Dans, theater en kunst: minifestival Sacrifice heeft het allemaal

Het Bergen van Adriaan van Dis, een musical van The Bridges of Madison County, een festival voor de contrabas en waarom Hugo Claus de grootste toneelschrijver van Nederland is. Dit en tien andere voorspelde culturele hoogtepunten zijn de komende maanden te zien. Hier vindt u tip 14, het 'minifestival' Sacrifice van de Iceland Dance Company.

De voorstelling Sacrifice, van de Iceland Dance Company.Beeld Jónatan Grétarsson

Dans, locatietheater, performancekunst, het zit allemaal in het 'minifestival' Sacrifice van de Iceland Dance Company. Voor deze vijf uur durende voorstelling moet je eind mei naar de Utrechtse Stadsschouwburg.

Wie na Borgen (vorig seizoen), Mount Olympus (de 24-uurs-performance van Jan Fabre), de eerste delen uit The Nation van Eric de Vroedt en Lodewijk de Boers vierdelige serie The Family (integraal op festival Spring) nog meer wil bingewatchen, kan in mei terecht bij de Iceland Dance Company. Dat gezelschap sluit het Utrechtse festival Spring af met een vijf uur durende voorstelling, Sacrifice, waarvoor het de Utrechtse schouwburg vult met dans, film, video-installaties en zogeheten interventies.

Festivaldirecteur Rainer Hofmann zag in Reykjavik de voorstelling, waaraan ook de Amerikaanse multimediakunstenaar Matthew Barney een bijdrage leverde.

Dit is een van de 14 voorspelde culturele hoogtepunten. Klik hier voor de overige tips.

Beeld uit Sacrifice.Beeld Jónatan Grétarsson

Waar komt de toeschouwer in terecht tijdens Sacrifice?

'Artistiek leider Erna Ómarsdóttir heet als ceremoniemeester iedereen welkom. Zij leidt bezoekers een soort markt binnen vol kraampjes die allemaal iets te maken hebben met een duurzame toekomst. In de grote zaal zijn twee dansvoorstellingen te zien. No Tomorrow van performancekunstenaar Ragnar Kjartansson is een tedere, warmhartige performance van acht blonde danseressen, die rockgitaar hebben leren spelen. In The Shrine gaan acht vrouwen en twee mannen los met latex. Ze lijken met hun kostuums van zwart rubber op rare monsters uit een duistere wereld. Een zangeres vertolkt de rol van hogepriesteres in een kathedraal van licht. Roze ballonnen zorgen daarbij voor tegenkleur.'

En wat is er te zien van Matthew Barney?

'Ómarsdóttir vroeg hem - ze zijn bevriend - een huwelijksritueel te scheppen voor haar en haar partner. Dat contact mondde uit in wat ik een filmritueel zou noemen, Union of the North, waarin IJslandse dansers opduiken als medewerkers in een winkelcentrum en Ómarsdóttir en haar geliefde worden ingepakt in cellofaan en ingezeept met rode verf en hars. Barney trouwt het stel in het commerciële hart van het winkelcentrum: een vloermozaïek van een kompas voor de winkel van Dunkin' Donuts. De associatie met een ring doemt dan op. En het winkelcentrum is met zijn bedrieglijke luxe een ironische metafoor voor zoete romantiek.'

Toch ligt ook de dood op de loer.

'Ja, er draait, in een loop, een korte film van 15 minuten, Dies Irae, over de overgang van leven naar dood. Een soort nachtmerrie van iemand die verdwijnt in zwarte vloeistof, tot slechts een mond zichtbaar is.'

Komt de bezoeker er wel als herboren uit?

'Een deel speelt zich af in slowmotion. Je raakt verzeild in een wonderlijke trip, een ander soort tijdsbesef. Reken maar dat dat je bij blijft.'

Sacrifice, een minifestival, door Iceland Dance Company, 26 en 27/5, Stadsschouwburg Utrecht. Festival Spring, 18 t/m 27/5, op diverse locaties in Utrecht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden