacht.

Scenic Route (dans)

Door: Nederlands Dans Theater 1
Première: 2/2, Zuiderstrandtheater, Den Haag
Tournee t/m 8/4

Dansers in wijd wapperende mantels stuiven binnen, om te bevriezen tot menselijk meubilair op bankjes. Dan weer stuwen hun reikhalzende armen hun tocht voort, als de drijfstangen van een stoomlocomotief. Met een vlaag van (veel te veel) herfstblaadjes steekt een melancholieke wind op, voortgeblazen door de aanzwellende adem van het nieuwe muziekstuk Exiles (ballingen) van de Duits-Britse componist Max Richter, met volle aandacht vertolkt door Het Balletorkest.

Prachtig hoe een reeks staande pianoakkoorden, subtiel en beheerst, met statige percussie uitgroeit tot een ceremoniële treinreis door een denkbeeldig landschap. Terwijl de klok in de stationshal juist geen seconde verspringt: hier vloeit de reisgeschiedenis van velen samen tot één halte en één moment.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden