Dansen als stoten in boksring

We zien condenseerde fysicaliteit en emotionaliteit, een mooie, verwarrende combinatie van levenslust en agressie.

Rotterdamse Lente door Conny Janssen Danst. Met choreografieën van Dario Tortorelli , Conny Janssen en Loïc Perela

29/3, Rotterdamse Schouwburg. 4/4 en 5/4 in Amsterdam. Tournee t/m 9/5 connyjanssendanst.nl

We hebben een tendens te pakken: jongen choreografen die hun dansers tot het uiterste drijven door hen als groep één beweging of bewegingssequentie eindeloos te laten herhalen. Het is een teruggrijpen op de minimaldancetraditie, maar dan van een heftigheid die plaatsvervangend pijn doet.


Zo staat de protesterende mens met opengesperde mond van het collectief White Horse na een paar jaar nog steeds op het netvlies gegrift. Ook de monomaan op sneakers springende dansers in The dog days are over van Jan Martens vorige week maakten een onuitwisbare indruk. En dan was er afgelopen weekend Dance, een choreografie van Loïc Perela in het programma Rotterdamse Lente van Conny Janssen Danst. Deze maker, uit de stal van productiehuis Dans-ateliers, focust op de borstkas.


Zijn dansers staan op een rechthoekige dansvloer, het publiek eromheen, een beeld dat flirt met de boksring. Op snoeiharde elektronische beats van B.M.I. by Modeselektor stoten zij hun borstkas twintig minuten non-stop krachtig naar voren en terug. Het is een move die we kennen uit Afrikaanse dansstijlen en (dus ook) van de house- en hiphopscene. De rest van het lichaam beweegt nauwelijks. Perela laat de armen zelfs slap langs het lijf hangen en de ogen staren leeg - introvert, als in trance - voor zich uit.


Dance is gecondenseerde fysicaliteit en emotionaliteit, een mooie, verwarrende combinatie van levenslust en agressie. Agressie die zich ook naar binnen keert, als een soort zelfkastijding. De stoten zijn staalhard (vooral Christiaan De Donder en Olive Lopez excelleren hierin) en worden in de herhaling een wanhopige poging zowel zichzelf te uiten als de aandacht van de ander te trekken. Maar de dansers blijven solisten, ondanks de paar prachtige, terloopse en explosieve ontmoetingen van lijven.


In Rotterdamse Lente draait het om nieuw choreografietalent. Conny Janssen zelf geeft een voorproefje van de locatievoorstelling die ze gaat maken in een onderzeebootloods. De organische schoonheid van Source - een exercitie voor vier dansers die wordt gestuurd door variaties in ademhaling - is een vertrouwd baken en vormt de cesuur tussen Perela en Dario Tortorelli, het andere talent. Deze danser betoont zich een fantasierijke geest.


After nearly land(e)scaping is een door filmische muziek gevoede wereld waarin niet zozeer beweging het voortouw neemt, maar beeld.


Een figuur met een helm, een dame op hakken met donkere zonnebril en mitrailleur, een lamp die verblindt als de zon of de maan. Dit versnipperde surrealisme - het lijkt even op het danstheater van VA Wölfl - doemt op in een donker landschap van wandelende bergtoppen: een gigantisch zwarte sleep waaronder dansers blijken te zitten. Ze komen samen in een (ook weer uniforme!) slowmotion-choreografie. Waar die heen moet gaan, is nog vaag, maar je kunt er hele detectives en roadmovies bij verzinnen. Toch knap.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden