Dans: Muze ****

Deze voorstelling is een kleine parel, eigenheid is het geheim van de muze.

Muze door anoukvandijk dc. Choreografie Anouk van Dijk.


21/9, De Brakke Grond. Te zien t/m 24/9. Tournee.


anoukvandijk.nl


Let it all out! Het kunnen de oprechte woorden van de kunstenaar zijn die zijn muze aanspoort om alles van zichzelf te geven. Maar door de microfoongalm krijgt de kreet ook iets ordinairs. De drie dansers die tegen elkaar geplakt op een kleine verhoging staan, lijken wel in de uitverkoop beland, of in een hysterische massatherapie. Deze scène legt mooi bloot dat muzen vooral keiharde werkers zijn en dat aan kunstenaarschap een egocentrisch kantje zit: muzen worden niet alleen vereerd maar ook gebruikt, ter meerdere eer en glorie van hun schepper.


Die schepper is in dit geval choreograaf Anouk van Dijk. In januari vertrekt ze naar Australië om Chunky Move, het stadsgezelschap van Melbourne, te gaan leiden. Met en voor Philipp Fricke, Yichun Liu en Nina Wollny, dansers met wie zij veelvuldig werkte, maakte ze haar voorlopig laatste Nederlandse productie, Muze, op stemmig kale muziek van Marcel Wierckx die zelf live elektronische gitaar speelt. De voorstelling is een kleine parel, die vooral laat zien dat eigenheid het geheim van de muze is. Een ander, en niet te vergeten jezelf, kun je alleen inspireren met eigenheid.


Daaraan hebben Wollny, Liu en Fricke geen gebrek. Wollny is een aardse, vrouwelijke en explosieve danseres. Liu is tengerder en ongrijpbaarder, een figuur dat soms radicaal van gedaante verandert en dan Japanse opera kirt. Fricke is jongensachtig, volkomen zichzelf, geen pleaser. Met hun verschillende uitstraling geven ze een sterke, eigen kwaliteit aan die typische bewegingsstijl van Van Dijk, waarbij spanning en ontspanning, hoog en laag, perfectie en verval met elkaar zijn verbonden. Het lichaam strekt zich beheerst en virtuoos uit, en stort nog hetzelfde moment in elkaar of slingert zichzelf als een tol de ruimte in.


Muze begint als een solo (Wollny) en eindigt met de opkomst van achtereenvolgens Liu en Fricke in een trio. Veelvuldig lopen de dansers als een kleffe schaduw achter elkaar aan, spiegelen elkaars bewegingen of bekloppen en bevoelen lijf en leden als om te bevestigen dat ze er nog zijn. Kennelijk moet eigenheid zowel gestimuleerd als beschermd worden. Zeker in zo'n groepsgebeuren als een voorstelling. En zeker wanneer de choreograaf van alles van je wil en je roept: Touch them! Move them!


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden