Dankzij geteisterde moeder adembenemend tot het eind

Eva's zoon Kevin is onhandelbaar. Als hij een gruwelijke misdaad begaat, mengt haar schuldgevoel zich met woede. Het zal je kind maar zijn.

Regie Lynne Ramsay.


Met Tilda Swinton, John C. Reilly, Ezra Miller.


In 19 zalen.


Waar is het misgegaan? Is het haar schuld? Was ze een slechte moeder? Het zijn vragen waar nooit een eenduidig antwoord op zal komen. Maar ze moet ze stellen, steeds weer opnieuw. Eva Khatchadourian (Tilda Swinton) heeft geen keuze. Haar zoon, de 16-jarige Kevin, heeft een misdaad begaan die haar voor altijd zal achtervolgen.


Wat er precies is gebeurd, wordt pas aan het einde van de film onthuld. Duidelijk is wel dat Kevin in de gevangenis zit, en dat zijn moeder door haar omgeving met de nek wordt aangekeken. De gevel van haar huis wordt beklad met rode verf, een buurtgenoot slaat haar zomaar in het gezicht.


Eva ondergaat het zonder protest. Het is haar straf voor het op de wereld zetten van een monster. Maar naast een onpeilbaar schuldgevoel voelt ze ook woede om haar lot. Waar heeft ze dit kind eigenlijk aan verdiend?


In een duizelingwekkende serie fragmenten, heen en weer springend in de tijd, duikt We Need to Talk About Kevin in het leven van Eva. Ze was een succesvolle carrièrevrouw toen ze zwanger werd, gewend om over alles en iedereen controle uit te oefenen. Tot de geboorte van Kevin: haar zoon blijkt een onhandelbaar, vijandig wezen. Feilloos weet hij hoe hij zijn moeder radeloos moet krijgen, terwijl hij bij zijn vader mooi weer speelt.


Steeds weer roept Kevins gedrag de vraag op: is hij een soort duivelskind - slecht vanaf zijn conceptie - of heeft de liefdeloze verhouding met zijn moeder hem zo gemaakt? Het maakt We Need to Talk About Kevin, gebaseerd op het gelijknamige boek van Lionel Shriver, zowel beangstigend als aangrijpend. Een kind als Kevin, je zult het maar hebben.


Het was lang wachten op een nieuwe film van de Schotse Lynne Ramsay, die in 1999 sterk debuteerde met het aangrijpende Ratcatcher, drie jaar later gevolgd door het fraaie, raadselachtige drama Morvern Callar. Ramsay leek niet de meest voor de hand liggende persoon om het boek van Shriver te verfilmen; haar stijl is eerder ontregelend dan verklarend, met meer aandacht voor beeld en geluid dan voor het woord.


Juist die aanpak blijkt uitstekend te werken. Soms schiet de stilering te ver door: dan beginnen de vele vooruitwijzingen naar een bloedbad - met rode jam, verf, tomatenpuree, ketchup - de kijker te duizelen. Maar uiteindelijk maakt de film indruk door het visueel overdonderende, nachtmerrie-achtige doolhof dat Ramsay creëert, sluipend door de chaotische herinneringen van Eva.


Het is Tilda Swinton die het geheel bij elkaar houdt, met een fenomenaal optreden als de geteisterde Eva. Dankzij Swinton, die evenveel weerstand als medeleven weet op te roepen, blijft We Need to Talk About Kevin adembenemend tot het eind.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden