Dankzij vluchtelingen is cricket populairder dan ooit in Duitsland

'Cricket is ontspanning, vooral voor de mannen die zijn gevlucht'

Je verwacht ze aan de oevers van de Theems, of langs de Ganges, maar niet aan de Elbe: cricketspelers. Toch zijn ze er. Dankzij de vluchtelingenstroom is het de snelst groeiende sport in Duitsland.

Foto Daniel Rosenthal

De lange slagschaduw van de drie paaltjes van het wicket strekt zich uit in de avondzon. De droge klappen van de leren bal op het houten bat klinken luid over de sportvelden.

Hier, tussen tientallen voetbal­elftallen, traint op woensdagavond de selectie van Rugby-Cricket Dresden. Ze zijn met een man of 25, een officiële trainer is er niet. De spelers geven ­elkaar aanwijzingen in een Babylonische spraakverwarring van Pashtun, Urdu, Hindi, Engels en - af en toe - Duits.

Cricket is sinds een paar jaar de snelst groeiende sport in Duitsland; een neveneffect van de vluchtelingenstroom die duizenden cricketers uit ­Afghanistan en Pakistan bracht.

Gulzar Rasool (21) is een van hen. 'Een cricketclub was wel het laatste wat ik hier verwachtte', zegt de 21-jarige die een shirt van het nationale cricketteam van zijn land draagt, Afghanistan. ­Rasool vluchtte tweeënhalf jaar geleden naar Duitsland. Zijn bijna perfecte Duits is een uitzondering in het team.

De tweede oorzaak van het fenomeen dat in Duitsland de cricket boom is gaan heten, is het internationale succes van het Duitse bedrijfsleven. Hier aan de Technische Universiteit van Dresden studeren veel Indiërs, in de hoop een stage of een baan te krijgen bij een Duitse autofabrikant of in de ict.

Het zijn mannen zoals Vikas Manjunatha (25) uit Bangalore, bijna klaar met zijn studie Automotive Engeneering. Hij heeft een tijdelijk contract bij het softwareontwikkelingscentrum van Volkswagen op zak. Duits spreekt hij nauwelijks, zegt Manjunatha enigszins verontschuldigend. 'Iedereen met wie ik werk praat Engels, of Hindi.'

Voor mannen als Rasool en Manjunatha is het cricket zowel een dierbare herinnering aan thuis, als een van de pijlers van hun nieuwe leven in Duitsland. Dat 'thuis' voor de één een dorp op een bergrug in de ­Afghaanse provincie Laghman is en voor de ander een villa in Bangalore, maakt op het veld niet uit. Duits cricket is een onverwachte bloem in de berm van de globalisering.

Foto Daniel Rosenthal
Foto Daniel Rosenthal

Nieuwe succesvolle cricketclubs schieten in heel Duitsland uit de grond: in Hamburg, in München, overal waar grote concentraties vluchtelingen bij elkaar wonen. En dus ook hier in Saksen, de deelstaat die door de vele rechts-extremistische gewelds­incidenten tegen vluchtelingen niet bepaald bekendstaat als paradijs voor immigranten. Hoofdstad Dresden, de stad van Pegida, zeker niet.

'Ach ja, Pegida - domme, kortzichtige mensen.' Gelukkig merken we daar op het veld niets van, zegt clubvoorzitter Severin Weiss fronsend. Dan concentreert hij zich weer op het spel, waar Rasool de bal zojuist in de richting van de koepel van de Frauenkirche heeft gejaagd. 'Hij is onze beste man', zegt Weiss, 'Dankzij hem zijn we vorig jaar Duits kampioen geworden.'

Gulzar Rasool Foto Daniel Rosenthal

Severin Weiss ziet eruit zoals je verwacht van de voorzitter van een cricketclub: witte hoed op het gebruinde kale hoofd, Rayban, tweedjasje - ondanks de hitte - en een kakikleurige broek met liniaalrechte vouw. De in München geboren zakenman kreeg de liefde voor het cricket bijgebracht op de Zwitserse elite-internaten waar hij zijn tienerjaren doorbracht.

Terug in Duitsland wilde hij niets liever dan zijn landgenoten overtuigen van de potentie van de sport die ooit het hele Britse wereldrijk in vervoering bracht.

Dat leek lange tijd een moeizame, zo niet onmogelijke missie. Hier in Saksen was Weiss een roepende in de woestijn van bierdrinkende en worst­etende voetbalfans. De onhandige charme van cricket, met zijn enorme speelveld en wedstrijden die wel een dag kunnen ­duren, werd niet begrepen. Het is een sport die je moet benaderen als een kunst, met een picknickmand vol sierlijke sandwiches en limonade.

Maar nu bloeit het cricket in Duitsland dus toch. De Deutsche Cricket Bund (DCB) krijgt bijna dagelijks nieuwe aanvragen binnen. In 2012 waren er 70 cricketclubs in Duitsland, nu zijn er meer dan 300. Het aantal leden van de DCB verdubbelde in dezelfde tijd van 3- naar 6 duizend. Het ledenaantal in Dresden steeg de afgelopen drie jaar van 120 naar 250.

Hoe blij Severin Weiss er ook mee is, de onstuimige groei van de cricketvereniging van Dresden leidt ook tot problemen. Na zijn werk zit hij vaak nog uren te bellen en te mailen, in een poging subsidies binnen te harken om de groei financieel te kunnen bijbenen.

Gelukkig heeft de club dit jaar het officiële predicaat 'integratievereniging' gekregen, wat een paar duizend euro van de gemeente oplevert. 'Niet alle vluchtelingen die lid worden, kunnen de contributie en de uitrusting betalen', zegt Weiss.

Toch wil het bestuur de vluchtelingen als volwaardige leden mee laten draaien. 'Cricket is ontspanning, vooral voor de mannen die zijn gevlucht. Die denken anders de hele dag aan alle onzekerheden in hun leven.' Rasool wacht al tien maanden op het oordeel over zijn asielaanvraag. Buiten het cricketveld staat zijn leven in de wachtstand. Met behulp van contacten op de cricketclub probeert hij een baantje als autospuiter te krijgen, maar zonder papieren is dat lastig.

Trainer Severin Weiss en speler Gulzar Rasool Foto Daniel Rosenthal

In de tussentijd debatteren Duitse politici over de vraag of ze Afghanistan tot veilig land van herkomst zullen verklaren. Zin om daarover te praten heeft hij niet, zegt Rasool voor hij het veld weer in rent.

Ook de jongste speler uit het team, Bilal Zadran (20), komt uit Afghanistan en weet nog niet of hij in Duitsland mag blijven. Maar als het leven hem iets heeft geleerd, zegt hij, dan is het dat 'de toekomst je overkomt'. Drie jaar geleden stond hij nog in een Afghaanse bergwei, waar hij zijn zeven schapen, koe en ezel hoedde. Toen de Taliban hem dwongen hand- en spandiensten te verrichten, stuurde zijn oom hem naar Europa.

Najaar 2015 arriveerde hij in München, gedemoraliseerd door een paar maanden in een Bulgaarse gevangenis. Nu is hij 'zo gelukkig als nog nooit'. Over twee weken trouwt hij met zijn Duitse vriendin Jeanette - in de moskee en in het stadhuis van Dresden. Maar eerst gaat Zadran op vakantie met de schoonfamilie, een week in een hotel aan de Oostzee. 'Dat is geloof ik typisch Duits.'

Foto Daniel Rosenthal